AristeriDiexodos. Powered by Blogger.
 
Tuesday, June 14, 2016

Πτώχευση: Οι Επιπτώσεις και η Ελλάδα

0 comments
Του ΓΙΩΡΓΟΥ Π. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΥ*
1. Η ΙΣΤΟΡΙΑ
  Η αρχή του δανεισμού των κρατών είχε αρχίσει από πολύ νωρίς, από τον δωδέκατο αιώνα ήδη. «Η Βενετία είχε στην πραγματικότητα αναπτύξει ένα σύστημα του δημόσιου χρέους ακόμη νωρίτερα από τη Φλωρεντία, προς το τέλος του δωδέκατου αιώνα. Αυτό … διαδραμάτισε ένα βασικό ρόλο στη χρηματοδότηση των πολέμων της Βενετίας με τη Γένοβα και άλλους ανταγωνιστές» γράφει ο Ferguson (Ferguson: The Ascent of Money. A Financial History of the World. σ 72). Η ίδια κατάσταση συνεχίστηκε, εντεινόμενη, και κατά τους επόμενους αιώνες, «το νέο χρέος (της Βενετίας) προέκυψε από τον παρατεταμένο πόλεμο με τους Τούρκους που έγινε μεταξύ 1463 και 1479. Οι επενδυτές έλαβαν ετήσιο επιτόκιο 5% που πληρωνόταν δύο φορές το χρόνο από τους διάφορους φόρους της πόλης ( που επιβλήθηκαν στην κατανάλωση, όπως στο αλάτι). Όπως το Florentine prestanze το ενετικό prestiti ήσαν αναγκαστικά δάνεια, αλλά με μια δευτεροβάθμια αγορά που επέτρεπε στους επενδυτές να πουλήσουν τη συμμετοχή τους στο δάνειο σε άλλους επενδυτές» (Ferguson σ 72).
Από την αρχή της εμφάνισης του πρωτοκαπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, από τον δέκατο τέταρτο αιώνα ήδη, ο δανεισμός των ηγεμόνων ήταν μια συνηθισμένη τραπεζική πρακτική. Μια τακτική που απέφερε υψηλά κέρδη αλλά είχε και τα ρίσκα της. Πάντα τα υψηλά κέρδη της τοκογλυφίας συνοδεύονταν και από την ανάληψη του κινδύνου της άρνησης ή της αδυναμίας του δανειοδοτούμενου να ανταποκριθεί στις συμβατικές υποχρεώσεις του. Αυτό συνέβη και κατά τη διάρκεια της βαθειάς κρίσης του τέλους του δέκατου τέταρτου αιώνα.
Οι τραπεζικοί οίκοι της βόρειας Ιταλίας έχοντας δανείσει μια σειρά ηγεμόνων η αδυναμία τους, ή η άρνησή τους, να πληρώσουν, οδήγησε πολλούς τραπεζικούς οίκους σε κατάρρευση. Οδηγήθηκαν σε πτώχευση οι τράπεζες Buonsigniori, Cerchi και Frescobaldi στην Τοσκάνη-( CLOUGH-RAPP σ 147 )- και λίγο αργότερα, το 1343, κατέρρευσαν οι μεγάλοι τραπεζικοί οίκοι των Peruzzi, Bardi και Acciauoli. Οι Bardi και Peruzzi καταστράφηκαν δανειοδοτώντας τον Εδουάρδο τον Γ της Αγγλίας, κατά τον εκατονταετή πόλεμο, και ο οποίος αρνήθηκε να τους πληρώσει. Το ίδιο συνέβη και με τον Γάλλο μεγαλοτραπεζίτη Coeur ο οποίος δάνεισε την άλλη πλευρά. Τους Γάλλους. Το τελικό όμως αποτέλεσμα ήταν να πέσει θύμα ραδιουργιών και να καταστραφεί.
Πολλά άλλαξαν όμως όχι μόνο στο οικονομικό, αλλά και στο κοινωνικό και πολιτικό πεδίο, από τον δέκατο τρίτο αιώνα οπότε άρχισαν να ιδρύονται και να δρουν οι τράπεζες. Η κυρία αλλαγή ήταν ότι σε μια σειρά χώρες, οι αφερέγγυοι ηγεμόνες με τα ασταθή και ιδιωτικά μόνο έσοδά τους, είχαν πλέον δώσει τη θέση τους στα σύγχρονα συγκεντρωτικά εθνικά κράτη με δημόσια οικονομική βάση στηριγμένη στη φορολογία. Τα έσοδα των κρατών όχι μόνο αυξάνονταν αλλά και μπορούσαν να προγραμματιστούν μακροχρόνια. Πέρα όμως από την αύξηση των εσόδων αυξάνονταν και τα έξοδα, και μάλιστα αλματωδώς.
Οι τράπεζες ήσαν πλέον δανειστές του κράτους σε ένα θεσμικό όμως επίπεδο και όχι σε ιδιωτική βάση, όπως ήταν ο δανεισμός των ηγεμόνων. Ο δανεισμός των κρατών έγινε η βάση πάνω στην οποία στηρίχτηκε η ίδρυση των κεντρικών τραπεζών. Πάνω σ' αυτή τη βάση ιδρύεται το 1694 η Τράπεζα της Αγγλίας, με ιδιώτες χρηματοδότες και με πρόταση του William Paterson, η οποία θα δάνειζε την αγγλική κυβέρνηση με 1,2 εκατομμύρια στερλίνες και με επιτόκιο 8%.
Ο Marx μελετώντας το δημόσιο δανεισμό καταλήγει στη παρακάτω θέση:
«Το δημόσιο χρέος γίνεται ένας από τους πιο δραστικούς μοχλούς της πρωταρχικής συσσώρευσης. Σαν με μαγικό ραβδί προικίζει το μη παραγωγικό χρήμα με παραγωγική δύναμη και το μετατρέπει έτσι σε κεφάλαιο, χωρίς νάναι υποχρεωμένο να εκτεθεί στους κόπους και στους κινδύνους που είναι αχώριστοι από τη βιομηχανική μα ακόμα κι από την τοκογλυφική τοποθέτηση. Οι πιστωτές του δημοσίου στην πραγματικότητα δεν δίνουν τίποτα, γιατί το ποσό που δανείζουν μετατρέπεται σε κρατικά ευκολομεταβιβάσιμα χρεώγραφα, που στα χέρια τους εξακολουθούν να λειτουργούν, όπως θα λειτουργούσαν αν ήταν ισόποσο μετρητό χρήμα. Άσχετα όμως και από την τάξη των αργόσχολων εισοδηματιών που δημιουργείται μ’ αυτό τον τρόπο και τον αυτοσχέδιο πλούτο των χρηματιστών που παίζουν το ρόλο του μεσίτη ανάμεσα στην κυβέρνηση και το έθνος –καθώς και των φοροενοικιαστών, των εμπόρων, των ιδιωτών εργοστασιαρχών, που μια καλή μερίδα κάθε κρατικού δανείου τούς προσφέρει την υπηρεσία ενός κεφαλαίου πεσμένου από τον ουρανό– το δημόσιο χρέος έχει δημιουργήσει τις μετοχικές εταιρείες, το εμπόριο με συναλλάξιμες αξίες όλων των ειδών, την επικαταλλαγή, με δυο λόγια: το παιχνίδι στο χρηματιστήριο και τη σύγχρονη τραπεζοκρατία». (Marx, Κεφάλαιο, Τόμος Ι, σ. 779).
