AristeriDiexodos. Powered by Blogger.
 
Saturday, October 31, 2015

Α. Χατζηστεφάνου: Η Ελλάδα νέος νεροκουβαλητής στον άξονα ΗΠΑ- Ισραήλ

0 comments




Σε δεύτερο σημαντικότερο “σύμμαχο” του ισραηλινού κράτους, μετά τις ΗΠΑ, εξελίσσεται η κυβέρνηση Τσίπρα, όπως προκύπτει και από την μεγάλη αεροπορική άσκηση Blue Flag, που θα διαρκέσει μέχρι τις 3 Νοεμβρίου.

Στην άσκηση, η οποία διεξάγεται στο νότιο Ισραήλ συμμετέχουν οι πολεμικές αεροπορίες των ΗΠΑ, της Ελλάδας, της Πολωνίας και του Ισραήλ και σύμφωνα με διεθνείς αναλυτές πρόκειται για την μεγαλύτερη σχετική άσκηση από τη δημιουργία τους κράτους του Ισραήλ.

Η Blue Flag αποτελεί προσομοίωση επίθεσης σε άγνωστη χώρα και ως στόχο έχει τον συντονισμό των πιλότων αλλά και του προσωπικού εδάφους των τεσσάρων χωρών.

Υπενθυμίζεται ότι η Ελλάδα, επί κυβερνήσεως Τσίπρα, είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο, εκτός από τις ΗΠΑ, που έχει υπογράψει με το Ισραήλ τη συμφωνία (Status of Forces Agreement) η οποία ρυθμίζει το καθεστώς που διέπει τη διαμονή στις δύο χώρες στρατιωτικού προσωπικού κατά τη διάρκεια μετακίνησής του στο πλαίσιο στρατιωτικών ασκήσεων και συνεργασιών.


Την ίδια ώρα άνθρωποι που γνωρίζουν καλά τις εσωτερικές ισορροπίες στο Μαξίμου εξηγούσαν στο info-war.gr ότι το πρωθυπουργικό περιβάλλον (και ιδιαίτερα το επικοινωνιακό επιτελείο) ενισχύεται τους τελευταίους μήνες από ανθρώπους με ιδιαίτερα στενές σχέσεις με την ισραηλινή πρεσβεία στην Αθήνα.

Μένει να δούμε εάν στον επόμενο βομβαρδισμό αμάχων στην αποκλεισμένη λωρίδα της Γάζας θα συμμετέχουν και Έλληνες πιλότοι.


Ελληνικό F-16 που συμμετέχει στην άσκηση.


Έλληνας πιλότος που συμμετέχει στην άσκηση Blue Flag


Έλληνες, Αμερικανοί και Ισραηλινοί πιλότοι κατά τη διάρκεια ενημέρωσης στο πλαίσιο της άσκησης Blue Flag

Αρης Χατζηστεφάνου
Read more...

Δακρυγόνα στην κινητοποίηση ενάντια στο φράχτη του Έβρου

0 comments

alterthess.gr
Νωρίτερα οι αστυνομικές δυνάμεις πέταξαν δακρυγόνα σε διαδηλωτές που διαμαρτύρονται για τον φράχτη στον Έβρο, κοντά στο σημείο όπου ξεκινά η στρατιωτική ζώνη στις Καστανιές

Όπως αναφέρει το alterthess.gr , οι συγκρούσεις ξεκίνησαν όταν διαδηλωτές επιχείρησαν να περάσουν την "κόκκινη γραμμή".

Πανελλαδική κινητοποίηση και πορεία πραγματοποιείται σήμερα στην περιοχή του Έβρου με αίτημα να πέσει ο φράχτης του Έβρου. Στην κινητοποίηση συμμετέχουν συλλογικότητες και οργανώσεις από την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις της περιφέρειας, ενώ το κάλεσμα οργανώνει το Συντονιστικό ενάντια στον φράχτη του Έβρου.







Read more...

Π. Λαφαζάνης: Το Κατεστημένο της ΕΕ θα σούβλιζε, αν μπορούσε, τα στελέχη της ΛΑ.Ε.