Ακριβώς αυτά τα χαρακτηριστικά του δημόσιου δανεισμού που περιγράφει ο Marx ήσαν εκείνα που έκαναν τόσο ελκυστικό για το κεφάλαιο ο δανεισμός των κρατών. Παράλληλα με αυτά πρέπει να συνεκτιμήσουμε και το ότι σχεδόν στο σύνολο της ιστορίας του καπιταλισμού οι δανειζόμενες κυβερνήσεις ήσαν φίλα προσκείμενες σε αυτόν ή και απολύτως υποταγμένες και εξαρτημένες από τις ηγεμονικές δυνάμεις του καπιταλισμού οπότε η βούλησή τους ήταν τόσο η δημιουργία ελλειμμάτων όσο και η πληρωμή των δανειστών. Συχνά όμως κάτι τέτοιο ήταν απλώς αδύνατο και η μόνη λύση ήταν η παύση πληρωμών του δημοσίου χρέους.
Παρά επομένως τη δημιουργία των σύγχρονων συγκεντρωτικών κρατών που βάσιζαν τα έσοδά τους στη φορολογία και μπορούσαν έτσι να ανταποκρίνονται στις δανειακές τους υποχρεώσεις πιο σχεδιασμένα ο κίνδυνος πτωχεύσεων των κρατών ουδέποτε εξέλειπε κάθε άλλο. Στο επόμενο διάγραμμα βλέπουμε τις πτωχεύσεις χωρών ανά μεγάλες ομάδες χωρών από το 1824 ως το 2004.                    
Διάγραμμα 1
Στον επόμενο πίνακα βλέπουμε τις αθετήσεις και αναδιαρθρώσεις δημοσίων χρεών από το 1500 ως το 2004.  
Διάγραμμα 2
Πολύ μακρύς ο κατάλογος των χωρών που χρεοκόπησαν και οδηγήθηκαν σε αθέτηση πληρωμής του δημοσίου χρέους τους ή/και σε αναδιάρθρωσή του Αν περάσουμε στην τελευταία μόνο τριακονταετία θα δούμε στο επόμενο διάγραμμα τις χώρες που προχώρησαν σε αναδιαρθρώσεις του δημοσίου χρέους τους και τον τύπο αυτού από το 1980 ως το 2012.
Διάγραμμα 3
ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗΣ ΑΝΑ ΧΩΡΑ, ΤΥΠΟΣ ΚΑΙ ΕΤΟΣ, 1980-2012
Στο επόμενο διάγραμμα βλέπουμε τις αναδιαρθρώσεις χρεών τόσο για πρώτη όσο και για δεύτερη φορά μέσα σε μια τριετία.
Διάγραμμα 4
Η Ισπανία και οι Αργεντινή είναι, ιστορικά, οι συνήθεις ύποπτοι για αθέτηση πληρωμών. Συχνά έκαναν στάση πληρωμών και πάντα δανείζονταν. Και φυσικά πάντα τους δάνειζαν. Γιατί τα κέρδη είναι μεγάλα και το διαθέσιμο χρηματικό κεφάλαιο είναι πάντα πολύ. Τα κέρδη ήσαν μεγάλα αλλά και, αφού η στάση πληρωμών ήταν και είναι κάτι πολύ συνηθισμένο, κάποιοι μπορεί να έχαναν.
Οι συνήθεις περίοδοι έκρηξης του δημοσίου δανεισμού είναι οι περίοδοι των πολέμων και ιδιαίτερα αυτές του 1ου και του 2ου παγκόσμιων πολέμων. Η μετά τη δεκαετία του 1970 περίοδος είναι μοναδική στην ιστορία του καπιταλισμού από την άποψη του δανεισμού των κρατών. Τα χρέη των αναπτυγμένων κρατών έφτασαν σε επίπεδα που ουδέποτε είχαν παρουσιαστεί σε ειρηνικές περιόδους ενώ ο δημόσιος δανεισμός επεκτάθηκε σε όλες τις χώρες του κόσμου. Στο επόμενο διάγραμμα βλέπουμε τη μεταβολή του δημοσίου χρέους σαν ποσοστό του ΑΕΠ στιας αναπτυγμένες χώρες από το 1880 ως το 2012. Παρατηρούμε την αύξηση του χρέους κατά τη διάρκεια του 1ου και του 2ου παγκοσμίου πολέμου καθώς και τη μεγάλη αύξησή του από τη δεκαετία του 1970 και μετά.
Διάγραμμα 5
Η κατάσταση αυτή οδηγεί στη διαπίστωση πως τα συσσωρευμένα δημόσια χρέη δεν είναι δυνατό να αποπληρωθούν και είναι εξαιρετικά πιθανό μια σειρά χωρών να βρεθούν σε κατάσταση πτωχεύσεως. Αυτός ήταν και ο λόγος που οδήγησε στην κατάθεση στον ΟΗΕ από την ομάδα των G77 και της Κίνας πρότασης η οποία προβλέπει τη δημιουργία ενός νέου πλαισίου για την αντιμετώπιση των κρίσεων δημόσιου χρέους με τρόπο που να προστατεύει τα κράτη από τις κερδοσκοπικές επιθέσεις των γνωστών και ως «αρπακτικών κεφαλαίων» (vulture funds). Η Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών συζήτησε και υιοθέτησε έπειτα από ψηφοφορία το Σεπτέμβρη του 2014 την πρόταση των G 77 συγκεφαλαιώνοντας την απόφασή του στα επόμενα:
……..