0 comments
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗ, ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ, ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ CRASH ΚΑΙ ΤΗ ΜΑΡΙΑ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ      
''Ο ΣΥΡΙΖΑ επτά μήνες δεν έκανε σχεδόν τίποτα κατά της διαπλοκής. Πολύ περισσότερο δεν πρόκειται να κάνει τίποτα στο μέλλον.Τα πρόσωπα μπορεί να παραλλάσσουν, το φαινόμενο θα παραμείνει!''
''Όσο υπάρχει μνημόνιο θα υπάρχει και διαπλοκή''
ΕΡ: Θα ήθελα να ξεκινήσουμε με μια ανθρώπινη ερώτηση. Πώς νιώσατε το βράδυ των εκλογών όταν πληροφορηθήκατε ότι η ΛΑ.Ε. δεν τα κατάφερε να μπει στη Βουλή;  
ΑΠ: Στενοχωρήθηκα. Θα έλεγα ψέματα αν ισχυριζόμουν ότι δεν στενοχωρήθηκα πολύ. Τα συναισθήματα εκείνες τις ώρες είναι πάρα πολύ επώδυνα και θα έλεγα πρωτόγνωρα και πολύ σύνθετα. Γρήγορα, όμως, σκέφτηκα ψύχραιμα, κοίταξα μπροστά και είπα: χάσαμε μια μάχη και όχι τον πόλεμο. Συνεχίζουμε πιο αποφασιστικά.  
ΕΡ:Όταν βγήκατε να κάνετε τις καθιερωμένες δηλώσεις ήσασταν φανερά συγκινημένος. Αισθάνεστε μέσα σας ότι αδικηθήκατε;  
ΑΠ: Να αδικηθώ από ποιον; Οι βασικές επιλογές της ΛΑ.Ε με έβρισκαν σύμφωνο. Κι εγώ, προσωπικά, αναλαμβάνω πλήρως και στο ακέραιο όλη την ευθύνη του αρνητικού αποτελέσματος. Αν εννοείτε ότι μπορεί να αδικήθηκα από τον ελληνικό λαό, θα πω ευθέως πως όχι. Δεν θα επέτρεπα ποτέ στον εαυτό μου να επιρρίψω ευθύνες στους συμπατριώτες μου για το ότι δεν ψήφισαν τη “Λαϊκή Ενότητα” (ΛΑΕ). Όχι γιατί οι πολίτες δεν έχουν ευθύνη για τις επιλογές τους. Για το τι και πως ψήφισαν. Για το αν απείχαν από τις εκλογές ή έριξαν λευκό ή άκυρο. Ασφαλώς έχουν ευθύνη και οι πολίτες. Είναι άλλο αυτό, όμως και άλλο να επιρρίψω ευθύνη στους πολίτες γιατί δεν ψήφισαν τη ΛΑΕ ή να ισχυριστώ ότι με αδίκησαν. Αυτό δεν το μπορώ και δεν θα το κάνω ποτέ. Θα ήταν πολύ εγωιστικό και πολύ αλαζονικό.  
ΕΡ: Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρότι κέρδισε τις εκλογές έχασε 230.000 ψήφους από τον Ιανουάριο. Από αυτές τις απώλειες ή από μετακινήσεις ψηφοφόρων άλλων κομμάτων η ΛΑ.Ε. συγκέντρωσε τελικά γύρω στις 155.000 ψήφους. Το μεγάλο ποσοστό πολιτών που εμπιστεύτηκε τον ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο, μετά την διάσπαση του κόμματος, έμεινε πιστό ή έστω έδωσε την ανοχή του στον σημερινό πρωθυπουργό. Για ποιον λόγο εκτιμάτε ότι συνέβη αυτό;  
ΑΠ: Ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα μπόρεσε να κερδίσει τις εκλογές εξαιτίας της ιδιαίτερα μεγάλης αποχής. Ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση, αντιπροσωπεύοντας ένα μικρό ποσοστό του συνόλου των πολιτών της χώρας. Ίσως, πρωτοφανώς μικρό για κυβέρνηση. Όπως σας είπα, η αποχή διέσωσε τον ΣΥΡΙΖΑ. Το διέσωσαν και τον ανέδειξαν κυβέρνηση, κατά παράδοξο τρόπο, όσοι και όσες δεν πήγαν να ψηφίσουν. Αυτοί που δεν πήγαν να ψηφίσουν, δεν ήθελαν με κανένα τρόπο να ψηφίσουν το μνημόνιο Τσίπρα. Ήταν, όμως, απογοητευμένοι, θεωρώντας, μετά την εξαπάτηση τους από τον Τσίπρα, ότι οι πολιτικοί γενικώς τους εξαπατούν. Έχασαν την ελπίδα τους ή φοβόντουσαν να ψηφίσουν ΛΑΕ εκτιμώντας κακώς ότι είναι παρακινδυνευμένη μια εναλλακτική λύση για τη χώρα που εμπεριέχει και την έξοδο από την ευρωζώνη. Η τρομοκρατία του κατεστημένου κατά του εθνικού νομίσματος είχε επηρεάσει πολύ τον ελληνικό λαό και ήταν πολύ δύσκολο σε τρεις βδομάδες να αλλάξουν τα στερεότυπα οι συνειδήσεις.  
ΕΡ: Το προηγούμενο διάστημα, από την κορύφωση των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές και το δημοψήφισμα έως τις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου τα γεγονότα κύλησαν πάρα πολύ γρήγορα και πήρατε πολλές αποφάσεις «εν θερμώ» μέσα σε ασφυκτικό πολιτικό χρόνο, με κορυφαία την απόφασή σας να ανεξαρτητοποιηθείτε από τον ΣΥΡΙΖΑ και να σχηματίσετε την Λαϊκή Ενότητα αλλά και την απόφασή σας να τεθείτε επικεφαλής αυτής της νέας προσπάθειας. Πώς κρίνετε τα πεπραγμένα σας αυτά τώρα, έχοντας πλέον κάποια απόσταση από τα γεγονότα; 
ΑΠ: Πράγματι, προσωπικά και συλλογικά, ως Αριστερό Ρεύμα και Αριστερή Πλατφόρμα, έπρεπε να λάβουμε γρήγορα, με κινηματογραφική ταχύτητα, πολύ κρίσιμες και πολύ τολμηρές, πολιτικά και ψυχολογικά, αποφάσεις. Δεν μετανιώνω για τις επιλογές μου. Αν και ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω, τα ίδια θα έκανα, αν επρόκειτο να λάβω ξανά αποφάσεις σε τέτοιες συνθήκες. Όπως έχω πει πολλές φορές, δεν θα μπορούσα ποτέ να ψηφίσω μνημόνιο και ακόμα περισσότερο να εφαρμόσω μνημονιακές πολιτικές. Δεν θα μπορούσα ποτέ, για να μη θυσιαστεί το ευρώ και η ευρωζώνη, να θυσιάσω την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό. Και να με κρεμούσαν ανάποδα στο Σύνταγμα, μνημόνιο δεν θα ψήφιζα ούτε θα εφάρμοζα σε καμία περίπτωση. Το διαζύγιο το δικό μου και της Αριστερής Πλατφόρμας με τον μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ ήταν αναπόφευκτο. Η γέννηση της Λαϊκής Ενότητας ήταν απόλυτη ανάγκη.  
ΕΡ: Κε Λαφαζάνη μέχρι πρότινος ήσασταν μέλος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και μάλιστα σε ένα υπουργείο κρίσιμο όπως αυτό του περιβάλλοντος, ενέργειας και παραγωγικής ανασυγκρότησης. Σε αυτό το διάστημα παρατηρήσατε φαινόμενα ή περιστατικά που σας ανησύχησαν σε σχέση με την στάση της ηγετικής ομάδας του κόμματος;  
ΑΠ: Η ανησυχία μου για το ότι η κυβέρνηση μπορεί να οδηγηθεί σε συνομολόγηση μνημονίου ήταν διαρκής. Οι διαφορές μου με την πολιτική ΣΥΡΙΖΑ και αργότερα με την ασκούμενη κυβερνητική πολιτική, ήταν πάντα μεγάλες και μεγάλωναν διαρκώς με την πάροδο του χρόνου. Και εγώ προσωπικά και η Αριστερή Πλατφόρμα δίναμε ομηρικές μάχες τόσο στα συλλογικά όργανα του ΣΥΡΙΖΑ όσο και στα κυβερνητικά όργανα για τις απανωτές απαράδεκτες αναδιπλώσεις της κυβέρνησης από το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και την αρνητική τροπή που είχαν πάρει από την αρχή οι διαπραγματεύσεις με τους “θεσμούς” και τους πιστωτές. Δεν είχα καμιά αυταπάτη. Έβλεπα καθαρά τους κινδύνους. Έδωσα, όμως, μάχη και εγώ και οι ομοϊδεάτες μου μέχρι την τελευταία στιγμή, για να αποφύγουμε την τραγωδία: την υπογραφή ενός νέου μνημονίου.  
ΕΡ: Ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε τον Ιανουάριο στην εξουσία με υποσχέσεις περί πολέμου εναντίον της διαφθοράς και της διαπλοκής. Στους 7 μήνες που κυβέρνησε είδαμε για παράδειγμα τον διορισμό του συντρόφου της κας Δούρου στην ΕΥΔΑΠ, τη μη προώθηση του διαγωνισμού για την δημοπράτηση των τηλεοπτικών αδειών και εσχάτως την υπόθεση Φλαμπουράρη. Παρόλα αυτά, έχοντας πια φέρει στην Βουλή το τρίτο μνημόνιο ο κ. Τσίπρας έκανε σημαία του και πάλι τον πόλεμο στην διαπλοκή. Πώς το σχολιάζετε;  
ΑΠ: Δεν θα ήθελα να κάνω αναφορά σε περιπτώσεις όπως αυτές που σημειώνετε. Ένα θα πω. Η διαπλοκή δεν είναι πάντα ούτε κυρίως θα έλεγα, μια επιλογή. Είναι μία κατάσταση και μια τάξη πραγμάτων που προκύπτει ως αναγκαία απόρροια πολιτικών επιλογών και πολιτικής πορείας. Δεν μπορεί η κυβέρνηση να ακολουθεί μνημονιακές πολιτικές και σκληρές συνταγές λιτότητας, να ξεπουλά το δημόσιο πλούτο, να προωθεί κύματα νεοφιλελεύθερων απορρυθμίσεων και να ισχυρίζεται, ταυτόχρονα, ότι θα δώσει μάχη κατά της διαπλοκής. Η κυβέρνηση δεν έκανε, σχεδόν, τίποτα κατά της διαπλοκής επτά μήνες τώρα. Πολύ περισσότερο δεν πρόκειται να κάνει τίποτε στο μέλλον. Το μνημόνιο και ο νεοφιλελευθερισμός σημαίνει διαπλοκή κράτους ολιγαρχίας. Τα πρόσωπα, οι επιχειρηματίες και οι επιχειρήσεις της διαπλοκής μπορεί να παραλλάσσουν. Η διαπλοκή ως φαινόμενο θα παραμένει.  
ΕΡ: Θυμόμαστε όλοι ότι η πρόταση της αριστερής πλατφόρμας και της ΚΟΕ στα τέλη Μαΐου για ένα εναλλακτικό σχέδιο που θα στηριζόταν στις προεκλογικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ δεν πέρασε από τα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ (με 75 ψήφους υπέρ, 95 κατά και 1 «λευκό»). Δεν ήταν αυτό ένα κρίσιμο κι ενδεικτικό αποτέλεσμα για το που οδηγούνταν τα πράγματα;Αν πάμε ακόμη πιο πίσω, αρκετά νωρίς, τον Απρίλιο του 2014, έναν μήνα πριν τις Ευρωεκλογές στο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ θα βρεθούμε εμπρός στην απόρριψη της τροπολογίας που είχε καταθέσει η Αριστερή πλατφόρμα σχετικά με την εκπόνηση σχεδίου για την έξοδο της χώρας από το ευρώ αν η κυβέρνηση εκβιαστεί από το ευρωπαϊκό κατεστημένο. Η λεγόμενη προεδρική πτέρυγα ήδη από τότε είχε δείξει την προθέσή της ότι πήγαινε προς τον περιβόητο «έντιμο συμβιβασμό». Δεν ήταν αρκετή τότε αυτή η διαφωνία για να γίνει αιτία ακόμη και πολιτικού διαζυγίου;  
ΑΠ: Πάρα πολύ σωστά επισημαίνετε μερικούς από τους πολλούς καθοριστικούς σταθμούς διαφωνιών δικών μου και της “Αριστερής Πλατφόρμας” με την επίσημη πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, έτσι όπως την εξέφραζε ο Αλέξης Τσίπρας. Αν, ξεκινώντας απ' αυτές τις διαφωνίες, τραβάγαμε πρόωρα το σχοινί ως τη ρήξη και τη διάσπαση στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ, είναι βέβαιον ότι θα κατηγορούμεθα από πολύ κόσμο ότι τραβάμε το χαλί του Τσίπρα, σε μια φάση που “παλεύει” και “διαπραγματεύεται σκληρά” για μια παραδεκτή συμφωνία. Εδώ, ακόμα κι όταν ο Τσιπρας υπόγραψε Μνημόνιοκαι εμείς διαχωριστήκαμε και τότε βρέθηκαν κάποιοι να μας κατηγορήσουν ως διασπαστές, αντί να καταπιούν τη γλώσσα τους για την κωλοτούμπα που έγινε. Πέραν αυτού, εμείς μείναμε και δώσαμε μέχρι την ύστατη στιγμή τη μάχη για να αποφύγουμε την τραγωδία ενός μνημονίου, ώστε φθάσαμε στο σημείο να με κατηγορούν στο τέλος ότι δήθεν πρότεινα ως οδό διαφυγής από το μνημόνιο το ριφιφί στο Νομισματοκοπείο. Μέχρι εκεί έφτασε το κατάντημα τους.  
''Μιλάμε για ένα ΣΥΡΙΖΑ που, όχι απλώς κάνει κακές μεταγραφές, αλλά έχει ''πασοκοποιηθεί'' ραγδαία, ταχύτατα και πολύ κυνικά. Η ελληνική κοινωνία πρέπει να πάψει να δείχνει ανοχή απέναντι σε μια διαχρονικά νοσηρή ''πασοκοποίηση''.''
ΕΡ: Σε όλη αυτή την πορεία, από το 3%, μέχρι την ανάληψη της εξουσίας πάρα πολλά στελέχη προερχόμενα από το ΠΑΣΟΚ πλαισίωσαν τον ΣΥΡΙΖΑ. Είχατε ενστάσεις για αυτές τις «μεταγραφές»;  
ΑΠ: Εγώ δεν είχα ενστάσεις γενικώς για τη συμμετοχή στον ΣΥΡΙΖΑ μελών και στελεχών από το ΠΑΣΟΚ, ακόμη και απο τη ΝΔ. Αλίμονο, υπήρχαν και υπάρχουν πάρα πολλοί έντιμοι άνθρωποι από τους άλλους πολιτικούς χώρους, και είναι πολύ θετικό να κάνουν βήματα επανατοποθέτησης και προσέγγισης με την Αριστερά ή συνεργασίας μαζί μας σε μια αντιμνημονιακή, πατριωτική και δημοκρατική κατεύθυνση. Αυτό επιδιώκει η Λαϊκή Ενότητα σήμερα για να σπάσουμε το μνημονιακό τείχος. Η Αριστερά πρέπει να είναι ανοικτή και να επιδιώκει πολιτικές και κοινωνικές ανακατατάξεις, ιδιαιτέρα αυτήν την περίοδο. Είναι άλλο αυτό, όμως και άλλο οι μεταγραφές μεγαλοστελεχών από το ΠΑΣΟΚ, που γίνονται την ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ πάει για κυβέρνηση, για τη νομή των προνομίων της εξουσίας. Είναι άλλο οι “προσλήψεις” στελεχών του ΠΑΣΟΚ που βαρύνονται με σκανδαλώδεις πράξεις. Είναι άλλο οι μεταπηδήσεις πρώην υπουργών του Γ. Παπανδρέου, υπεύθυνων για μνημονιακές πολιτικές ή πρώην βουλευτών του ΠΑΣΟΚ που είχαν ψηφίσει μνημόνια. Όταν δικαιολογείς αυτούς που είχαν ψηφίσει μνημόνια, προορίζεσαι να υπογράψεις και εσύ καινούργια. Απέναντι σε όλες αυτές τις νοσηρές καταστάσεις είχα και είχαμε ως Αριστερή Πλατφόρμα σκληρό και αμείλικτο μέτωπο. Σήμερα πια μιλάμε για ένα ΣΥΡΙΖΑ που όχι απλώς κάνει κακές μεταγραφές αλλά έχει “Πασοκοποιηθεί” ραγδαία, ταχύτατα και πολύ κυνικά. Η ελληνική κοινωνία πρέπει να πάψει να δείχνει ανοχή απέναντι σε μια διαχρονική νοσηρή “Πασοκοποίηση”. Η “Πασοκοποίηση” δυστυχώς είναι ο κοινός παρανομαστής και ο τόπος σύγκλισης του συνόλου του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος, από τον μεταλλαγμένο ΣΥΡΙΖΑ ως τη ΝΔ, το οποίο βουλιάζει όλη τη πολιτική ζωή και τη χώρα.  
ΕΡ: Γνωρίζετε τον Αλέξη Τσίπρα πάρα πολύ καλά. Μήπως ήταν ανέκαθεν περισσότερο κοντά στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία και λιγότερο στον αριστερό ριζοσπαστικό χώρο;  
ΑΠ: Δεν θέλω αυτή την ώρα να μιλήσω για το πως εκτιμούσα την “πολιτική ταυτότητα” του Αλέξη Τσίπρα στο παρελθόν. Θα έρθει αυτή η στιγμή. Αυτό που είναι βέβαιον είναι ότι ο Αλ. Τσίπρας προσχώρησε στην πράξη στην πιο αρνητική εκδοχή της σοσιαλδημοκρατίας, σε ένα ακραίο νεοφιλελευθερισμό, ενδεδυμένο με κούφια αριστερή φρασεολογία.  
ΕΡ: Την περίοδο ψήφισης του μνημονίου διαλέξατε να καταψηφίσετε τα μέτρα αλλά να μην αποσύρετε την στήριξη σας στην κυβέρνηση. Πώς δικαιολογείτε αυτή σας την απόφαση; Μήπως και αυτή επηρέασε την στάση των ψηφοφόρων;  
ΑΠ: Όπως σας είπα παλεύαμε μέχρι την ύστατη στιγμή να αποτρέψουμε τη μνημονιακή τραγωδία. Ακόμα και όταν καταψηφίζαμε τα προαπαιτούμενα μέτρα, καλούσαμε την κυβέρνηση να σταματήσει τον μνημονιακό κατήφορο. Να μην ψηφίσει το μνημόνιο. Όταν, όμως, ήρθε στη Βουλή το ίδιο το μνημόνιο και το καταψηφίσαμε, ο κύβος είχε ριφθεί. Διαχωρίσαμε τη θέση μας από την κυβέρνηση. Δεν νομίζω, όμως, ότι κανένας απ' αυτούς τους χειρισμούς επηρέασε, έτσι κι αλλιώς, το εκλογικό αποτέλεσμα. Ο κόσμος έκρινε με τις θεμελιώδεις επιλογές.  
ΕΡ: Η πλευρά του κ. Τσίπρα παρουσίασε την καταψήφιση του τρίτου μνημονίου από τους διαφωνούντες βουλευτές ως «προδοσία» που οδήγησε στην πτώση της πρώτης αριστερής κυβέρνησης. Τι απαντάτε σε αυτό; Πιστεύετε ότι έπαιξε ρόλο στο χαμηλό ποσοστό της ΛΑ.Ε.;
ΑΠ: Έχω πει πολλές φορές η κυβέρνηση δεν έπεσε. Δεν την έριξε κανένας. Η κυβέρνηση παραιτήθηκε, για να πάει σε εκλογές εξπρές με ένα κύριο στόχο: να εκκαθαρίσει τη Βουλή, πριν πάρουν οι πολίτες χαμπάρι τι συνέβη, από το “όχι” στο μνημόνιο, από τη Λαϊκή Ενότητα. Προδοσία δεν κάναμε εμείς που καταψηφίσαμε τα μνημόνια αλλά άλλοι που πέταξαν στον κάλαθο των αχρήστων την αντιμνημονιακή λαϊκή ετυμηγορία και το δημοψήφισμα και ανακάλυψαν ξαφνικά στις 12 Ιούλη ότι τόσα χρόνια, που διεκδικούσαν την ακύρωση των μνημονίων, δεν διέθεταν εναλλακτική λύση. Μιλάμε για άνευ προηγουμένου κυνική κωλοτούμπα και κοροϊδία του ελληνικού λαού.  
ΕΡ: Με την ξαφνική προκήρυξη εκλογών, το εναλλακτικό σχέδιο που ισχυρίστηκε η ΛΑ.Ε. ότι διαθέτει, εκ του αποτελέσματος κρίνοντας, φαίνεται ότι είτε δεν επικοινωνήθηκε είτε δεν έπεισε το εκλογικό σώμα. Τι από τα δύο νομίζετε ότι συνέβη;  
ΑΠ: Η ριζοσπαστική εναλλακτική μας πρόταση, που περιέχει και την έξοδο από την ευρωζώνη, ως μέσο και εργαλείο για την εφαρμογή ενός προγράμματος κατά της λιτότητας, της φορολεηλασίας, της εκποίησης του εθνικού πλούτου και της εθνικής υποτέλειας, δεν έγινε δυνατό ούτε να επικοινωνηθεί ούτε να εξηγηθεί και να τεκμηριωθεί στον ελληνικό λαό. Αντίθετα, ξένα και εγχώρια κέντρα, με πρώτο τον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα αλλά δυστυχώς και το ΚΚΕ, στη θέση του θλιβερού κομπάρσου, παρουσίαζαν το εθνικό νόμισμα ως κόλαση και προσπαθούσαν να περιορίσουν την πρόταση μας σε ένα είδος επιστροφής στη δραχμή. Δεν διαθέταμε ούτε χρόνο ούτε μέσα ενημέρωσης για να αντισταθούμε αποτελεσματικά. Αντίθετα αντιμετωπίζαμε “άοπλοι” ένα ανελέητο πόλεμο εναντίον μας σύσσωμης της ευρωπαϊκής και εγχώριας αντίδρασης, που ήθελε πάση θυσία τη ΛΑΕ εκτός Βουλής.  
ΕΡ: Ο κ. Αλαβάνος που στήριξε την ΛΑ.Ε. ισχυρίζεται ότι το μήνυμα που έβγαινε σχετικά με το νόμισμα ήταν συγκεχυμένο, για παράδειγμα ότι άλλα έλεγε ο κ. Γλέζος και άλλα εσείς. Πώς το σχολιάζετε;  
ΑΠ: Δεν νομίζω ότι η ιδιαίτερη θέση του Μανώλη Γλέζου έπαιξε ουσιώδη ρόλο στο εκλογικό αποτέλεσμα. Δεν θεωρώ επίσης ότι το μήνυμα της ΛΑΕ ήταν συγκεχυμένο. Δεν θεωρώ ότι οι όποιες προεκλογικές διαφοροποιήσεις, από την κεντρική μας κατεύθυνση, κατανοητές κατά τ' άλλα και μάλλον αναμενόμενες, ήταν εκείνες που καθόρισαν την αρνητική εκλογική έκβαση. Περισσότερο και κυρίως μέτρησαν άλλοι παράγοντες: ο πρωτοφανής πόλεμος λάσπης που δεχθήκαμε, ο λίγος χρόνος, η παντελής έλλειψη μέσων, η δυσκολία να εξηγηθεί τόσο γρήγορα η εναλλακτική μας πρόταση κλπ. Όλα αυτά όμως είναι παρελθόν. Η ζωή προχωράει. Ο αγώνας συνεχίζεται. Είναι πολύ δύσκολος αλλά ωραίος.  
ΕΡ:  Πέρα από τα καταπληκτικά σποτάκια που πραγματικά κέρδισαν τις εντυπώσεις με το ιδιαίτερο αυτοσαρκαστικό τους χιούμορ, -να σας δώσω τα εύσημα για την ερμηνεία σας στο ταξί, προσωπικά την βρήκα καταπληκτική, η προεκλογική σας καμπάνια σημαδεύτηκε και από αρκετά δριμείες επιθέσεις προς τους μέχρι πρότινος συντρόφους σας στον ΣΥΡΙΖΑ. Για παράδειγμα, η κα Κωνσταντοπούλου στον ρ/σ «Παραπολιτικά» είπε χαρακτηριστικά: «Ο Τσίπρας μου θύμισε τον Παπαδόπουλο που ήθελε να βάλει την Ελλάδα στον γύψο». Μήπως αυτού του ύφους οι λεκτικές επιθέσεις λειτούργησαν αρνητικά;
ΑΠ: Η Ζωή Κωνσταντοπούλου διευκρίνισε ότι κάτι τέτοιο δεν το έχει πει ποτέ και ότι κάποιες δηλώσεις που έκανε παραμορφώθηκαν και πλασαρίστηκαν με τέτοιο χαλκευμένο τρόπο ώστε να δημιουργήσουν ψευδείς εντυπώσεις. Εν πάση περιπτώσει, δεν νομίζω ότι αυτό επηρέασε κατά τι το εκλογικό αποτέλεσμα. Το αποτέλεσμα, αντίθετα, επηρεάστηκε από τους τόνους λάσπης και συκοφαντίας που δεχθήκαμε.  
''Δεν είμαστε απλώς ανεπιθύμητοι από τους Ευρωπαίους αξιωματούχους. Είμαστε ο στόχος τους. Η ΛΑ.Ε ήταν κα είναι η μοναδική ελληνική απειλή για τη βρώμικη νεοαποικιακή τάξη πραγμάτων στην ευρωζώνη και την Ε.Ε.''
ΕΡ: Μιλώντας για τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, η πρώην πρόεδρος της Βουλής ακολούθησε το εγχείρημα της ΛΑ.Ε. ως συνεργαζόμενη. Αρκετοί μάλιστα μίλησαν και για μια ιδιότυπη διαρχία. Ποια είναι η σχέση σας εντός και εκτός του πολιτικού στίβου;  
ΑΠ: Κατ' αρχάς να επαναλάβω ότι η ΛΑΕ δεν είναι μια αρχηγική παράταξη. Εγώ δεν θέλω να είμαι σε καμιά περίπτωση ο καπετάν ένας. Τα αρχηγικά κόμματα, τα κόμματα με αρχηγό Βοναπάρτη, που αποφασίζει για τα πάντα ερήμην των συλλογικών οργάνων, είναι κόμματα που δεν μπορούν να προσφέρουν τίποτα στην ελληνική κοινωνία. Με αυτού του είδους τα κόμματα έχει βουλιάξει και συνεχίζει να βουλιάζει η χώρα. Ο Πρόεδρος της ΛΑΕ πρέπει απλώς να είναι πρώτος ανάμεσα σε ίσους. Τίποτε παραπάνω. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου σωστά είπατε πως είναι συνεργαζόμενη με τη ΛΑΕ. Η συνεργασία μας ήταν καλή, γόνιμη και εποικοδομητική προεκλογικά και συνεχίζεται και μετεκλογικά.  
ΕΡ. Θεωρείτε ότι η ΛΑ.Ε. αλλά και σε επίπεδο προσώπων, εσείς, η κα Κωνσταντοπούλου, ή η κα Μακρή δεχτήκατε πόλεμο; Και αν ναι από ποιους και με ποια στόχευση;  
ΑΠ: Η ΛΑΕ όχι απλώς δέχθηκε πόλεμο άλλα κάτι πολύ χειρότερο και πιο βρώμικο. Διότι και ο πόλεμος έχει τους κανόνες του. Η επίθεση που δεχθήκαμε εμείς δεν είχε κανένα κανόνα. Ολόκληρα συγκροτήματα μέσων ενημέρωσης δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να μας ρίχνουν διατεταγμένα λάσπη καθημερινά από το πρωί ως το βράδυ. Αυτός ο πόλεμος εκπορευόταν από το ευρωπαϊκό και εγχώριο κατεστημένο, τη διαπλοκή και φυσικά από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, με ευθύνη του ίδιου του Τσίπρα και της περί αυτόν ομάδας. Το δυστύχημα είναι, όπως σας είπα, ότι τον πόλεμο αυτό σιγόνταρε και η ηγεσία του ΚΚΕ με ύβρεις και απαξιωτικούς απολίτικους χαρακτηρισμούς στο πρόσωπο μου.  
ΕΡ: Αισθανθήκατε ποτέ είτε εσείς είτε η Αριστερή πλατφόρμα «ανεπιθύμητοι» από τους Ευρωπαίους αξιωματούχους;  
ΑΠ: Δεν είμαστε απλώς ανεπιθύμητοι από τους Ευρωπαίους αξιωματούχους. Είμαστε ο στόχος τους. Η ΛΑΕ ήταν και είναι η μοναδική ελληνική απειλή για τη βρώμικη νεοαποικιακή τάξη πραγμάτων στην Ευρωζώνη και την ΕΕ, που κατ' ευφημισμό αποκαλούν Ευρώπη. Από την αρχή οι κυρίαρχοι της ΕΕ ζητούσαν την κεφαλή μας επί πίνακι. “Αν το ευρωπαϊκό κατεστημένο μπορούσε να μας σουβλίσει”, θα το είχε κάνει.  
ΕΡ: Κε Λαφαζάνη, μετά το 62% του ΟΧΙ του ελληνικού λαού στο δημοψήφισμα, έγιναν μες σε λιγότερο από τρεις μήνες οι Έλληνες υπέρμαχοι των πολιτικών του μνημονίου; Πώς εξηγείτε τη σύνθεση της Βουλής που σχηματίστηκε;  
ΑΠ: Ο ελληνικός λαός, κάτω από τα πυρά μιας άνευ προηγουμένου τρομοκρατίας, δεν πείσθηκε και φοβήθηκε την εναλλακτική μας πρόταση και μπήκε στην αδιέξοδη “τρύπα” του διλήμματος Τσίπρας ή Μεϊμαράκης. Τώρα πολλοί καταλαβαίνουν αυτό που με τις Αυγουστιάτικες εκλογές εξπρές δεν έγινε κατανοητό: ότι έδωσαν το πράσινο φως για την εφαρμογή του τρίτου μνημονίου εξόντωσης τους. Βλέπω πολλούς κοψοχέρηδες καθημερινά.  
ΕΡ: Ποια είναι η άποψή σας για την είσοδο στο κοινοβούλιο του Βασίλη Λεβέντη;  
ΑΠ: Δε νομίζω ότι χρειάζεται να κάνω κανένα σχόλιο. Το σχόλιο είναι το ίδιο το γεγονός.  
ΕΡ:Ο Γερμανός Καγκελάριος Όττο Φον Μπίσμαρκ είχε πει ότι το μυστικό της διεθνούς πολιτικής είναι να κλείσεις μια καλή συμφωνία με τη Ρωσία. Κατά το διάστημα της υπουργίας σας υπήρξε μια πολύ σημαντική συμφωνία με τη Ρωσία για τον αγωγό φυσικού αερίου Greek Stream, την προέκταση του Turkish Stream στην Ελλάδα. Μάλιστα είχαν υπάρξει πληροφορίες για κατασκευή του έργου αποκλειστικά με ρωσικά κεφάλαια ακόμη και για προκαταβολές από τα τέλη διάβασης. Θα συνεχίσουν οι προσπάθειες για τον ρωσικό αγωγό από την νέα κυβέρνηση εξ όσων γνωρίζετε για τις απόψεις του νυν Υπουργού, του κ Σκουρλέτη;
ΑΠ: Ο Μπίσμαρκ από πολλές απόψεις είχε δίκιο. Η συμφωνία που ως Υπουργός υπέγραψα, μετά από πολύ δουλειά και προσπάθεια, με τον Ρώσο ομόλογο μου στην Αγία Πετρούπολη για την κατασκευή αγωγού με ρώσικο φυσικό αέριο στο ελληνικό έδαφος, ήταν ένα μεγάλο επίτευγμα και ένα ενεργειακό, οικονομικό και πολιτικό γεγονός ιστορικής βαρύτητας για τη χώρα μας, την περιοχή μας και την Ευρώπη. Αυτή η συμφωνία έθετε τις βάσεις για να αλλάξει θετικά η εικόνα όλης της Ευρώπης απέναντι στις ψυχροπολεμικές επιδιώξεις των ΗΠΑ και των πιο θερμοκέφαλων κύκλων της ΕΕ. Η Ελλάδα θα είχε τεράστιο οικονομικό, πολιτικό και γεωπολιτικό όφελος απ' αυτή τη συμφωνία. Η χώρα μας δεν θα έβαζε ούτε ένα ευρώ για την κατασκευή του αγωγού, ενώ μέσω μιας ελληνικής δημόσιας εταιρείας θα συμμετείχε με 50% στη διαχείρισή του. Μια τέτοια συμφωνία είναι άνευ προηγουμένου ευνοϊκή για την Ελλάδα. Και ασφαλώς υπήρχε η πρόθεση η ελληνική δημόσια εταιρεία που θα συμμετείχε στην κατασκευή και διαχείριση του αγωγού να δανειοδοτηθεί άμεσα με σημαντικά ποσά από ρωσικές τράπεζες, έναντι των κερδών που θα αποκόμιζε από την λειτουργία του αγωγού. Προϋπόθεση γι αυτό ήταν να συσταθεί η Κοινοπραξία της ελληνικής με τη ρώσικη εταιρεία, που θα κατασκεύαζε, τον αγωγό, όπως προέβλεπε η συμφωνία. Κι αυτό θα συνιστούσε έμμεση χρηματοδότηση του ελληνικού δημοσίου. Από τότε που έφυγα από το Υπουργείο Ενέργειας, έχω την αίσθηση ότι αυτό το μεγάλο έργο, που το πολεμούσαν σφοδρά οι ΗΠΑ και η ευρωπαϊκή αντίδραση, καρκινοβατούσε. Μετά το τελευταίο ταξίδι του Τσίπρα στις ΗΠΑ και ιδιαίτερα τη συνάντηση του με τον Κέρι, φοβάμαι ότι ο αγωγός με ρωσικό φυσικό αέριο έχει τεθεί στο περιθώριο. Άκρα του τάφου σιωπή από παντού γύρω από το θέμα. Τσίπρας και περιέργως και ο Κουτσούμπας, μου πετάγανε προεκλογικά ως “εξυπνάδα”, τάχα, ότι μπερδεύω τη Σοβιετική Ένωση με τη Ρωσία. Τώρα φαίνεται πολύ καθαρά ότι άλλοι μπερδεύουν την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική με την πολιτική που μετατρέπει την Ελλάδα σε ευρωατλαντικό οικόπεδο.  