5. αποφασίζει να εκπονήσουν και να εγκρίνουν μέσα από μια διαδικασία διακυβερνητικώνδιαπραγματεύσεων, ως θέμα προτεραιότητας κατά τη διάρκεια της εξηκοστής ένατης σύνοδου της, έναπολυμερές νομικό πλαίσιο για τις διαδικασίες αναδιάρθρωσης του χρέους με σκοπό, μεταξύ άλλων, την αύξηση της αποτελεσματικότητας, της σταθερότητας και της προβλεψιμότητας στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα και να επιτευχθεί βιώσιμη, δίκαιη και χωρίς αποκλεισμούς οικονομική ανάπτυξη σύμφωνα με τις εθνικές συνθήκες και προτεραιότητες.
6. Αποφασίζει επίσης να καθοριστούν οι λεπτομέρειες για διακυβερνητικές 
διαπραγματεύσεις και η έγκριση του κειμένου του πολυμερούς νομικού πλαισίου κατά το κύριο μέρος τηςεξηκοστής ένατης συνεδρίας της , πριν από το τέλος του 2014
Οι πολιτικές ελίτ που κυβερνούσαν έπαιζαν και παίζουν το παιχνίδι των αστικών τάξεων, τα συμφέροντα των οποίων και εκπροσωπούσαν, αποφασίζοντας για τη σύναψη δανείων μεταξύ του κράτους και των διαφόρων κεφαλαιούχων πιστωτών.  
Έγκαιρα ο Marx κάνει την διαπίστωση που ακολουθεί και που φαντάζει σαν να γράφτηκε σήμερα.
«…Αντίθετα η ομάδα της αστικής τάξης που κυβερνούσε και νομοθετούσε με τα κοινοβούλια, είχε άμεσο συμφέρον στη καταχρέωση του κράτους. Το κρατικό έλλειμμα, αυτό ήταν ίσα - ίσα το καθαυτό αντικείμενο της κερδοσκοπίας της και η κύρια πηγή του πλουτισμού της. Κάθε χρόνο κι από ένα νέο έλλειμμα. Ύστερα από κάθε τέσσερα - πέντε χρόνια κι από ένα νέο δάνειο. Και κάθε νέο δάνειο πρόσφερε στη χρηματική αριστοκρατία μία καινούργια ευκαιρία να κατακλέβει το κράτος, που κρατιόταν τεχνικά στο χείλος της χρεωκοπίας - και που ήταν υποχρεωμένο να διαπραγματεύεται με τους τραπεζίτες κάτω από τους ποιο δυσμενείς όρους. Κάθε νέο δάνειο της πρόσφερε μιαν ακόμη ευκαιρία να καταληστεύει με χρηματιστηριακές επιχειρήσεις το κοινό που τοποθετούσε τα κεφάλαια του σε κρατικά ομόλογα και που στα μυστικά τους ήταν μπασμένες η κυβέρνηση και η πλειοψηφία της Βουλής». (Marx, «Οι ταξικοί αγώνες στην Γαλλία 1848-1850).
Οι παραπάνω διαπιστώσεις και περιγραφές της πραγματικότητας δεν αποτελούν κάποιου τύπου αριστερή προσέγγιση. Αυτές τις διαπιστώσεις μπορούν να τις κάνουν, και τις κάνουν, και αστοί πολιτικοί, οικονομολόγοι και αναλυτές. Πολιτικό και ταξικό πρόσημο έχουν μόνο οι λύσεις που προτείνονται για την αντιμετώπιση του προβλήματος του δημοσίου χρέους. Πολιτική ταξικά προσδιορισμένη είναι αυτή που οδηγεί σε λύσεις προς όφελος των εργασίας και σε βάρος του κεφαλαίου ή το αντίστροφο. Η παραπάνω διαπίστωση φανερώθηκε σε όλο της το μεγαλείο στην περίπτωση της κρίσης δημοσίου χρέους της Ελλάδας το 2010.
Πια ήταν όμως η λύση του προβλήματος κατά τον  Marx αναφερόμενος στη Γαλλία του 1848. :«Με ένα μονάχα μέσο μπορούσε η προσωρινή κυβέρνηση να παραμερίσει όλα αυτά τα εμπόδια και να βγάλει το κράτος από τον παλιό δρόμο του-με την κήρυξη του κράτους σε κατάσταση χρεοκοπίας. Ο καθένας θυμάται πως αργότερα ο Λεντρύ Ρολλέν αφηγήθηκε μπρος την εθνοσυνέλευση την ιερή αγανάκτηση με την οποία είχε αποκρούσει την αξίωση αυτή του τοκογλύφου του χρηματιστηρίου Φουλντ, του σημερινού υπουργού των οικονομικών. Ο Φουλντ του είχε προσφέρει το μήλο από το δέντρο της γνώσεως». (Marx, «Οι ταξικοί αγώνες στην Γαλλία 1848-1850 σ 49).
Το μήλο του δέντρου της γνώσης είναι η κήρυξη του κράτους σε κατάσταση χρεοκοπίας επομένως κατά τον Marx. Φυσικά κατά τη λήψη της πολιτικής απόφασης για την κήρυξη του κράτους σε κατάσταση χρεοκοπίας, πέρα από τα όσα έχουν αναφερθεί και που αποτελούν την ουσία της υπόθεσης, πρέπει να συνεκτιμηθούν πολλοί παράγοντες και ιδιαίτερα η διεθνής συγκυρία. Υπό το πρίσμα αυτό μπορούν να αποφασισθούν διάφορες εκδοχές και τακτικές για την υλοποίηση της παύσης πληρωμών και τη διαγραφή όλου ή μέρους του χρέους.
Τα δεδομένα που παρουσιάσαμε μας επιτρέπουν να καταλήξουμε στα εξής συμπεράσματα:  
1. Ο δανεισμός του δημοσίου αποτέλεσε από την αρχή της εμφάνισής του μια σημαντικότατη πηγή κερδοφορίας για τους δανειστές. Η ανάπτυξη και δημιουργία των σύγχρονων συγκεντρωτικών κρατών αύξησε τις δημόσιες δαπάνες, κυρίως λόγω της δημιουργίας των σύγχρονων στρατών και της γραφειοκρατίας, χωρίς να αυξάνει στον ίδιο βαθμό και τα έσοδα για αρκετά μεγάλες χρονικές περιόδους. Το έλλειμμα καλυπτόταν με δανεισμό. Η επικράτηση του καπιταλισμού από τον 19ο αιώνα και μετά είχε σαν ένα από τα αποτελέσματά του την ένταση του δανεισμού των σχηματιζόμενων κρατών  
2. Τα αναπτυγμένα καπιταλιστικά κράτη ήσαν κυρίως αυτά που δανείζονταν μεγάλα ποσά μέχρι τη δεκαετία του 1970. Οι περίοδοι των μεγάλων πολεμικών συγκρούσεων ήσαν περίοδοι μεγάλης αύξησης του δημοσίου χρέους που κατευθυνόταν στην κάλυψη των πολεμικών αναγκών. Αυτό παρατηρείται τόσο πριν την επικράτηση του καπιταλισμού όσο και μετά από αυτή. Η ανάπτυξη που ακολουθούσε τους μεγάλους πολέμους διευκόλυνε τη σταθεροποίηση του χρέους, σαν ποσοστού του ΑΕΠ, ή και τη μείωσή του. το πρώτο παρατηρείται μετά τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο ενώ το δεύτερο μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Από τη δεκαετία του 1970 και μετά ο δανεισμός των κρατών παίρνει τεράστιες διαστάσεις και εξαπλώνεται σε όλα τα κράτη του κόσμου. Αναπτυγμένα και μη.  