EΡ: Επίσης είχατε διεκδικήσει καλυτέρευση των όρων της συμφωνίας διέλευσης του αζέρικου αερίου με την κατασκευάστρια κοινοπραξία του αγωγού ΤΑΠ σε τρία θέματα (τέλη διέλευσης, φθηνότερο αέριο και συμμετοχή της ΔΕΠΑ στην κοινοπραξία). Θα συνεχιστεί αυτή η διαπραγμάτευση κατά τη γνώμη σας; Ποια είναι η εκτίμησή σας για το μέλλον των δύο αγωγών; 
ΑΠ: Η συμφωνία για την κατασκευή και διέλευση του Trans Adriatic Pipeline (ΤΑP) με αζέρικο φυσικό αέριο ήταν μια συμφωνία που πέραν του όποιου γεωπολιτικού δεν απέφερε κανένα οικονομικό όφελος για την Ελλάδα. Ήταν μια συμφωνία, λοιπόν, από αυτή τη σκοπιά απολύτως απαράδεκτη. Ξεκίνησα, λοιπόν, μόλις ανέλαβα το Υπουργείο, μια προσπάθεια να διαπραγματευτώ με την κοινοπραξία κυρίως τρία πράγματα: Πρώτον: την απόδοση στη χώρα μας ουσιαστικών ετήσιων αντισταθμιστικών και φορολογικών οικονομικών οφελών. Δεύτερον: την ουσιαστική αποζημίωση των πολιτών και των αγροτών, των οποίων απαλλοτροιώνετο η γη τους, από τον αγωγό και Tρίτον: Τον επαναπροσδιορισμό της χάραξης και της όδευσης του αγωγού, με βάση προτάσεις των κατοίκων, σε ορισμένα σημεία, με γνώμονα την προστασία περιβάλλοντος και την προστασία της αγροτικής γης και των αγροτικών εισοδημάτων. Αυτήν την ώρα ειλικρινά δεν γνωρίζω σε ποια φάση βρίσκονται οι διαπραγματεύσεις που εγώ τεκμηριωμένα ξεκίνησα. Ελπίζω να συνεχίζονται και να μην έχουν τελματώσει. Έχουμε δίκιο με τα αιτήματα που υπέβαλα και “υποχρέωσα” την κοινοπραξία να διαπραγματευτεί. Κι αυτό το δίκιο πρέπει σθεναρά να το διεκδικήσουμε. Δεν είναι δυνατόν οι ΗΠΑ και τα ιδιοτελή δυτικά συμφέροντα να καθορίζουν την ενεργειακή μας πολιτική.  
''Η κυβέρνηση είναι πιο βαθιά ''πράσινη'' και ''μπλε'' και κυρίως είναι μια μνημονιακή κυβέρνηση πολιτικών υπαλλήλων την κουαρτο-ικανής ''μοντέρνας'' χούντας των λεγόμενων ''θεσμών''.''
ΕΡ: Πώς κρίνετε τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης και τα πρόσωπα που την απαρτίζουν; «Δεύτερη φορά αριστερά ή κάτι άλλο;»  
ΑΠ: Είναι μια κυβέρνηση πιο βαθιά ''πράσινη'' και ''μπλε'', με την έννοια των ακραιφνών Πασόκων και δεξιών, που έχουν αναλάβει υπουργεία. Κυρίως, όμως, είναι μια μνημονιακή κυβέρνηση “πολιτικών υπαλλήλων” της Terato-ικανής ''μοντέρνας'' χούντας των λεγόμενων ''θεσμών''.  
ΕΡ:Έχουν γίνει κατά καιρούς πάρα πολλές αναφορές σε ισοδύναμα μέτρα πχ. για την μη περαιτέρω περικοπή των συντάξεων ή το ΦΠΑ στους αγρότες. Ποια είναι τα πραγματικά όρια άσκησης πολιτικής έτσι όπως τα ζήσατε από πρώτο χέρι σαν μέλος του κυβερνητικού συμβουλίου στην εποχή της κρίσης και με δεδομένη την ανάγκη συμμόρφωσης στις απαιτήσεις των δανειστών; Τι μπορούν να περιμένουν οι πολίτες;  
ΑΠ: Τα λεγόμενα ''ισοδύναμα'' έχουν γίνει καραμέλα, κοροϊδία και εμπαιγμός και έχουν μια σαδιστική διάσταση. Είναι σαν να λένε σε κάποιον: ''Αν δεν θέλεις να σου κόψουμε το καλό σου πόδι, που είναι, για παράδειγμα, το δεξί, τότε να σου κόψουμε το αριστερό''. Έλεος!  
ΕΡ: Τι περιμένετε να συμβεί το επόμενο διάστημα με την εφαρμογή των μέτρων του τρίτου μνημονίου. Βλέπετε πλειστηριασμούς; Κούρεμα καταθέσεων; Μειώσεις συντάξεων; Πως εκτιμάτε ότι θα αντιδράσουν οι πληττόμενες κοινωνικές ομάδες;  
ΑΠ: Τα μέτρα που έρχονται είναι εφιαλτικά. Συντάξεις ελεημοσύνης, περικοπή μισθών στο δημόσιο, περαιτέρω διάλυση των εργασιακών σχέσεων στον ιδιωτικό τομέα, φορολεηλασία, ξεπούλημα δημοσίου πλούτου κλπ. Όσοι σπέρνουν τέτοια βάρβαρα μέτρα, είναι βέβαιον ότι θα εισπράξουν κοινωνικές θύελλες.  
ΕΡ: Πιστεύετε ότι μετά από τις έντονες συγκινήσεις, τις ελπίδες, την ανώμαλη προσγείωση, μετά τα σωρευμένα προβλήματα και την κούραση ο ελληνικός λαός που έξι χρόνια τώρα έφερε τ’ απάνω κάτω στο πολιτικό σύστημα θα συμβιβαστεί πλέον με το δόγμα της μη ύπαρξης εναλλακτικής;  
ΑΠ: Δεν συμβιβάζεται κανείς με την προπαγάνδα πως δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, όταν τον οδηγούν ευθέως στον γκρεμό! Δεν επιλέγει κανένας την κρεμάλα, λέγοντας αφελώς πως όποια εναλλακτική απόπειρα να επιβιώσει, είναι πολύ χειρότερη.  
ΕΡ:Ποια είναι τα σχέδιά σας για το άμεσο μέλλον , κατά το οποίο θα έρχονται στη Βουλή οι διάφοροι εφαρμοστικοί νόμοι; Έχετε πει ότι θα είστε παρών στους αγώνες. Ταυτόχρονα υπάρχουν σκέψεις για την επικαιροποίηση– ολοκλήρωση μιας αναλυτικής εναλλακτικής διεξόδου από την κρίση;  
ΑΠ: Η παρουσία της Λαϊκής Ενότητας και εμένα προσωπικά στους αγώνες είναι δεδομένη και δεν παίρνει συζήτηση. Οι δρόμοι ανοίγουν τους δρόμους των ριζοσπαστικών αλλαγών και της ιστορίας και όχι τα γραφεία, οι κλειστές αίθουσες και τα αποξενωμένα σώματα. Ταυτόχρονα, προχωράμε σε μια πληρέστερη επεξεργασία τόσο του ριζοσπαστικού μας προγράμματος όσο και της συνδεδεμένης με αυτό πρότασης μας για έξοδο από την ''γερμανική οικονομική φυλακή'' της ευρωζώνης.  
''Μετά το τελευταίο ταξίδι του Τσίπρα στις ΗΠΑ και ιδιαίτερα τη συνάντηση του με τον Κέρι, φοβάμαι ότι έχει μπει πια ταφόπετρα στον αγωγό με ρωσικό φυσικό αέριο. Οι διαπραγματεύσεις με τη διοίκηση του, ΤΑΠ για να πάρει η χώρα μας αντισταθμιστικά οφέλη, πρέπει να συνεχιστούν και μετά την απομάκρυνση μου από την κυβέρνηση.''
ΕΡ: Η ΛΑ.Ε. ήρθε για να μείνει; Θα έχει μέλλον; Και πώς θα οργανωθεί αυτό;  
ΑΠ: Η έξοδος μας από τη Βουλή δεν μας απογοητεύει. Δεν το βάζουμε κάτω. Δεν λιποτακτούμε. Δεν κάνουμε πίσω. Συνεχίζουμε και συνεχίζουμε αποφασιστικά και με περισσότερη τόλμη. Πηγαίνουμε σε μια μεγάλη πολιτική συγκέντρωση στην Αθήνα. Αρχές Νοέμβρη, 8-9 του μηνός, προγραμματίζουμε Πανελλαδική Σύσκεψη των Επιτροπών της Λαϊκής Ενότητας, όπου θα αποτιμήσουμε συλλογικά το εκλογικό αποτέλεσμα και θα σχεδιάσουμε τις άμεσες πρωτοβουλίες και δράσεις μας. Στις αρχές του επόμενου χρόνου βαδίζουμε για το ιδρυτικό Συνέδριο της Λαϊκής Ενότητας, όπου θα εγκρίνουμε το πρόγραμμα και ως κίνημα λαϊκής βάσης και συμμετοχής θα εκλέξουμε δημοκρατικά όλα τα συλλογικά μας όργανα και την ηγεσία μας. Φυσικά, όλες αυτές οι προσπάθειες μας κατατείνουν στο να φέρουμε τη ΛΑ.Ε κοντά στην κοινωνία, στην καρδιά των κοινωνικών προβλημάτων, των κοινωνικών αγώνων και κινημάτων. Η ΛΑ.Ε απευθύνεται σε όλους τους τίμιους πατριώτες και δημοκράτες, ανεξάρτητα από ιδεολογικές προελεύσεις και πολιτικό παρελθόν, που σήμερα αντιμάχονται τη νεοαποικιοποίηση της χώρας, την εξουθενωτική λιτότητα, το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, τη φοροεπιδρομή. Σε όλους εκείνους που θέλουν να βάλουμε τέλος στα μνημόνιο για μια Ελλάδα ανεξάρτητη, δημοκρατική, παραγωγική, κοινωνικά δίκαιη και τους καλεί να πλαισιώσουν τις γραμμές της για δημοκρατία, εθνική ανεξαρτησία και ανάπτυξη με εργασία και κοινωνική δικαιοσύνη.  
ΕΡ: Όλοι παραδέχονται πως με ευρώ ή με δραχμή, δολάριο ή ρούβλι, η ελληνική οικονομία, ο μεγάλος ασθενής δεν θα τα βγάλει πέρα χωρίς μια παραγωγική επανεκκίνηση. Από τη θέση σας στο Υπουργείο παραγωγικής ανασυγκρότησης αν μη τι άλλο είδατε τα δεδομένα από πρώτο χέρι. Μπορεί να υπάρξει η επανεκκίνηση αυτή εντός Ευρωζώνης, μπορεί να υπάρξει εκτός Ευρωζώνης; Μήπως η χώρα μας έχοντας απολέσει τον οικονομικό της ζωτικό χώρο είναι πλέον καταδικασμένη να είναι φτωχοποιημένη αν δεν υπάρξουν “από μηχανής” παρεμβάσεις από μεγάλες δυνάμεις; Αν δεν πέσει ξένο χρήμα και αν δεν παρθούν σχετικές αποφάσεις από ξένα κέντρα;  
ΑΠ: Από μηχανής παρεμβάσεις για να μπει η χώρα σε αναπτυξιακή τροχιά και για να υπάρξει παραγωγική επανεκκίνηση, είναι αστείο να περιμένουμε. Όπως δεν μπορεί να υπάρξουν ξένες επενδύσεις στην Ελλάδα, πολύ περισσότερο με αποφάσεις ξένων κέντρων. Αν δεν υπάρξει μια εσωτερική επενδυτική Άνοιξη στη χώρα, από τον δημόσιο και εγχώριο ιδιωτικό τομέα, δεν πρόκειται να έρθουν ξένες επενδύσεις, εκτός αν είναι να αγοράσουν κοψοχρονιά δημόσια φιλέτα. Μέσα στην Ευρωζώνη και με τους σκληρούς δημοσιονομικούς και νομισματικούς περιορισμούς που υπάρχουν στο πλαίσιο της ενιαίας αγοράς της ΕΕ, η ελληνική οικονομία δεν έχει κανένα μέλλον. Η Ελλάδα χωρίς στοιχειώδη προστασία και ισχυρή ρευστότητα δεν μπορεί να επανεκκινήσει την οικονομία της και την παραγωγική της βάση. Πολύ περισσότερο δεν μπορεί να επιτύχει αυτήν την επανεκκίνηση κάτω από την υφεσιακή μπότα των μνημονίων, της λιτότητας και της φορολεηλασίας. Η έξοδος από την Ευρωζώνη και η συγκρότηση, με δημοκρατικούς και αναπτυξιακούς όρους, εθνικού νομίσματος, δεν είναι αυτοσκοπός αλλά αναγκαίο μέσο και εργαλείο για να εφαρμόσουμε ένα ριζοσπαστικό φιλολαϊκό πρόγραμμα διεξόδου, ανασυγκρότησης και προοπτικής. Χρειάζεται να ανακτήσουμε τον εθνικό έλεγχο στην κεντρική Τράπεζα και στη νομισματική πολιτική, για δύο κυρίως λόγους. Πρώτον, για να εφαρμόσουμε μια εθνική συναλλαγματική πολιτική που να ενισχύει την εγχώρια παραγωγική βάση και απασχόληση και να αποδυναμώνει τις εισαγωγές. Δεύτερον, για να τροφοδοτήσουμε με ισχυρή, κάτω από ευνοϊκούς όρους, ρευστότητα την οικονομία - δημόσιο και ιδιωτικό τομέα - ειδικότερα τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, για να υπάρξει η απαραίτητη επενδυτική απογείωση στη χώρα. Χωρίς αυτές τις τολμηρές επιλογές δεν έχουμε κανένα μέλλον. Όλα τ' άλλα είναι ευτελής προπαγάνδα μιας παραδομένης και εξαρτημένης πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας, που χρησιμοποιεί τη δικτατορία και την τρομοκρατία του ευρώ ως όχημα πολτοποίησης της κοινωνίας, ιδιαίτερα των φτωχών και λαϊκών στρωμάτων.  
ΕΡ: Η κάθε εξουσία είναι μια ατελείωτη συνομωσία έλεγε ο Μπαλζακ. Θα το συνυπογράφατε ύστερα από όσα ζήσατε αυτούς τους 7 μήνες στην κυβέρνηση;
ΑΠ: Επιτρέψτε μου να πω ότι οι ερωτήσεις που μου απευθύνετε, φανερώνουν εξαιρετικά ενήμερη καλλιεργημένη και φιλοσοφημένη δημοσιογράφο. Αγαπώ πολύ τον Μπαλζάκ. Σχεδόν μεγάλωσα μαζί του. Λατρεύω τον ιδιαίτερα “Εξάδελφο Πόνς”. Είναι ένα μικρό αριστούργημα. Ο Μπαλζάκ ήταν από τους μεγάλους Γάλλους που ξεγύμνωνε την ανερχόμενη τότε αστική τάξη, την απληστία της, την μικροπρέπεια, την ιδιοτέλεια της και την απουσία αρχών από μέρους της. Η φράση του Μπαλζάκ στην οποία αναφέρεστε έχει βάση. Η πολιτική είναι πολύ σκληρή. Όσο ψηλότερα ανεβαίνει κανείς τα σκαλιά της γίνεται και σκληρότερη. Στην εξαρτημένη, μάλιστα, Ελλάδα η κυρίαρχη πολιτική αποκτά ιδιαίτερα απωθητικά χαρακτηριστικά, διότι διαδραματίζει τον άχαρο ρόλο που παίζουν οι αυλικοί στην βασιλική εξουσία. Στην περίπτωσή μας η κυρίαρχη πολιτική τάξη και ακόμα χειρότερα η μνημονιακή,μοιάζει ως πολιτική “μαριονέτα” των ξένων δυτικών κέντρων της Ευρώπης και πέραν του Ατλαντικού. Δεν δέχθηκα ποτέ στην πολιτική διαδρομή μου αυτόν τον εξαρτημένο ρόλο της “πολιτικής υπαλληλίας”. Ποτέ δεν θα δεχόμουν τη στάση της υπόκλισης στην τροϊκανή χούντα. Γι' αυτό και είπα όχι στα μνημόνια, ανεξαρτήτως κόστους. Η πολιτική, κι εδώ δεν ομιλώ για την περίπτωσή μου ή την υπέροχη στάση που επέδειξαν υπουργοί και βουλευτές συνάδελφοί μου που είπαν “όχι”, έχει πάντα ιστορικές στιγμές άφθαστου μεγαλείου και εξαιρετικού ηρωϊσμού. Σε αυτές τις στιγμές η πολιτική βγαίνει από το “βούρκο”, την ίντριγκα και τη “μικροπρέπεια” και ανοίγει νέους δρόμους στην ιστορία. Αυτήν την πολιτική χρειαζόμαστε αυτήν την περίοδο.
Read more...
Friday, October 30, 2015

DESMOND LACHMAN (ΔΝΤ): ΖΟΥΡΛΟΜΑΝΔΥΑΣ ΤΟ ΕΥΡΩ. ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Η ΕΞΟΔΟΣ

0 comments

ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΟΥΡΕΜΑ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ. ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΣΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΣΙΠΡΑ

Η Ελλάδα χρειάζεται σημαντική αναδιάρθρωση του χρέους της, εάν θέλει να καταστεί βιώσιμο, τονίζει σε δηλώσεις του στο bankingnews.gr ένας εκ των των κορυφαίων Αμερικανών οικονομολόγων, ο πρώην διευθυντής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και νυν ερευνητής στο American Enterprise Institute, Desmond Lachman.

Σε αποκλειστική του συνέντευξη στο bankingnews.gr, το πρώην ανώτατο διευθυντικό στέλεχος του ΔΝΤ προβλέπει, μεταξύ άλλων, ότι σε έναν χρόνο η ελληνική οικονομία θα βυθιστεί ξανά σε ύφεση και πως όλοι θα μιλούν πάλι για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ και επιμένει στην πάγια θέση του ότι το Ταμείο και η Ε.Ε. πρέπει να παρέχουν στη χώρα μας την τεχνική βοήθεια για να αποχωρήσει από την ευρωζώνη.

“Εξακολουθώ να υποστηρίζω ότι το ΔΝΤ και οι Ευρωπαίοι έχουν κάνει και συνεχίζουν να κάνουν μεγάλο κακό στην Ελλάδα με την επιβολή σκληρών μέτρων λιτότητας στον ζουρλομανδύα του ευρώ”, αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Lachman και επισημαίνει πως οι Έλληνες κατάλαβαν τελικά ότι αν θέλουν να μείνουν στο ευρώ δεν έχουν εναλλακτική λύση από το να λυγίσουν στις απαιτήσεις των εταίρων τους.

Διαβάστε αναλυτικά τη συνέντευξη του Desmond Lachman στο bankingnews.gr:

- Ποιος πιστεύετε ότι ήταν ο λόγος που δεν διακρίναμε στο εκλογικό αποτέλεσμα του Σεπτεμβρίου την απογοήτευση των Ελλήνων από τη συμφωνία που επετεύχθη στις Βρυξέλλες και έφερε ένα τρίτο μνημόνιο;

Παρά την οικονομική δυσπραγία που έφερε η ένταξη του ευρώ στην Ελλάδα, οι έλληνες ψηφοφόροι εξακολουθούν να θέλουν πάρα πολύ να παραμείνουν στην ευρωζώνη.

Στις τελευταίες εκλογές προσήλθαν στις κάλπες με την πεποίθηση ότι ο κ. Τσίπρας ήταν ο πιο κατάλληλος άνθρωπος για να εφαρμόσει τις απαιτήσεις δανειστών (σ.σ. το μνημόνιο).

Κατάλαβαν επίσης ότι αν η Ελλάδα θέλει να μείνει στο ευρώ δεν είχε εναλλακτική λύση από το να λυγίσει στις απαιτήσεις των Ευρωπαίων εταίρων της.

- Σε πρόσφατη δήλωσή σας υποστηρίζατε ότι θα ήταν καλύτερα το ΔΝΤ να παράσχει οικονομική και τεχνική βοήθεια στην Ελλάδα για να οργανώσει ένα σχέδιο Β και να βγει από το ευρώ.

Στηρίζετε ακόμα αυτή την άποψη;

Με το ευρώ, η Ελλάδα βίωσε μια ύφεση αντίστοιχη με εκείνη που γνώρισαν οι Ηνωμένες Πολιτείες το 1930.

Παρ 'όλα αυτά οι Ευρωπαίοι και το ΔΝΤ ακόμα και τώρα απαιτούν μέτρα λιτότητας από την Ελλάδα και θεωρούν ότι οι πολιτικές αυτές θα οδηγήσουν σε συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας κατά 2% το 2015 και περισσότερο από 1% το 2016.

Το γεγονός αυτό καθιστά δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι η Ελλάδα θα διατηρήσει την πολιτική βούληση να συνεχιστεί αυτή η πρακτική τα επόμενα χρόνια.

Εξακολουθώ να υποστηρίζω ότι το ΔΝΤ και οι Ευρωπαίοι έχουν κάνει και συνεχίζουν να κάνουν μεγάλο κακό στην Ελλάδα με την επιβολή σκληρών μέτρων λιτότητας στο όνομα του ζουρλομανδύα του ευρώ.

Η άποψή μου παραμένει ότι ακόμα και σε αυτό το στάδιο θα ήταν καλύτερα για την Ελλάδα και την Ευρωζώνη, εάν το ΔΝΤ και η Ε.Ε. παρείχε στην Ελλάδα την οικονομική βοήθεια που χρειάζεται για να βγει με επιτυχία από το ευρώ.

- Παρατηρούμε το ΔΝΤ να έχει υιοθετήσει κατά καιρούς μία πιο διαλλακτική στάση απέναντι στην Ελλάδα και στην πολιτική σκληρής λιτότητας. Πώς το σχολιάζετε αυτό;

Φαίνεται ότι το ΔΝΤ έμαθε από το παρελθόν ότι οι δημοσιονομικοί πολλαπλασιαστές είναι υψηλοί και οι ολοένα και περισσότερες μειώσεις στις δαπάνες του προϋπολογισμού μπορεί να είναι αυτοκαταστροφικές.

Για το λόγο αυτό προτείνουν λιγότερη λιτότητα από ό, τι οι Ευρωπαίοι.

- Το ΔΝΤ επιμένει ότι το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο και συνδέει τη βιωσιμότητά του με τη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος.

Πιστεύετε ότι η ελληνική κοινωνία είναι έτοιμη να δεχτεί ένα νέο γύρο μεταρρυθμίσεων σε αυτόν τον ιδιαίτερα ευαίσθητο τομέα;

Πιστεύω ότι τα όρια ως προς το τι μπορούν να δεχτούν οι Έλληνες έχουν ξεπεραστεί.

Αυτό με κάνει να αμφιβάλλω ότι ο κ. Τσίπρας θα είναι σε θέση να υλοποιήσει τις μεταρρυθμίσεις, συμπεριλαμβανομένου του ασφαλιστικού συστήματος, το οποίο υποσχέθηκε στο ΔΝΤ και στους Ευρωπαίους εταίρους του.

- Μπορεί το ελληνικό χρέος καταστεί βιώσιμο χωρίς κούρεμα;

Όχι, συμφωνώ με το ΔΝΤ ότι η Ελλάδα χρειάζεται σημαντική αναδιάρθρωση του χρέους της, εάν θέλει να καταστεί βιώσιμο.

- Θα κάνατε κάποια πρόβλεψη για το πού θα βρίσκεται η Ελλάδα σε ένα χρόνο από σήμερα;

Φοβάμαι ότι σε ένα χρόνο από τώρα η ελληνική οικονομία θα βυθιστεί ξανά στην ύφεση.

Φοβάμαι επίσης ότι θα υπάρξει μια αντίδραση ενάντια στις πολιτικές του κ. Τσίπρα που θα καταστήσει αδύνατο για την Ελλάδα να συμμορφωθεί με το πρόγραμμα του ΔΝΤ και της Ε.Ε.

Πιστεύω ότι μέσα σε ένα χρόνο και πάλι όλοι θα μιλούν για Grexit.



Πηγή: bankingnews.gr
Read more...

Προσφυγικό: στην Ελλάδα ο κίνδυνος, στη Γερμανία ο έλεγχος

0 comments

www.marketfair.g
Η γερμανική κυβέρνηση φημίζεται ότι προβλέπει τα πάντα, αλλά αυτή τη φορά αιφνιδιάστηκε και δεν της άρεσε καθόλου. Η γερμανική πολιτική ηγεσία υποτίμησε την ένταση και την έκταση των προσφυγικών ροών προς την Ευρώπη και όταν πριν από λίγο καιρό αντιλήφθηκε το μέγεθος τους, φοβήθηκε ότι μπορεί να χαθεί ο έλεγχος.

Της Βασιλικής Σιούτη

Πριν από μερικούς μήνες η Άνγκελα Μέρκελ δήλωνε ότι καταλάβαινε το δράμα των ανθρώπων εκείνων που αναζητούν μια καλύτερη ζωή στη Γερμανία, αλλά η χώρα της δεν μπορεί να τους χωρέσει όλους. Στη συνέχεια όμως αποφάσισε να δείξει ένα πιο ανθρωπιστικό πρόσωπο, αφήνοντας τα σύνορα ανοιχτά για να φτάσουν οι άνθρωποι αυτοί στη χώρα της. 

Το «Δεν χωράνε όλοι» έγινε «Μπορούμε να τα καταφέρουμε». Ακολούθησε η βεβιασμένη επίσκεψη στην Τουρκία για την οποία της ασκήθηκε κριτική στη χώρα της, μετά η μίνι σύνοδος και σήμερα μοιάζει να επικρατεί πανικός, για αυτό και η νέα γραμμή της γερμανικής κυβέρνησης στο προσφυγικό είναι «Να μην χάσουμε τον έλεγχο». 

Στις κυβερνητικές συσκέψεις που έγιναν στις αρχές του φθινοπώρου για το προσφυγικό ζήτημα , ακούστηκε πολύ σκληρή κριτική για την κυβέρνηση Τσίπρα, την οποία κάποιοι γερμανοί αξιωματούχοι κατηγορούσαν ως υπαίτια για την αύξηση των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών, λόγω «χαλαρής στάσης και πολιτικής ανοιχτών συνόρων» . 

Εδώ και λίγες μέρες παρόμοια κριτική ασκείται πλέον και για την ίδια την γερμανίδα καγκελάριο. Την κατηγορούν ότι, αγνοώντας τις δυνατότητες της χώρας και χωρίς να έχει υπάρξει προετοιμασία, αποφάσισε μόνη της να ανοίξει τα σύνορα για να περάσουν εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες στη χώρα, επειδή θεώρησε ότι αυτή είναι η ηθική στάση. Το σκληρό δεξιό τμήμα του κόμματός της, οι εταίροι χριστιανοκοινωνιστές αλλά και οι ευρωσκεπτικιστές της αντιπολίτευσης της ασκούν πολύ έντονη κριτική. Οι τελευταίοι μάλιστα, έχουν μετατραπεί σε ένα ξενοφοβικό ακροδεξιό κόμμα και εκμεταλλευόμενοι το προσφυγικό, φαίνεται να ανεβάζουν τα ποσοστά τους σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, ενώ η δημοτικότητα της γερμανίδας καγκελαρίου πέφτει.

Ο Σταϊνμάγερ και το Μνημόνιο 

Ο γερμανός υπουργός Εξωτερικών Φρανκ Βάλτερ Σταϊνμάγερ επισκέφτηκε την Αθήνα κυρίως για το προσφυγικό, αλλά και για να ασκήσει με τη σειρά του και αυτός πίεση σχετικά με την εφαρμογή του μνημονίου. 

Παρά την πρόσφατη δέσμευση της ελληνικής κυβέρνησης να συνδράμει στη διευκόλυνση της Ευρώπης και στην κοινή αντιμετώπιση του προσφυγικού, αναλαμβάνοντας μία τεράστια ευθύνη που ενέχει και τον κίνδυνο εγκλωβισμού στην Ελλάδα εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών, ο Αλέξης Τσίπρας όχι μόνο δεν έχει λάβει κάποιο αντάλλαγμα όπως φημολογούνταν στην κυβέρνηση, αλλά δεν έχει εξασφαλίσει ούτε καν τα απαραίτητα κονδύλια για αυτά που τον ανάγκασαν να δεσμευτεί. 