3. Ο δανεισμός πέρα από τα κέρδη έχει και τα ρίσκα του. Η πτώχευση και η αθέτηση πληρωμών του δημοσίου χρέους είναι κάτι πολύ συνηθισμένο και ξεκινά μαζί με το δανεισμό. Η επέκταση του δανεισμού των κρατών από τον 19ο αιώνα και μετά αύξησε και τον αριθμό των πτωχεύσεων.
2. ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΤΩΧΕΥΣΕΩΝ
Μια οι πτωχεύσεις κρατών είναι κάτι συνηθισμένο ας δούμε τις επιπτώσεις των πτωχεύσεων κάπως αναλυτικά όπως μελετώνται από τον κατ’ εξοχή αρμόδιο διεθνή οργανισμό του κεφαλαίου για τη διαχείριση του χρέους: το ΔΝΤ. Τον Οκτώβριο του 2008 οι Eduardo Borensztein και Ugo Panizza εκπόνησαν μια μελέτη για λογαριασμό του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου με θέμα τις επιπτώσεις από τη χρεοκοπία των κρατών. ( The Costs of Sofereing Default. IMF Working Paper.http://www.imf.org/external/pubs/ft/wp/2008/wp08238.pdf)
Στην παραπάνω εργασία οι δύο συγγραφείς κωδικοποιούν τις επιπτώσεις της κρατικής χρεωκοπίας στα παρακάτω:
1. Κόστος στη φήμη του κράτους. αδυναμία δηλαδή του κράτους να απευθυνθεί για δανεισμό στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου.
2. Εμπορικό κόστος.
3. Κόστος στην εσωτερική οικονομία και το τραπεζικό σύστημα.
4. Πολιτικό κόστος.
Η σπουδαιότερη από τις επιπτώσεις, σύμφωνα με τους παραπάνω, είναι η αδυναμία δανεισμού. Πόσο κρατάει όμως αυτό; Απαντούν: ο αποκλεισμός μιας χρεοκοπημένης χώρας από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές κρατά από 4 ως 5 χρόνια το πολύ. Στην περίπτωση της Αργεντινής ο αποκλεισμός κράτησε 4,5 χρόνια. Ταυτόχρονα αναφέρουν πως: «μετά την επάνοδο μιας χώρας στις αγορές οι επενδυτές τείνουν να ξεχνούν, ή να μην ενδιαφέρονται για το κακό παρελθόν μιας χώρας». Η παραπάνω διαπίστωση δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη. Είναι απολύτως λογική. Το κεφάλαιο όταν οσμίζεται κέρδος είναι αδύνατο να αντισταθεί. Όταν το χρέος μιας χώρας διαγραφεί, ή περιοριστεί κατά πολύ, τότε η χώρα καθίσταται πόλος έλξης για το δανειστικό κεφάλαιο αφού οι δυνατότητες της χώρας για αποπληρωμή των δανειστών είναι αυξημένες. Ο κίνδυνος της χρεοκοπίας έχει παρέλθει και το μόνο που ενδιαφέρει πλέον είναι το μέλλον και η προοπτική του κέρδους.
Η δεύτερη επίπτωση από την πτώχευση, σύμφωνα με την παραπάνω μελέτη, αφορά το εμπόριο. Στις περιπτώσεις των πρόσφατων πτωχεύσεων τα στοιχεία δείχνουν μια βραχυχρόνια επίδραση, γύρω στα δύο έτη, στο εμπόριο των χρεοκοπημένων χωρών. Η εμπορική κάμψη δεν είναι άμεσο αποτέλεσμα της πτώχευσης αλλά κυρίως συνέπεια των περιοριστικών οικονομικών πολιτικών που ακολουθούν συνήθως την πτώχευση στο εσωτερικό των χωρών. Φυσικά εμπορικό εμπάργκο δεν έχει παρατηρηθεί και είναι λογικό. Δεν συμφέρει κανέναν.
Η τρίτη επίπτωση είναι αυτή που αφορά την εσωτερική οικονομία. Οι επιπτώσεις στην εσωτερική οικονομία της χώρας που έχει κηρύξει πτώχευση εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, πολιτικούς και οικονομικούς. Στην περίπτωση της Αργεντινής, μετά την αθέτηση πληρωμών, το ΑΕΠ της μειώθηκε κατά 11% το 2002 αλλά στα αμέσως επόμενα χρόνια αυξανόταν με ρυθμούς της τάξης 8 με 9% ετησίως. Στην περίπτωση της Ρωσίας, μετά τη στάση πληρωμών και την επαναδιαπραγμάτευση του 1998, είδε το ΑΕΠ της να αυξάνεται κατά 6,3% το 1999 και κατά 10% το 2000 ενώ μέχρι και το ξέσπασμα της κρίσης του 2008 αυξανόταν με ρυθμούς πάνω από 4%. Στο επόμενο διάγραμμα βλέπουμε το χρόνο που χρειάζεται μια χώρα για να έχει πάλι πρόσβαση στις αγορές μετά από στάση πληρωμών σύμφωνα με το ΔΝΤ ..  
Διάγραμμα 6  
ΧΡΟΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ (σε μήνες)
 
Τα δεδομένα του προηγούμενου διαγράμματος επιβεβαιώνουν τα συμπεράσματα των Eduardo Borensztein και Ugo Panizza για το χρόνο αποκλεισμού από τις αγορές των χωρών που έχουν κηρύξει πτώχευση. Το χρονικό αυτό διάστημα κυμαίνεται μεταξύ τεσσάρων και πέντε ετών. Η πτώση των επιτοκίων δανεισμού είναι συντομότερη από το παραπάνω διάστημα μια και τα Spreads ομαλοποιούνται γρηγορότερα
Από τα παραπάνω συμπεραίνουμε βάσιμα πως οι επιπτώσεις από την αθέτηση πληρωμής του δημοσίου χρέους εντοπίζονται κυρίως στον αποκλεισμό από της αγορές και την αδυναμία δανεισμού. Οι επιπτώσεις στα κράτη από την πτώχευση και την αθέτηση πληρωμής του δημοσίου χρέους τους είχε μικρές έως ασήμαντες επιπτώσεις. Πέρα από μια πολύ μικρή περίοδο μείωσης του παραγόμενου πλούτου, που οφείλεται στο ότι αποκόπτονται απότομα οι εισροές από το δανεισμό, τα εμπειρικά δεδομένα δείχνουν μια τάση σημαντικότατης αύξησής του μετά την πτώχευση και τη στάση πληρωμών.
 3. Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
  Οι στάσεις πληρωμών του δημοσίου χρέους είχαν σαν αποτέλεσμα ένα μέρος του κεφαλαίου να απαξιώνεται. Αυτό το τελευταίο προσπαθούν να αλλάξουν με την κρίση χρέους στην Ευρώπη του 2010 και την περίπτωση της Ελλάδας. Παίρνουν το μουντζούρη από τα χέρια των ιδιωτών κεφαλαιούχων και τον φορτώνουν στην Ε.Κ.Τ και στους κρατικούς προϋπολογισμούς. Με τη διαδικασία αυτή οι ιδιώτες δανειστές θα παίρνουν τα τεράστια κέρδη από το δανεισμό των κρατών χωρίς να αναλαμβάνουν κανένα ρίσκο καθώς η χασούρα των χρεοκοπιών θα φορτώνεται στους εργαζόμενους όλων των χωρών! Η διαδικασία αυτή είναι απολύτως καινοφανής και εμφανίζεται για πρώτη φορά στην ιστορία του δημόσιου δανεισμού.
Η διαδικασία αυτή είχε σαν αποτέλεσμα να μεταβληθούν ταχύτατα τόσο οι κάτοχοι όσο και η δομή του ελληνικού δημοσίου χρέους. Τα ομολογιακά δάνεια που κατείχαν ιδιώτες μετετράπησαν σε δάνεια των ευρωπαϊκών μηχανισμών στήριξης με την εγγύηση των κρατών της ΕΕ. Έτσι στο τέλος του 2015 οι δανειστές του ελληνικού δημοσίου είναι όπως φαίνονται στο διάγραμμα που ακολουθεί. Βλέπουμε πως οι κύριοι δανειστές είναι πλέον: Ο EFSF/ESM με ποσοστό 49%, τα διμερή δάνεια (GLF) με ποσοστό 17%. Η ΕΚΤ με ποσοστό 7% και το ΔΝΤ με ποσοστό 5%. Το ελληνικό δημόσιο χρέος βρίσκεται πια στα χέρια των μη ιδιωτών δανειστών σε ποσοστό 78%.  
Διάγραμμα 7  
Στο επόμενο διάγραμμα βλέπουμε τους μεγαλύτερους κατόχους και το ύψος του δημοσίου χρέους ανά χώρα. Περιλαμβάνονται τόσο ο κρατικός όσο και ο ιδιωτικός δανεισμός.
Διάγραμμα 8  
Στο επόμενο διάγραμμα βλέπουμε το ελληνικό δημόσιο χρέος ανά κατηγορία στις 30/6/2015 όπως δίνεται από τον Οργανισμό Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους. Παρατηρούμε πως το μεγαλύτερο μέρος του, σε ποσοστό 67%, αποτελείται από δάνεια των μηχανισμών στήριξης.  
Διάγραμμα 9
Οι μεταβολές αυτές στους κατόχους του δημοσίου χρέους δημιουργούν ένα πλαίσιο το οποίο είναι πρωτόγνωρο. Εξ αιτίας αυτών των διαφορετικών χαρακτηριστικών του ελληνικού δημοσίου χρέους η παύση πληρωμών προς τους δανειστές και η επιλεκτική χρεοκοπία θα διαφοροποιήσει τις επιπτώσεις που προηγουμένως παρουσιάσαμε σε κάποιο βαθμό. Το πώς, ποιόν τομέα και πόσο θα επηρεάσουν εξαρτάται από τις πολιτικές επιλογές που θα ακολουθηθούν. Η κατοχή μεγάλου μέρους του δημοσίου χρέους από τα κράτη τις ΕΕ έχει σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία πολιτικών πρωτίστως επιπτώσεων. Επιπτώσεων δηλαδή που αφορούν τη σχέση με την ΕΕ.
Το κατά πόσο θα υπάρχουν επιπτώσεις στον οικονομικό τομέα σχετίζεται αφενός μεν με τη διαχείριση αυτού του πολιτικού προβλήματος και με την γενικότερη κατάσταση τόσο στην Ευρώπη όσο και σε ολόκληρο τον κόσμο κατά την περίοδο που θα εμφανιστεί το πρόβλημα. Σε κάθε περίπτωση οι άμεσες οικονομικές επιπτώσεις αφορούν κυρίως τις εισροές από την ΕΕ. Το μεγάλο όμως πρόβλημα των σχέσεων Ελλάδας- ΕΕ είναι ένα μεγάλο ζήτημα που η διαπραγμάτευσή του ξεφεύγει από τα όρια της παρούσης μελέτης. Υπάρχει επίσης σοβαρή πιθανότητα, αν επιλεγεί η πολιτική της μη παύσης των πληρωμών προς τους ιδιώτες πιστωτές, που αφορά ένα χρέος που ανέρχεται στα 70 δισεκατομμύρια περίπου, να έχει σαν αποτέλεσμα τη μη κήρυξη της χώρας σε κατάσταση πτώχευσης και να ανοίξει το δρόμο προς τις αγορές μια και το χρέος θα έχει μειωθεί. Το αν αυτό είναι κάτι που πρέπει να χρησιμοποιηθεί είναι θέμα γενικότερων πολιτικών αποφάσεων.
4. ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ KAI TO ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ
Παράλληλα με τις παραπάνω μεταβολές διογκωνόταν με μεγάλη ταχύτητα το χρέος της χώρας δημόσιο (διάγραμμα 14) και ιδιωτικό.  