Οι φήμες περί χαλάρωσης του μνημονίου λόγω προσφυγικού διαψεύστηκαν και από τον Βάλτερ Σταϊνμάγερ, όπως είχαν διαψευστεί και από τον εκπρόσωπο της καγκελαρίου, αλλά και από τον Βάλντις Ντομπρόβσκις. 

Όταν ο Αλέξης Τσίπρας επιχείρησε να παραπονεθεί στον γερμανό ΥΠΕΞ για τη δυσκολία κάποιων μέτρων, εκείνος του απάντησε : «Ξέρατε τι υπογράψατε». Χρησιμοποίησε δηλαδή το ίδιο επιχείρημα που έλεγαν πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές («ο κόσμος ήξερε ότι ψήφισε μνημόνιο») . Του είπε επίσης, με διδακτικό ύφος, ότι έτσι είναι οι μεταρρυθμίσεις, στην αρχή μοιάζουν δύσκολες αλλά μετά αποδίδουν καρπούς. Όταν η συζήτηση πήγε στο χρέος, ξέκοψε το θέμα, λέγοντας : «Όπως τα συμφωνήσαμε, πρώτα οι μεταρρυθμίσεις». Ο Βάλτερ Σταϊνμάγερ έθιξε και το ζήτημα της εμπιστοσύνης, υποστηρίζοντας ότι αυτή κερδίζεται με πράξεις. 

Όταν πάντως ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε στον γερμανό υπουργό Εξωτερικών για το προσφυγικό, λέγοντας του ότι πρόκειται για ένα πρόβλημα που υπερβαίνει τις δυνατότητες της Ελλάδας να το διαχειριστεί, ο κ. Σταϊνμάγερ έδειξε κατανόηση -τουλάχιστον στα λόγια- και είπε ότι η Ελλάδα θα βοηθηθεί άμεσα για αυτό - αποσυνδέοντας το όμως εντελώς από το μνημόνιο.

Λίγο νωρίτερα, ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, είχε δηλώσει κι εκείνος ότι θεωρεί καθήκον τη βοήθεια στους πρόσφυγες, αλλά πρόσθεσε ότι η βοήθεια αυτή δεν μπορεί να είναι χωρίς όρια. Τα «όρια» φαίνεται ότι είναι η λέξη κλειδί για την πολιτική στρατηγική της Γερμανίας στο προσφυγικό. Είναι επίσης μία λέξη που αρέσει στους γερμανούς πολίτες ειδικά σε εκείνους που ασκούν πιέσεις στην Άνγκελα Μέρκελ για μία πιο αυστηρή πολιτική. «Όλοι ελπίζουν σε ένα καλύτερο μέλλον στην Ευρώπη» είπε ο Σόιμπλε, αλλά υποστήριξε ότι πρέπει να ξέρουν ποιοι μπορούν να γίνουν δεκτοί και ποιοι όχι.

Δεν τα είπε τυχαία αυτά ο γερμανός υπουργός Οικονομικών, καθώς η Γερμανία προσανατολίζεται στο να δέχεται μόνο πρόσφυγες και όχι μετανάστες και οι πληροφορίες λένε ότι θα επιμείνει στον διαχωρισμό αυτό.

Ο Βάλτερ Σταϊνμάγερ ζήτησε από την Ελλάδα να σκεφτεί ευρωπαϊκά και να συμβάλει να δοθεί ευρωπαϊκή λύση στο πρόβλημα, αλλά δεν φτάνει να το κάνει μόνο η Ελλάδα αυτό, αφού ο κίνδυνος μετατροπής της χώρας σε ένα τεράστιο στρατόπεδο εγκλωβισμένων προσφύγων (αν οι άλλες χώρες κλείσουν τα σύνορά τους όπως απειλούν) παραμένει υπαρκτός και δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Η ανάγκη συνεννόησης με την Τουρκία, που έθεσε ξανά η ελληνική κυβέρνηση, ώστε να μεταφερθεί εκεί το βάρος της διαχείρισης, γίνεται κατανοητή, αλλά το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει τρόπος να εξαναγκαστεί η Τουρκία εάν δεν θελήσει να συνεργαστεί και να συναινέσει.

Μπορεί ο πρωθυπουργός μετά τη μίνι σύνοδο να προσπάθησε να εξωραΐσει την κατάσταση, μιλώντας για «Ουσιαστική συμβολή στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας» από την επιδότηση του ενοικίου 20.000 προσφύγων, αλλά οι φόβοι του αρμόδιου υπουργού Γιάννη Μουζάλα που εξομολογήθηκε: «Ζω και κοιμάμαι με τον φόβο ενός σκηνικού εγκλωβισμού των προσφύγων στην Ελλάδα» μοιάζει να είναι πολύ πιο κοντά στην πραγματικότητα.
Read more...

Καραγκιόζης Τσίπρας: «συμπαθή νεκρά παιδιά» (Video)

0 comments


Πολλές αντιδράσεις προκάλεσε η φράση του πρωθυπουργού στη Βουλή «είναι σε όλους μας συμπαθή τα νεκρά παιδιά».

Κατά τη διάρκεια της πρωτολογίας του ο πρωθυπουργός είπε από το βήμα της Βουλής: «Είναι σε όλους μας συμπαθή τα νεκρά παιδιά και μας προκαλούν θλίψη, αλλά τα άλλα προσφυγόπουλα που ζουν δεν είναι συμπαθή», προκαλώντας αίσθηση τόσο μέσα στο Κοινοβούλιο, όσο και εκτός. Ενδεικτικές ήταν οι πρώτες αντιδράσεις στο Τwitter.

Η επίμαχη φράση είναι στο 4:10''

Ωστόσο, η φράση «τα συμπαθή νεκρά παιδιά» δεν ήταν η μόνη που προκάλεσε ψίθυρους στα κοινοβουλευτικά έδρανα, αφού στην αρχή της ομιλίας είπε «δεν κάναμε δηλώσεις που εκτίθουν τη χώρα», αφήνοντας άφωνους όσους γνωρίζουν ελληνικά. Οι βουλευτές που ήταν από κάτω άρχισαν να σιγοψιθυρίζουν για αυτό που είπε: «Ακούσαμε καλά;».



Πηγή: Αίσθηση προκάλεσε η ατάκα Τσίπρα για τα «συμπαθή νεκρά παιδιά» [βίντεο] | iefimerida.grhttp://www.iefimerida.gr/news/233443/aisthisi-prokalese-i-ataka-tsipra-gia-ta-sympathi-nekra-paidia-vinteo#ixzz3q7CXTjfx
Read more...

Ο φράχτης πρέπει να πέσει, του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

0 comments


Το ξέρουμε από την προηγούμενη φορά: ο τρόπος της εκάστοτε κυβέρνησης να αντιμετωπίζει τους πρόσφυγες δημιουργεί ή φέρνει στο προσκήνιο δυνάμεις που πάνε τον τρόπο αυτό ένα βήμα παραπέρα, προς την ίδια κατεύθυνση. Επί Σαμαρά, η «ανακατάληψη των πόλεων», οι επαναπροωθήσεις και τα νεόδμητα στρατόπεδα κράτησης έφεραν χρυσαυγιτισμό και ημιπαράφρονες να εισβάλλουν σε ξενώνες ανήλικων προσφύγων κραδαίνοντας όπλα. Σήμερα, για την ώρα τουλάχιστον, ο άλλος τρόπος δίνει χώρο σε μικρά θαύματα της αλληλεγγύης: το καλοκαίρι στο Πεδίο του Άρεως, τώρα στην Τήλο και τη Συκαμιά, κάθε μέρα εδώ και καιρό στην Ειδομένη. Σε πολλές περιπτώσεις, οι αλληλέγγυοι τα καταφέρνουν καλύτερα από την κυβέρνηση, δείχνοντάς της τα όρια της πολιτικής-ως-διαχείριση – τα όρια του να θεωρείς την κυβέρνηση το μόνο μέσο για να κάνεις πολιτική. Σε άλλες περιπτώσεις πάλι, στο χτεσινό θανατηφόρο ναυάγιο στο Βόρειο Αιγαίο για παράδειγμα, μόνη της η αλληλεγγύη δεν αρκεί. Το θέμα εκεί είναι τι κάνει η κυβέρνηση.

Διαβάζω τη χτεσινή δήλωση του Θοδωρή Δρίτσα για το συμβάν, κάνοντας την ίδια πάντα σκέψη κάθε φορά που χάνονται ζωές: μέχρι ποια απώλεια διατηρείται η ικανότητα των ανθρώπων να πενθούν; «Η ασφαλής δίοδος», σημειώνει ο Υπουργός Ναυτιλίας, «οι ανθρωπιστικές θεωρήσεις εισόδου στην Ε.Ε., οι άδειες για οικογενειακή επανένωση, για σπουδές και περίθαλψη, είναι θεσμικές λύσεις, που πρέπει να μας απασχολήσουν όλους πολύ σοβαρά». Ξανακοιτάζω το άρθρο του Άγγελου Συρίγου, υπεύθυνου για τη μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης Σαμαρά, στην κυριακάτικη Καθημερινή: «Δεν υπάρχει νόμιμη οδός μαζικής εισόδου προσφύγων στην Ε.Ε [...] Η ευρωπαϊκή στάση λειτουργεί τελικώς ως κίνητρο για πολλούς να επιλέξουν την παράνομη είσοδο στην Ε.Ε.». Τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της χώρας, συμφωνώντας με τις υποδείξεις του ΟΗΕ και κάμποσων μη κυβερνητικών οργανώσεων, συμφωνούν ότι στο προσφυγικό χρειαζόμαστε κατοχύρωση της νόμιμης και ασφαλούς διέλευσης, για να αχρηστευτούν οι δρόμοι της «παράνομης», και επικίνδυνης μέχρι θανάτου, εισόδου. Όταν έρχεται όμως η στιγμή του συγκεκριμένου, η ώρα δηλαδή για να πούμε ποια θάναι αυτή η δίοδος, ό,τι μοιάζει προφανές και δίκαιο σε επίπεδο αφηρημένων παραδοχών, μένει έξω από τη σοβαρή πολιτική συζήτηση – μέχρι να το επαναφέρουν τα κινήματα, μια ορισμένη Αριστερά και ο αντιεξουσιαστικός χώρος. Αναφέρομαι φυσικά στο φράχτη του Έβρου.

Στο επίπεδο των ανέξοδων παραδοχών, ο φράχτης δεν θα έλυνε κανένα πρόβλημα, πράγμα που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε διαμηνύσει στην ελληνική κυβέρνηση, του ΠΑΣΟΚ τότε, ήδη από το 2011. Αυτός ήταν και ο λόγος που το ελληνικό αίτημα για συγχρηματοδότηση του, ύψους 4,9 εκ. ευρώ, απορρίφθηκε, και που το έργο τελικά χρηματοδοτήθηκε από τον κρατικό προϋπολογισμό με 3.160.000 ευρώ. Ήταν η εποχή που το ΠΑΣΟΚ στηριζόταν από τον ΛΑΟΣ στο πρώτο μνημόνιο και που ισοφάριζε τη στήριξη αυτή προσχωρώντας στις περί ασφάλειας αντιλήψεις της Ακροδεξιάς στο μεταναστευτικό. Ο φράχτης, λοιπόν, ήταν προϊόν αυτής της άθλιας σύμπραξης.

Αν απλώς δεν έλυνε τα «προβλήματα» για τα οποία δημιουργήθηκε, θα επρόκειτο για άλλο ένα ακριβό και αποτυχημένο έργο. Όμως δεν είναι απλώς ότι ο φράχτης δεν ανέκοψε τις ροές των προσφύγων, που λόγω του πολέμου πολλαπλασιάστηκαν. Είναι κυρίως ότι άλλαξε το δρομολόγιο των προσφύγων, αναγκάζοντάς τους να πηγαίνουν από τα νησιά, και έτσι να διακινδυνεύουν την επαναπροώθηση ή τον πνιγμό τους. Όλοι το βλέπουν, όλοι κατ' ιδίαν το παραδέχονται. Κανείς όμως δεν θέλει να μιλάει δημοσια γι' αυτό με το όνομά του, πολλώ δε μάλλον να κάνει κάτι γι' αυτό.

Μέχρι τον περασμένο Γενάρη, όταν ο Σαμαράς έκανε τις σέλφι στο φράχτη μέρος της προεκλογικής του καμπάνιας, ο ΣΥΡΙΖΑ δυσανασχετούσε, έστω χωρίς να σηκώνει προεκλογικά το γάντι για ευνόητους λόγους. Παράλληλα, στελέχη της ευρωπαϊκής Αριστεράς, όπως η γερμανίδα Ανέτε Γκροτ, σημείωναν ότι «η Αθήνα επιδεινώνει όλο και περισσότερο την πολιτική της έναντι των προσφύγων [και ότι] η ανέγερση ενός νέου συνοριακού φράχτη στα ελληνοτουρκικά σύνορα είναι μόνο ένα από τα μέτρα αποκλεισμού». Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ κατήγγελλαν, βεβαίως, την Ευρωπαϊκή Ένωση για την κάλυψη του 75% από το 1,5 εκ. ευρώ που κόστισε ο τεχνικός εξοπλισμός παρακολούθησης περιμετρικά του φράχτη, σημειώνοντας –και σωστά– ότι μια κατανομή πόρων με έμφαση στην υποδοχή θα έσωζε ζωές. Ως γνωστόν, ωστόσο, ο φράχτης έπεσε μόνο λόγω του καιρού: για την μεν κυβέρνηση επικράτησε το «έτσι το βρήκαμε, έτσι το πάμε», για το δε κόμμα, με σημαντική δική μας ευθύνη, το «δεν ενοχλούμε την κυβέρνηση».