Διάγραμμα 10
Οι εξελίξεις αυτές στην ελληνική οικονομία, η ύπαρξη δηλαδή των διπλών ελλειμμάτων, έκαναν φανερό πως οι μεταβολές που συντελέστηκαν με την υιοθέτηση από το ελληνικό κεφάλαιο και το πολιτικό προσωπικό της των στρατηγικών επιλογών της ένταξης στην ΕΕ και την ευρωζώνη δεν μπορούσαν να συνεχιστούν με τους ίδιους όρους. Για να μπορέσουμε να εκτιμήσουμε προς τα πού πηγαίνουν τα πράγματα πρέπει να ανοίξουμε το πλάνο και να δούμε το παγκόσμιο σύστημα. Οι μεγάλες καπιταλιστικές κρίσεις αλλάζουν και τη θέση των διαφόρων εθνικών κεφαλαίων στο διεθνή καταμερισμό. Η διεθνής καπιταλιστική κρίση που ξέσπασε το 2008 είναι μία από αυτές. Οι παλιές δυνάμεις, και ιδιαίτερα η ηγέτιδα δύναμη των ΗΠΑ, χάνουν μέρος της ισχύος τους ενώ νέες δυνάμεις προσπαθούν να καταλάβουν πιο ισχυρές θέσεις. Στην ΕΕ το γερμανικό κεφάλαιο κατέχτησε μια κυρίαρχη θέση και με όπλο αυτή τη θέση κατανέμει τους ρόλους των διαφόρων ευρωπαϊκών κεφαλαίων.
Στα πλαίσια αυτά το ελληνικό κεφάλαιο καλείτε να πάρει μια αρκετά πιο υποβαθμισμένη θέση σε σχέση με πριν. Καθώς το ελληνικό κεφάλαιο ήταν πάντα εξαρτημένο δέχεται παθητικά τις αποφάσεις των κυρίαρχων κεφαλαίων κι αυτά φροντίζουν για τη δημιουργία των συνθηκών κερδοφορίας του μέσα στα πλαίσια ευθύνης που αυτά καθορίζουν. Στα πρώτα μέτρα που έπρεπε να ληφθούν, μια και οι στρατηγικές επιλογές του ελληνικού κεφαλαίου δεν έπρεπε να αμφισβητηθούν, ήταν η αντιμετώπιση των ελλειμμάτων προς όφελος του διεθνούς και εγχωρίου κεφαλαίου.
Όσον αφορά το δημόσιο χρέος τα πρώτα και επείγοντα μέτρα που πάρθηκαν ήταν να μην θιγούν οι τράπεζες της Γερμανίας και της Γαλλίας κυρίως που ήσαν εκτεθειμένες στο ελληνικό δημόσιο χρέος, καθώς αυτό αυξανόταν επικίνδυνα. Στα πλαίσια αυτά το ιδιωτικό χρέος της Ελλάδας μετατράπηκε, στο μεγαλύτερο ποσοστό του, σε δημόσιο. Τα κράτη της ΕΕ ανέλαβαν δηλαδή την υποχρέωση να δανείσουν την Ελλάδα ώστε αυτή να πληρώσει τους κατόχους των ομολόγων της. Το δημόσιο χρέος αποτέλεσε το μοχλό μέσω του οποίου η ΕΚΤ, η ΕΕ και το ΔΝΤ ανέλαβαν ουσιαστικά τη διακυβέρνηση της χώρας. Ήταν το άλλοθι που χρειαζόταν το διεθνές, και ιδιαίτερα το γερμανικό κεφάλαιο, για να επιβάλει ένα νέο ρόλο και μια νέα θέση στο ελληνικό κεφάλαιο στο διεθνή καταμερισμό αλλά και να εφαρμοστεί το σύνολο των νεοφιλελεύθερων πολιτικών στην Ελλάδα. Εδώ πρέπει να τονίσουμε πως τα προβλήματα των δίδυμων ελλειμμάτων ήσαν πραγματικά και όχι εφευρήματα έστω κι αν το δημοσιονομικό έλλειμμα διογκώθηκε συνειδητά για προπαγανδιστικούς λόγους.
Το πρώτο μέτρο επομένως ήταν η μείωση των δαπανών του δημοσίου και η αύξηση των εσόδων του. Η μείωση των δαπανών ήταν λογικό να κατευθυνθεί σε τρεις κυρίως τομείς που αποτελούν και το μεγαλύτερο ποσοστό των δημοσίων δαπανών: στους μισθούς, τις συντάξεις και τις δαπάνες για το κοινωνικό κράτος. Στον πίνακα που ακολουθεί βλέπουμε τα έσοδα του κρατικού προϋπολογισμού και τις δαπάνες για μισθούς, συντάξεις και κοινωνικές δαπάνες το 2010. Τα έσοδα του 2010 προϋπολογίζονταν στα 53,7 δισεκατομμύρια ευρώ. Οι μισθοί και οι συντάξεις του δημοσίου στα 26,2 δισεκατομμύρια, οι επιχορηγήσεις των ταμείων και των νοσοκομείων μαζί με το σύνολο των κοινωνικών δαπανών ανέρχονταν στα 15,6 δισεκατομμύρια ενώ οι λειτουργικές δαπάνες στα 9,5 δισεκατομμύρια (Διάγραμμα 16). Το σύνολο των παραπάνω ανέρχεται στα 51,3 δισεκατομμύρια . Απομένουν επομένως 2,4 δισεκατομμύρια εκ των οποίων έπρεπε να καλυφθούν τόκοι ύψους 13 δισεκατομμυρίων περίπου καθώς και το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων. Ήταν απολύτως φανερό πως δεν γινόταν να καλύπτει το ελληνικό δημόσιο τις υποχρεώσεις του και προς τους δανειστές και προς το εσωτερικό. Η επιλογή ήταν εύκολη για το κεφάλαιο. Προηγούνταν οι υποχρεώσεις του δημοσίου προς τους δανειστές.
Διάγραμμα 11
Οι παρεμβάσεις που έγιναν στο πεδίο των δαπανών ήσαν επιτυχείς για τους σχεδιαστές τους και οι δημόσιες δαπάνες μειώθηκαν. Στα πλαίσια επομένως της υλοποίησης αυτής της πολιτικής για την αντιμετώπιση του δημοσίου χρέους και των δημοσιονομικών ελλειμμάτων ήταν αναγκαία η μείωση των δαπανών του δημοσίου με τη συρρίκνωση των τομέων εκείνων και των υπηρεσιών του κράτους που δεν ήσαν αναγκαίες στο κεφάλαιο και εντάσσονταν στο προηγούμενο καπιταλιστικό υπόδειγμα και στον προηγούμενο διεθνή καταμερισμό. Οι δημόσιοι υπάλληλοι έπρεπε να μειωθούν και το ίδιο και αμοιβές τους. Οι δαπάνες για την ασφάλιση, τα κοινωνικά επιδόματα και οι δαπάνες του δημοσίου συστήματος υγείας.
Στο διάγραμμα 18 βλέπουμε τις συνολικές δαπάνες του δημοσίου, τις δαπάνες για μισθούς και συντάξεις και τις δαπάνες επιχορήγησης των ασφαλιστικών ταμείων το 2010 και το 2014. Τα δεδομένα του διαγράμματος μας πληροφορούν πως ενώ οι συνολικές δαπάνες και οι δαπάνες μισθοδοσίας μειώθηκαν σημαντικά οι επιχορηγήσεις προς τα ταμεία αυξήθηκαν. Αυτό είναι αποτέλεσμα τις κατάρρευσης των εσόδων των ταμείων εξ αιτίας της τεράστιας ανεργίας, της μείωσης των εργοδοτικών εισφορών και τις εισφοροαποφυγής. Η απολύτως αναγκαία για την υλοποίηση των στόχων παραπέρα μείωση των δαπανών περνά υποχρεωτικά από τη μείωση των επιχορηγήσεων των ταμείων με τη μείωση των συντάξεων.  
Διάγραμμα 12
5. ΚΡΑΤΙΚΟΙ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΙ 2010 ΚΑΙ 2015
Πέρα από τη μείωση των δαπανών έπρεπε να αυξηθούν και τα έσοδα έτσι ώστε να δημιουργούνται στο διηνεκές πρωτογενή πλεονάσματα για να εξυπηρετείτε το χρέος. Το σύνολο των μέτρων που ελήφθησαν από το 2010 και μετά ήταν αναμενόμενο πως θα ρίξουν την ελληνική οικονομία σε βαθειά ύφεση. Κι αυτό ήταν γνωστό στους εισηγητές αυτών των πολιτικών. Για να υποστηριχτούν επομένως τα δημόσια έσοδα ήταν εντελώς αναγκαία βιαιότατη φορολογική επίθεση. Η επίθεση αυτή θα είχε φυσικά ταξικό πρόσημο. Στόχος ήταν οι εργαζόμενοι και τα χαμηλότερα εισοδηματικά κλιμάκια. Η έκρηξη της ανεργίας και η δραματική μείωση των εισοδημάτων είχε σαν αποτέλεσμα οι φόροι να πληρώνονται από πολλούς από τις αποταμιεύσεις. Στο επόμενο διάγραμμα βλέπουμε τα φορολογικά έσοδα από άμεσους και έμμεσους φόρους σαν ποσοστό του ΑΕΠ για την περίοδο 2005-2015.
Διάγραμμα 13
Το σύνολο των παρεμβάσεων στα δημόσια οικονομικά, στοχευμένες ταξικά μειώσεις δαπανών και αυξήσεις εσόδων, δεν είχαν στόχο απλά την αποκατάσταση μιας διαταραχθείσης ισορροπίας αλλά τη δημιουργία πλεονασμάτων με τα οποία θα πληρώνονται οι τόκοι των δανείων. Στο επόμενο διάγραμμα βλέπουμε την εξέλιξη των δαπανών και των εσόδων του δημοσίου.  
Διάγραμμα 14
Το ύψος των πλεονασμάτων πρέπει να είναι τόσο όσο απαιτείται για την πληρωμή των τόκων. Για το λόγο αυτό τα προβλεπόμενα πλεονάσματα κυμαίνονται στο 4 με 5% του ΑΕΠ για δεκαετίες. Στο επόμενο διάγραμμα βλέπουμε τα πρωτογενή πλεονάσματα ως το 2013.
Διάγραμμα 15
Τα δημοσιονομικά πλεονάσματα στο επίπεδο του 4 ή 5 % του ΑΕΠ είναι επαρκή για την εξυπηρέτηση των τόκων μέχρι και το 2020. Η εξυπηρέτηση των τόκων από το 2021 ως το 2025 είναι απολύτως αδύνατη (διάγραμμα 21).  
Διάγραμμα 16
Στα παραπάνω πρέπει να λάβουμε πολύ σοβαρά υπόψη πως οι σχεδιασμοί των δανειστών και των εκπροσώπων τους προβλέπουν πως το ελληνικό δημόσιο χρέος θα αναχρηματοδοτείτε από τις αγορές. Κάτι τέτοιο όμως είναι εξαιρετικά απίθανο ως αδύνατο καθώς το δημόσιο χρέος θα πλησιάσει μέχρι το φθινόπωρο το 200% του ΑΕΠ. Ακόμη όμως και με τις καλύτερες προϋποθέσεις το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι αδύνατο να εξυπηρετηθεί. Κάποιος τύπος αναδιάρθρωσης είναι απολύτως υποχρεωτικός και θα συμβεί με ένα τέτοιο τρόπο που αφενός μεν θα έχει το ελάχιστο κόστος για τους δανειστές κι από την άλλη θα καθιστούν την Ελλάδα δέσμια των πιστωτών στο διηνεκές.
Την αδυναμία εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους της Ελλάδας παραδέχεται πλέον ανοικτά και το ΔΝΤ καθώς μια σημαντική σειρά των στόχων που είχαν θέσει οι δανειστές και το διεθνές κεφάλαιο έχουν πια επιτευχθεί. Το ΔΝΤ στην έκθεσή του με τίτλο: GREECE PRELIMINARY DEBT SUSTAINABILITY ANALYSIS—UPDATED ESTIMATES AND FURTHER CONSIDERATIONS (http://www.imf.org/external/pubs/ft/scr/2016/cr16130.pdf) κάνει τις προβλέψεις για την εξέλιξη του δημοσίου χρέους με και χωρίς αναδιαρθρώση όπως φαίνονται στο επόμενο διάγραμμα.