Εκ των πραγμάτων, πια, η περίοδος της αβρότητας έχει τελειώσει. Με το προσφυγικό να τίθεται πλέον στην Ευρώπη με τους όρους που τέθηκε κάποτε το εβραϊκό ζήτημα, με όρους επιλογής δηλαδή των ζωών που (δεν) αξίζει να ζουν, η εξοικείωση με την πεπατημένη και οι ανέξοδες παραδοχές για το πρακτέο είναι εγγύηση για τα θανατηφόρα ναυάγια του μέλλοντος. Ο φράχτης πρέπει να πέσει: γιατί κοστίζει ζωές, γιατί έχει αποτύχει και γιατί, πράγματι, χρειαζόμαστε ασφαλή δίοδο για τους πρόσφυγες. Όπως όλοι γνωρίζουν, εξάλλου, η διατήρησή του δεν συγκαταλέγεται στα προαπαιτούμενα για το τρίτο μνημόνιο.



Πηγή: Alterthess
Read more...

Η Υποκρισία και Δημαγωγία Τσίπρα στο Προσφυγικό

0 comments


Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ ΕΜΠΡΗΣΤΙΚΑ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗ ΑΣΚΗΣΗ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ

Σε μια περίοδο που το Αιγαίο έχει μετατραπεί σενεκροταφείο ψυχών, ο ελληνικός λαός εξαθλιώνεται από τα μνημονιακά μέτρα και η Ελλάδα πιέζεται ανυπόφορα, ο πρωθυπουργός της χώρας το μόνο που κάνει είναι να επιδίδεται σε ευτελείς δημαγωγικέςκορώνες στη Βουλή, ενώ στην πράξη παραμένει δέσμιος και παραδομένος στις βρώμικεςευρωατλαντικές ιμπεριαλιστικές πολιτικές, που προκαλούν φρίκη, βαρβαρότητα και αίμα στην περιοχή μας, μαζί με κοινωνική διάλυση και ακροδεξιάαντιδραστικά φαινόμενα στην Ευρώπη.

Καταγγέλλουμε την κυβέρνηση, διότι την ίδια ώρα που απαιτούνται ισχυρές πρωτοβουλίεςδημοκρατικής σταθεροποίησης στη Συρία και στη Μ. Ανατολή, η Ελλάδα, κατά απαράδεκτο τρόπο, συμμετέχει με F-16, στο πλάι των ΗΠΑ και της Πολωνίας (!), στη μεγαλύτερη αεροπορική άσκηση στην ιστορία του Ισραήλ, άσκηση η οποία πυροδοτεί τις αντιπαραθέσεις και το πολεμικό κλίμα στην περιοχή μας.

ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΜΑΧΗΤΙΚΑ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗ ΑΣΚΗΣΗ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ

Ελληνικά F-16 συμμετείχαν στην στην ισραηλινή αεροπορική άσκηση «Μπλε Σημαία» στην οποία συμμετείχαν και οι αεροπορικές δυνάμεις ΗΠΑ και της Ελλάδας, την οποία το Ισραήλ χαρακτηρίζει τημεγαλύτερη στην ιστορία του.

Η άσκηση κράτησε σχεδόν δύο εβδομάδες και ολοκληρώθηκε την Πέμπτη, σύμφωνα με το ισραηλινό επιτελείο αεροπορίας. Συμμετείχαν συνολικά 54 αεροσκάφη και 102 χειριστές, με πολλαπλάσιο αριθμό τεχνικών και στελεχών υποστήριξης και σχεδόν 250 πτήσεις.

Στην άσκηση γίνονται πτήσεις σχεδόν στο σύνολο του ισραηλινού εναέριου χώρου με σενάριο την εμπλοκή με αεροπορία εχθρικής δύναμης.

Όπως αναφέρουν οι Times of Israel, τα αεροσκάφη έκαναν, πέραν των πτήσεων στην ισραηλινή επικράτεια, εξομοιώσεις βολών εναντίον εκτοξευτών πυραύλων, οχηματοπομπών και αεροσκάφών.

Παρατηρητές είχαν στείλει και οι αεροπορικές δυνάμεις άλλων χωρών.

Βάση της άσκησης, που διενεργείται για δεύτερη φορά (η πρώτη ήταν το 2013) ήταν η έρημος τηςΑραβά στο νότιο Ισραήλ.

Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2015
Read more...

Ν. Μπογιόπουλος: Ποιος είπε το «Όχι»; Ο Μεταξάς;…

0 comments
 
Τι χρειάζεται αυτός ο τόπος; Αυτός ο τόπος «χρειάζεται Μεταξάδες» έλεγε από βήματος Βουλής ο χρυσαυγίτης υποφυρερίσκος, ο βουλευτής Παππάς. Όσο για τους  Γεωργιάδη – Βορίδη ήταν βουλευτές του ΛΑΟΣ όταν ο τότε αρχηγός τους, ο Καρατζαφέρης, επισκεπτόταν ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου 2011 το σπίτι του Μεταξά σε ένδειξη… «σεβασμού και μνήμης». Η δε «Καθημερινή» δεν έλειψε ποτέ από τα εκδοτικά εκείνα συγκροτήματα που επιδαψιλεύουν δάφνες στον «πατριώτη» Μεταξά που «είπε το Όχι». Μάλιστα η «Καθημερινή» το έχει πάει και παραπέρα. Ειδικά σε εκείνο το αφιέρωμά της για τον φασίστα Μεταξά, στις 4/8/2007 (ανήμερα, δηλαδή, της κήρυξης της δικτατορίας της «4ης Αυγούστου») όταν και ισχυριζόταν ότι η διακυβέρνηση Μεταξά, εκτός από πατριωτική» που ήταν, πορεύτηκε και με «χαρακτηριστικά φιλολαϊκού» καθεστώτος…
Είναι αλήθεια, λοιπόν, ότι ο Μεταξάς είπε «Όχι» το 1940; Το δικό του «Όχι» γιορτάζουμε τη Δευτέρα; Η’ μήπως ισχύει εκείνο που έλεγε για τον Μεταξά ο κεντρώος πολιτικός, ο Καφαντάρης, ότι δηλαδή: «Είπε το ΟΧΙ, ο μόνος Έλληνας που θα μπορούσε να πει το ΝΑΙ»; (1).
Όπως θα δούμε, το «Όχι» του Μεταξά δεν ήταν «Όχι» κατά του φασιστικού Άξονα. Δεν είχε φυσικά καμία σχέση με το «Όχι» του ελληνικού λαού. Το «όχι» του Μεταξά ήταν ένα τόσο δα … μικρούλι και ξέπνοο «όχι».
Το λέμε εξαρχής και θα το εξηγήσουμε:
Σε εκείνες τις ιστορικές συνθήκες το «όχι» του Μεταξά ήταν το «Ναι» του φασιστικού καθεστώτος της μεταξικής δικτατορίας υπέρ της Αγγλίας και όχι υπέρ των ελευθεριών του ελληνικού λαού. Και τούτο για δύο λόγους:
Πρώτον, διότι το ελληνικό κράτος, οι προύχοντες, οι κοτζαμπάσηδες του ελληνικού κράτους (και όχι φυσικά ο πένητας ελληνικός λαός) είχαν άρρηκτους δεσμούς διαπλοκής με το βρετανικό κεφάλαιο. Δεύτερον, διότι σε κρίσιμες στιγμές (όπως ένας Παγκόσμιος Πόλεμος) οι επιλογές στρατοπέδου από τους «Μεταξάδες» δεν γίνονται με βάση την ιδεολογία τους. Οι «Μεταξάδες» επιλέγουν συμμάχους σύμφωνα με τα ταξικά συμφέροντα που αυτοί εκπροσωπούν. Και τα ταξικά συμφέροντα που εκπροσωπούσε ο Μεταξάς και το καθεστώς του, ήταν απολύτως εξαρτημένα και διασυνδεδεμένα με την Αγγλία. Γεγονός που δεν θα μπορούσε να παραβλέψει ο – και κατά τα άλλα – πολύ καλός φίλος του Γκαίμπελς, ο Μεταξάς.

Αυτός ήταν ο «πατριώτης» που είπε το «Όχι» κατά του ναζισμού και του φασισμού;…

Για να αντιληφθεί κανείς τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα που παίζονταν στην Ελλάδα και το μέγεθος της οικονομικής επιρροής της Αγγλίας στη χώρα είναι ενδεικτικό το εξής στοιχείο:
Το εξωτερικό χρέος της χώρας το 1932 έφτανε τα 1,022 δισεκατομμύρια χρυσά φράγκα, ενώ το εσωτερικό χρέος ήταν 144 εκατομμύρια χρυσά φράγκα. Βασικοί δανειστές της χώρας και κάτοχοι των ελληνικών χρεογράφων ήταν ο οίκος «Hambro» του Λονδίνου, το συγκρότημα «Speyer and Co» της Ν. Υόρκης και η Εθνική Τράπεζα Αθηνών. Το 67,42% του εξωτερικού χρέους ήταν αγγλικά κεφάλαια, το 9,88% ήταν κεφάλαια των ΗΠΑ, το 7,52% ήταν γαλλικά κεφάλαια, το 5,40% σουηδικά, το 3,44% βελγικά. Μόλις το 1,7% ήταν γερμανικά και μόλις το 1,65% ήταν ιταλικά (2).
Επομένως, ήταν τέτοια η πρόσδεση της Ελλάδας στην Αγγλία, που το μεταξικό καθεστώς δεν θα μπορούσε ποτέ να διανοηθεί να σταθεί απέναντί της. Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος που οι ίδιοι οι Άγγλοι αποτιμούσαν το (φασιστικό) καθεστώς Μεταξά, το οποίο με την εγκαθίδρυσή του όχι μόνο δεν περιόρισε, αλλά αντίθετα ενίσχυσε τις σχέσεις της χώρας με την Αγγλία. Ο υφυπουργός της Αγγλίας, Ρ. Βάνσιταρτ, έγραφε σε υπόμνημά του το Μάη του 1937 για τις ελληνοβρετανικές σχέσεις: «Βρήκαμε ότι το καθεστώς Μεταξά είναι πολύ πιο συνεννοήσιμο από πολλά από τα προϋπάρχοντα καθεστώτα» (3).
 Όσο για τον Μεταξά, τον Μάη του 1940, λίγους μήνες πριν την κήρυξη του πολέμου, έλεγε στην  «Ντέιλι Τέλεγκραφ»:«Είμεθα ουδέτεροι εφ” όσον χρόνον η Αγγλία θέλει να είμεθα ουδέτεροι. Τίποτα δεν κάνομε χωρίς συνεννόησιν με την Αγγλία και, τις περισσότερες φορές ό,τι κάνομε γίνεται κατά σύστασιν ή παράκλησιν της Αγγλίας. Η Ελλάς είναι ζωτικό τμήμα της αγγλικής αυτοκρατορικής αμύνης» (4)
Την ίδια εποχή, στις 6/5/1940, παραμονές του πολέμου, επαναλάμβανε: «Είναι φυσικό, κράτη παραθαλάσσια σαν εμάς να είμεθα φιλικά με τους Άγγλους και κράτη μεσόγεια σαν τη Βουλγαρία, με τους Γερμανούς. Η διαφορά των πολιτευμάτων δεν παίζει ρόλο (…). Και η Ιταλία στο βάθος, τη φιλία προς την Αγγλία ζητά. Μόνο που αυτή ακολουθεί το δρόμο του μεγάλου, ενώ εμείς είμαστε μικροί» (5)
Αλλά ακόμα και πριν από την κήρυξη της δικτατορίας του, ο Μεταξάς ήταν σαφής: «Αν και είναι βεβαίως παράτολμον εις την πολιτική να δημιουργή κανείς δόγματα, η Ελλάς δύναται να θέση ως δόγμα πολιτικόν ότι εν ουδεμία περιπτώσει δύναται να ευρεθή εις στρατόπεδον αντίθετον εκείνου εις το οποίον θα ευρίσκετο η Αγγλία. Δυνάμεθα τούτο να το θεωρήσωμεν ως δόγμα. Εγώ τουλάχιστον το ασπάζομαι» (6)
 

Ο Μεταξάς περιχαρής στο πλευρό του υπουργού προπαγάνδας του Χίτλερ, του Γκαίμπελς, κατά την επίσκεψη του τελευταίου στην Αθήνα, στις 21/9/1936…

Το «Όχι» λοιπόν του Μεταξά δεν είχε τίποτα το «πατριωτικό». Ήταν… «συμφεροντολογικό». Και μάλιστα υπό την πιο ιταμή εκδοχή του «συμφέροντος». Δηλαδή του συμφέροντος ενός ταξικού καθεστώτος που, παρά τη διαφορά των πολιτευμάτων, συνέχιζε αδιατάρακτα την πρόσδεση της Ελλάδας υπό το «αγγλικό δόγμα» και αντιμετώπιζε τη χώρα ως «ζωτικό τμήμα της αγγλικής αυτοκρατορικής αμύνης».
Αυτή ήταν η σχέση του Μεταξά με τον «πατριωτισμό».
Και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά για ένα καθεστώς που δολοφονούσε  εργάτες, όπως δολοφόνησε ο Μεταξάς τους καπνεργάτες το ’36. Για ένα καθεστώς που διέπραξε το αδιανόητο: Παρέδωσε στην Γκεστάπο (και μάλιστα μετά από το ιστορικό γράμμα του Ζαχαριάδη) τους πραγματικούς πατριώτες, τους Έλληνες δημοκράτες και κομμουνιστές πολιτικούς κρατούμενους, που ζητούσαν να πολεμήσουν τον εισβολέα. Που διέδιδε τα «φώτα του ελληνικού πολιτισμού» μέσω των πρακτικών του Έλληνα «Μέγκελε», του αρχιδολοφόνου (και κατοπινού βουλευτή της ΕΡΕ) Μανιαδάκη, δεξί χέρι του Μεταξά, που πολλές από τις μεθόδους του στα μπουντρούμια της Ασφάλειας εφαρμόστηκαν στα χιτλερικά στρατόπεδα και στα μπουντρούμια των δικτατοριών της Λατινικής Αμερικής.
Δεν θα μπορούσε να έχει καμία σχέση με τον πατριωτισμό ένα καθεστώς, μέσω του οποίου, όπως ο ίδιος ο Μεταξάς έλεγε: «Η Ελλάδα έγινε ένα Κράτος αντικομμουνιστικό, Κράτος αντικοινοβουλευτικό, Κράτος ολοκληρωτικό…». Ένα καθεστώς που μετά τη στάση πληρωμών του 1932, κι ενώ η Ελλάδα πλήρωνε μετά από συμφωνίες με τους δανειστές το 30% των τόκων που χρωστούσε, εκείνο – το καθεστώς Μεταξά  – εξασφάλισε σε τοκογλύφους και κερδοσκόπους αποπληρωμές που έφτασαν μέχρι και το 43%. Δεν θα μπορούσε να έχει καμία σχέση με τον πατριωτισμό ένα καθεστώς που περιγράφεται ως εξής:
«Τα βασανιστήρια που εφάρμοσαν οι χαφιέδες της δικτατορίας (σ.σ.: του Μεταξά) εναντίον των αντιπάλων του καθεστώτος, των κομμουνιστών, σοσιαλιστών, δημοκρατικών, εναντίον των πρωτοπόρων εργατών, φοιτητών, αγροτών και διανοουμένων είναι πολύ δύσκολο να περιγραφούν. Το ρετσινόλαδο και ο πάγος ήταν από τις κυριότερες μεθόδους βασανισμού για την απόσπαση «ομολογιών» και «δηλώσεως μετανοίας». Το βασανιστήριο του ρετσινόλαδου εφαρμοζόταν περίπου με τον παρακάτω τρόπο: Στο τραπέζι του ανακριτή – βασανιστή υπήρχαν τρία ποτήρια, το ένα με 30 δράμια, το άλλο με 75 και το τρίτο με 100 δράμια ρετσινόλαδο. Αν ο ανακρινόμενος δεν ομολογούσε ή δεν υπέγραφε του έδιναν να πιει το πρώτο ποτήρι. Στην περίπτωση που αρνιόταν και έφερνε αντίσταση άρχιζαν το άγριο ξυλοκόπημα, τη φάλαγγα ή χρησιμοποιούσαν άλλες μεθόδους βασανισμού. Ύστερα από μισή ώρα, εφόσον ο αρχιβασανιστής – ανακριτής το έκρινε σκόπιμο, ακολουθούσε το δεύτερο στάδιο ανάκρισης και ο κρατούμενος έπινε το δεύτερο ποτήρι των 75 δραμιών. Αν η αντίσταση του κρατουμένου ήταν μεγάλη, ύστερα από ένα τετράωρο γινόταν και η τρίτη «ανάκρισις» και τον υποχρέωναν να πιει ένα ποτήρι των 100 δραμιών. Σ” αυτό το διάστημα και αρκετές ώρες ύστερα από την επενέργεια του καθαρτικού, ο κρατούμενος ήταν κλεισμένος στο κελί του και δεν του επέτρεπαν να πάει στο αποχωρητήριο αποτέλεσμα ήταν ότι ο κρατούμενος γινόταν αληθινό ράκος και το κελί, στο οποίο τον άφηναν κλεισμένο τέσσερις, πέντε και περισσότερες μέρες, αληθινός υπόνομος. Το δεύτερο βασανιστήριο ήταν η στήλη πάγου. Ανέβαζαν τον κρατούμενο στην ταράτσα της Ασφάλειας και τον υποχρέωναν να καθίσει γυμνός πάνω σε μια στήλη πάγου. Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο με του ρετσινόλαδου. Ο κρατούμενος γινόταν αληθινό ράκος. Πολλές φορές οι βασανιστές τον υποχρέωναν να κάθεται τόση πολλή ώρα πάνω στον πάγο, ώστε ορισμένοι κρατούμενοι πάθαιναν κρυοπαγήματα (…). Άλλο βασανιστήριο ήταν τοτράβηγμα των νυχιών με τσιμπίδες. Σε άλλους έβαζαν σπίρτα στα νύχια και τα άναβαν ή τους έκαιγαν το κορμί με τσιγάρο. Άλλους τους χτυπούσαν με σακουλάκια άμμο στα πόδια. Το ξύλο και τα βασανιστήρια γίνονταν συνήθως στην ταράτσα της Γενικής ή Ειδικής Ασφάλειας για να μην ακούγονται οι φωνές του κρατουμένου (…). Οι βασανιστές του Κ. Μανιαδάκη χρησιμοποιούσαν και πολλά άλλα μέσα για να αποσπάσουν «ομολογίες» ή «δηλώσεις» και να υποτάξουν τους δημοκράτες στο φασιστικό καθεστώς. Μια μεσαιωνική μέθοδος βασανισμού που χρησιμοποιούσαν ήταν το σιδερένιο στεφάνι. Το περνούσαν στο κεφάλι του κρατουμένου και το έσφιγγαν σιγά σιγά όσο προχωρούσε η ανάκριση. Άλλο μέσο ήταν η περίφημη «πιπεριά» που προκαλούσε φοβερό άγχος στον κρατούμενο και η «γάτα» που καταξέσκιζε τις σάρκες. Η πιο συνηθισμένη μέθοδος ήταν η «φάλαγγα». Αφού επί ώρες έδερναν οι βασανιστές τον κρατούμενο στα πέλματα με δεμένα πόδια σ” ένα κρεβάτι ή μια καρέκλα, ύστερα τον υποχρέωναν να τρέχει ξυπόλυτος στην ταράτσα της Ασφάλειας. Η ίδια ομάδα βασανιστών στην Ασφάλεια χρησιμοποιούσε και μια ακόμα βάρβαρη μέθοδο: Αφού έκανε ράκος τον κρατούμενο από το ξύλο, τον περιέλουζε κατόπιν με κουβάδες βρώμικο νερό (…). Υπολογίζεται ότι εκτός από τους δεκάδες αγωνιστές που πέθαναν από τις κακουχίες στις φυλακές και τις εξορίες και τις εκατοντάδες που παραδόθηκαν από το ξενοκίνητο καθεστώς της 4ης Αυγούστου στους Γερμανοϊταλούς κατακτητές και εκτελέστηκαν, 12 τουλάχιστον δολοφονήθηκαν στην περίοδο της 4ης Αυγούστου κατά τον ίδιο τρόπο στα διάφορα φασιστικά κάτεργα. Γενική αρχή του καθεστώτος ήταν «σακατεύετε, αλλά μη σκοτώνετε». Οι αφηνιασμένοι βασανιστές δεν μπορούσαν πάντα να συγκρατήσουν το «ζήλο» τους σε ορισμένα όρια. Έπειτα, πολλές δολοφονίες έγιναν προμελετημένα, γιατί το καθεστώς ήθελε να «ξεπαστρέψει» και μερικούς για να φοβηθούν και να «σπάζουν» ευκολότερα οι άλλοι. Σε πολλές δεκάδες φτάνουν οι πολίτες που τρελάθηκαν, έγιναν φυματικοί ή ανάπηροι ή υπέφεραν για πολλά χρόνια ύστερα από τα βασανιστήρια (…)» (7).
Από τις τάξεις αυτού, του φασιστικού και δολοφονικού μεταξικού καθεστώτος, από τις τάξεις εκείνων που διόρισαν πρωθυπουργό τον Μεταξά το 1936, τους απόντες από το μεγαλειώδες «Όχι» του ελληνικού λαού στα βουνά, στις πόλεις και στα χωριά, βγήκαν οι δοσίλογοι, οι γερμανοτσολιάδες και οι ταγματασφαλίτες. Αυτοί που όταν ο ελληνικός λαός πολεμούσε και απελευθέρωνε τη χώρα από τους κατακτητές, εκείνοι έδιναν τον παρακάτω όρκο:
 
«Ορκίζομαι εις τον Θεόν τον άγιον τούτον όρκον, ότι θα υπακούω απολύτως ΕΙΣ ΤΑΣ ΔΙΑΤΑΓΑΣ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΑΔΟΛΦΟΥ ΧΙΤΛΕΡ. Θα εκτελώ πιστώς απάσας τας ανατεθεισομένας μοι υπηρεσίας και θα υπακούω άνευ όρων εις τας διαταγάς των ανωτέρων μου. Γνωρίζω καλώς, ότι διά μίαν αντίρρησιν εναντίον των υποχρεώσεών μου, τας οποίας διά του παρόντος αναλαμβάνω, θέλω τιμωρηθή ΠΑΡΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΝΟΜΩΝ».
(Ο Όρκος των Ταγμάτων Ασφαλείας)…
 
«Με αρχηγούς Σαμαρινιώτη, τον Σαράφη και τον Άρη, ξεψυχάει ο αγκυλωτός του φασισμού…»
 
 Αντίθετα, οι πραγματικοί πατριώτες, αυτοί που μαζί με τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού έδωσαν τον αγώνα για το ψωμί, την τιμή και τη λευτεριά του λαού, ήταν οι άλλοι. Και οι όρκοι τους ήταν αυτοί:
 
«Εγώ, παιδί του Ελληνικού Λαού, ορκίζομαι ν’ αγωνιστώ πιστά στις τάξεις του ΕΛΑΣ για το διώξιμο του εχθρού από τον τόπο μας, για τις ελευθερίες του Λαού μας, κι ακόμα, να είμαι πιστός και άγρυπνος φρουρός προστασίας στην περιουσία και το βιός του αγρότη. Δέχομαι προκαταβολικά και την ποινή του θανάτου αν ατιμάσω την ιδιότητά μου ως πολεμιστής του Έθνους και του λαού και υπόσχομαι να δοξάσω και να τιμήσω το όπλο που κρατώ και να μην το παραδώσω εάν δεν ξεσκλαβωθεί η Πατρίδα μου και δεν γίνει ο Λαός νοικοκύρης στον τόπο του».
 
(Ο Όρκος της πρώτης αντάρτικης ομάδας του ΕΛΑΣ στη Ρούμελη που έγραψε ο Άρης Βελουχιώτης και δόθηκε το 1942 στη Γραμμένη Οξιά).
 
«Ορκίζομαι στον Ελληνικό Λαό και τη συνείδησή μου, ότι θ’ αγωνισθώ έως την τελευταία σταγόνα του αίματός μου για την πλήρη απελευθέρωση της Ελλάδας από τον ξένο ζυγό. Ότι θα αγωνιστώ για την περιφρούρηση των συμφερόντων του Ελληνικού Λαού και την αποκατάσταση και κατοχύρωση των ελευθεριών και όλων των κυριαρχικών δικαιωμάτων του. Για τον σκοπό αυτό θα εκτελώ ευσυνείδητα και πειθαρχικά τις εντολές και οδηγίες των ανωτέρων μου οργάνων και θ’ αποφεύγω κάθε πράξη που θα με ατιμάζη σαν άτομο και σαν αγωνιστή του Εργαζόμενου Ελληνικού Λαού».
 
(Ο Όρκος του Ελασσίτη, όπως δημοσιεύτηκε στον «Απελευθερωτή», όργανο της ΚΕ του ΕΛΑΣ,  Αθήνα 27 Απριλίου 1943)
 
Αυτοί ήταν οι πατριώτες που είπαν το «Όχι» στην Κατοχή. Αυτοί, οι κυνηγημένοι από το καθεστώς Μεταξά πριν τον πόλεμο, οι κυνηγημένοι ΕΑΜίτες από το μετά Βάρκιζα και από το μετεμφυλιακό καθεστώς. Αυτοί ήταν που όταν χρειάστηκε έδειξαν το πώς οι πατριώτες αγαπούν την Ελλάδα. Όπως ακριβώς το είχε πει ο Μπελογιάννης στους στρατοδίκες του:
 «Με την καρδιά τους και με το αίμα τους».  
 
****
(1) Φοίβου Γρηγοριάδη: «Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας 1909 – 1940», εκδόσεις Κ. Καπόπουλος, τόμος 4ος, σελ. 344
(2)  «Ιστορία Ελληνικού Εθνους», «Εκδοτική Αθηνών» τόμος ΙΕ, σελ. 335-338
(3) Γ. Ανδρικόπουλου: «Οι ρίζες του ελληνικού φασισμού», εκδόσεις «ΔΙΟΓΕΝΗΣ», σελ 25
(4) «Τα Μυστικά Αρχεία του Φόρεϊν Οφφις», ΒΙΠΕΡ, εκδόσεις «ΠΑΠΥΡΟΣ», σελ. 76
(5) Ιωάννου Μεταξά:  «Ημερολόγιο», εκδόσεις «Γκοβόστης», τόμος Δ”, σελ. 467
(6) Ιωάννου Μεταξά: «Ημερολόγιο», τόμος Δ”, σελ. 77.
(7) Σπύρου Λιναρδάτου, «Η 4η Αυγούστου», εκδόσεις «Θεμέλιο».
Πηγή: enikos.gr 
Read more...
 
Αριστερή Διέξοδος © 2011 DheTemplate.com & Main Blogger. Supported by Makeityourring Diamond Engagement Rings

You can add link or short description here

Google+