Διάγραμμα 17
Το ΔΝΤ προτείνει μια δέσμη παρεμβάσεων τις οποίες βλέπουμε παρακάτω όπως τις αναλύει ο Λ. Βατικιώτης:
« Πρώτο, επέκταση λήξεων. Οι ειδικοί του Ταμείου προτείνουν ειδικότερα επιμήκυνση των αποπληρωμών στα δάνεια του EFSF και του ESM μέχρι 14 και 10 χρόνια αντίστοιχα (σε αυτούς του δύο οργανισμούς οφείλουμε το 49% του δημόσιου χρέους) και 30 χρόνια για τα διμερή δάνεια (GLF) που αναλήφθηκαν με την πρώτη δανειακή σύμβαση του 2010, αποτελώντας το 17% του χρέους. Το συγκεκριμένο μέτρο θα μπορούσε να μειώσει τις ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες και το χρέος κατά 7% και 25% αντίστοιχα, μέχρι το 2060. Το πρώτο προς εξέταση μέγεθος (ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες) εισήχθη πέρυσι για πρώτη φορά από το ΔΝΤ ως κριτήριο βιωσιμότητας. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και τεκμήριο απάτης για να μη χρησιμοποιήσουμε τον όρο κριτήριο αποτυχίας! Όταν έστειλαν το ελληνικό χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ στη στρατόσφαιρα και κατάλαβαν ότι η επαναφορά του σε λογικά επίπεδα είναι αδύνατη τις επόμενες λίγες δεκαετίες, τότε εισήγαγαν αυτό το μέγεθος για να καλύψουν τα οικονομικά τους εγκλήματα. Αναφέρεται μάλιστα πως οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες θα πρέπει να παραμείνουν όχι μόνο κάτω από 15%, αλλά κάτω κι από 10% του ΑΕΠ μέχρι το 2040 και να αυξηθούν στο 20% του ΑΕΠ μέχρι το 2060. Αναγνωρίζεται ωστόσο πως από μόνο του αυτό το μέτρο δεν αρκεί για να επαναφέρει τη βιωσιμότητα.

Δεύτερο, περίοδο χάριτος. Παρότι ήδη έχουν τα δάνεια στην Ελλάδα περίοδο χάριτος οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ προτείνουν την περαιτέρω επέκτασή της. Για την ακρίβεια εισηγούνται η περίοδος χάριτος από 6 χρόνια στα δάνεια του ESM να φτάσει τα 17 και στα δάνεια του EFSF και τα διμερή στα 20, ενώ η πληρωμή τόκων να αναβληθεί για 17 χρόνια επιπλέον στα δάνεια του EFSF και 24 χρόνια στα δάνεια του ESM και τα διμερή. Αν δεχτούν οι Ευρωπαίοι αυτές τις προτάσεις, τότε οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες θα μειώνονταν κατά 17% του ΑΕΠ μέχρι το 2040 και κατά 24% μέχρι το 2060. Ακόμη κι έτσι όμως οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες μέχρι το 2050 θα ξεπερνούσαν το 20%, και δε θα επέτρεπαν στο χρέος να γίνει βιώσιμο.

Τρίτο, πάγωμα επιτοκίων. Το ΔΝΤ προτείνει τα επιτόκια δανεισμού να σταθεροποιηθούν στα σημερινά πολύ χαμηλά επίπεδα και μέχρι το 2040 να μην ξεπεράσουν το 1,5%. Στην πράξη ζητά τα επιτόκια από κυμαινόμενα να μετατραπούν σε σταθερά. Αυτή η πρόταση όμως θα σημάνει ζημιές για τον ESM! «H σταθεροποίηση των επιτοκίων θα απαιτούσε στην πράξη μια δέσμευση των κρατών μελών να αποζημιώσουν τον ESM για τις απώλειες που συνδέονται με τα σταθερά επιτόκια δανεισμού στα ελληνικά δάνεια. Αυτό σαφώς θα ήταν ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο μεταξύ των κρατών μελών εξ αιτίας των πολιτικών και νομικών εμποδίων που έχουν τέτοιες δεσμεύσεις εντός της νομισματικής ένωσης. Αν προσθέταμε αυτό το μέτρο στα δύο προαναφερόμενα θα βοηθούσε να μειωθεί το χρέος κατά 53% του ΑΕΠ μέχρι το 2040 και κατά 151% μέχρι το 2060 και οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες κατά 22% μέχρι το 2040 και 39% μέχρι το 2060. Θα ικανοποιούνταν έτσι οι στόχοι βιωσιμότητας που τέθηκαν νωρίτερα»! Φαίνεται πεντακάθαρα έτσι ότι το μοναδικό μέτρο που θα επέφερε κάποια μείωση (υπολογίζεται σε 18-24% σε όρους Καθαρής Παρούσας Αξίας) σκοντάφτει στις αρχές λειτουργίας της ΟΝΕ. Κινδυνεύει πιθανά να χαρακτηριστεί μεταβίβαση. Λειτουργία απαγορευμένη δια ροπάλου καθώς στο πλαίσιο του ελεύθερου ανταγωνισμού κάθε κράτος – μέλος οφείλει μόνο του να αντιπαλεύει το Τέταρτο γερμανικό Ράιχ. Έτσι ώστε η συντριβή του να είναι βέβαιη…»
http://pathosgialefteria.blogspot.gr/2016/06/blog-post_73.html
Το ότι επομένως το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι μη βιώσιμο είναι μάλλον κοινός τόπος. Κάποιο είδος αναδιάρθρωσης είναι απολύτως επιβεβλημένος ιδιαίτερα από το 2021 οπότε και οι τόκοι γίνονται τεράστιοι. Οι ευρωπαίοι αρνούνται την αναδιάρθρωση μέχρι τότε για να υποχρεώσουν την Ελλάδα να δημιουργήσει δημοσιονομικά πλεονάσματα γύρω στο 3% του ΑΕΠ με στόχο την πιο γρήγορη απομύζηση τεραστίων ποσών ως τόκων μέσω της εκποίησης τόσο της δημόσιας όσο και της ιδιωτικής ιδιοκτησίας. Η διαφορές με το ΔΝΤ βρίσκονται στο ότι το ΔΝΤ προσπαθεί να προστατεύσει τα μακροχρόνια συμφέροντα του διεθνούς κεφαλαίου.
Ακριβώς στο πλαίσιο αυτό κινείται πλέον το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο καθώς η αποπληρωμή του ελληνικού δημοσίου χρέους είναι αδύνατη και το ταμείο προτείνει την αναδιάρθρωσή του με στόχο την ολοκληρωτική πρόσδεση της χώρας στους δανειστές ες αεί και την δημιουργία μιας πολιτείας ελεγχόμενης απόλυτα από το διεθνές κεφάλαιο με μοχλό το δανεισμό. Η αναδιάρθρωση επομένως του ελληνικού δημοσίου χρέους μέχρι το 2020 είναι απολύτως επιβεβλημένη για την προάσπιση των συμφερόντων του κεφαλαίου και καθόλου των συμφερόντων της συντριπτικής πλειονότητας του ελληνικού λαού. Το αντίθετο. Γι αυτόν προβλέπεται φτώχεια, ανεργία, και δήμευση του συνόλου των περιουσιακών του στοιχείων.

Leave a Reply

 
Αριστερή Διέξοδος © 2011 DheTemplate.com & Main Blogger. Supported by Makeityourring Diamond Engagement Rings

You can add link or short description here

Google+