AristeriDiexodos. Powered by Blogger.
 
Tuesday, December 8, 2015

"Πρώτη φορά Αριστερά" με Δολοφόνους "Κολιγιά"

0 comments

ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ «ΑΔΕΛΦΟΠΟΙΗΣΗ» ΜΕ ΤΑ ΦΡΙΚΤΑ ΚΑΘΕΣΤΩΤΑ ΙΣΡΑΗΛ-ΑΙΓΥΠΤΟΥ

Του ΣΑΚΗ ΓΑΒΡΗΛΟΥ

Έτσι όπως διαμορφώνονται τα πράγματα, δεν αποκλείεται στο εγγύς μέλλον ο Αλ. Τσίπρας να συναντάται με τον στυγνό δικτάτορα, επικεφαλής της αιγυπτιακής χούνταςΑμπντέλ Φατάχ Αλ-Σίσι (που επισκέπτεται την Αθήνα, όπως κι ο Κύπριος πρόεδρος Ν. Αναστασιάδης) συχνότερα από όσο με τον… Αλ. Φλαμπουράρη ή τον Γ. Δραγασάκη! Κι αν η σκόπιμη υπερβολή της παραπάνω «πρόβλεψης» κρίνεται πολύ μεγάλη, ας ληφθεί υπόψη κάτι άλλο: πως ήδη τείνουν να γίνουναραιότερες οι τυπικές συνεδριάσεις διεκπεραίωσης των πολιτικών (;) οργάνων του νεομνημονιακούΣΥΡΙΖΑ, από τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις Ελλάδας-Ισραήλ…

Αν δεν έχουμε κάτι «χάσει»-ξεχάσει στην απαρίθμηση, από τον Αύγουστο έως σήμερα οι ελληνικές και ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις έχουν κάνει από κοινού ασκήσεις τέσσερις φορές. Τον Αύγουστο σεΛάρισα και Βόλο (το «Olympus Summit»), τον Σεπτέμβριο στο Ισραήλ, επί μία εβδομάδα, όπως και στο διάστημα από τις 18 Οκτωβρίου έως τις 3 Σεπτεμβρίου («Blue Flag»). Για τη «Blue Flag» μάλιστα το ίδιο το Τελ Αβίβ ανακοίνωσε ότι επρόκειτο για την μεγαλύτερη άσκηση που έκανε ποτέ η πολεμική αεροπορία του, η κατά τα άλλα εξόχως έμπειρη στις εξοντώσεις αμάχων…

Η «τιμή» της Ελλάδας ήταν μεγάλη, εάν αναλογιστεί κανείς ότι οι μόνες ξένες χώρες που έσπευσαν να συμμετάσχουν στη Blue Flag ήταν οι ΗΠΑ, η Πολωνία και η δική μας! Ακολούθησε δε και άλλη κοινή στρατιωτική άσκηση, τον Νοέμβριο στην Κύπρο, μάλλον επειδή «πρέπει» να εναλλάσσονται στο ρόλο του οικοδεσπότη και τα τρία μέρη της δηλητηριώδους «κολιγιάς» Τελ Αβίβ - Αθήνας – Λευκωσίας.

Η ελληνική «μοναδικότητα», βεβαίως, παραπέμπει στην ίδια τη συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίαςΕλλάδας – Ισραήλ, που συνάφθηκε το καλοκαίρι. «Το Ισραήλ δεν υπέγραψε ποτέ στο παρελθόν ανάλογη συμφωνία με άλλη χώρα , εκτός των ΗΠΑ», σημείωνε με έκδηλη ικανοποίηση η Jerusalem Post, στις 17 Ιουλίου 2015! Αυτή κι αν είναι «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική»…

Πιθανότατα ούτε καν ο… Γιώργος Παπανδρέου θα φανταζόταν ποτέ ότι θα έφθανε μέχρι αυτού του σημείου η «σύσφιξη των σχέσεων» με το Τελ Αβίβ και μάλιστα επί «αριστερής» ελληνικής κυβέρνησης. Αποτελεί φυσικά όνειδος για τον ΣΥΡΙΖΑ αυτή η εξέλιξη, πολλώ δε μάλλον εάν σκεφθεί κανείς τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά αυτής της περιόδου. Γενικά, αλλά και ειδικά ως προς τους άλλους δυο εταίρους.

Το Τελ Αβίβ τελεί υπό τη διακυβέρνηση του ακροδεξιού Νετανιάχου, ενός πολιτικού που δεν διστάζει να ενοχοποιήσει για το Ολοκαύτωμα περισσότερο έναν… ιμάμη παρά τον Χίτλερ (!) και ο οποίος στο παλαιστινιακό τηρεί γραμμή απολύτως συμβατή με τη - σχεδόν ανοικτά φασιστική - θεώρηση των πραγμάτων, εκ μέρους του. Επιταχύνσεις εποικισμών, αθρόες θανατώσεις Παλαιστινίων βρίσκονται στην «ημερήσια διάταξη» της πολιτικής της ισραηλινής κυβέρνησης.

Όσο για το αιγυπτιακό καθεστώς, είναι πασίγνωστο ότι πρόκειται για δολοφονική δικτατορία που εξοντώνει συστηματικά πολιτικούς αντιπάλους. Ένα είδος «χούντας Εβρέν», της σημερινής εποχής.

Συχνά ακούγεται και γράφεται πως η «εξωτερική πολιτική δεν χαράσσεται με συναισθηματισμούς». Στην πιο… προχωρημένη του εκδοχή, αυτό το δόγμα διατείνεται πως η εξωτερική πολιτική δεν υπόκειται καν σε αρχές. Μόνο που αυτή η μονότονη επανάληψη αφήνει αναπάντητα ορισμένα καίρια ερωτήματα. Το πρώτο και βασικότερο: τι ακριβώς υποτίθεται ότι κερδίζει η Ελλάδα από αυτήν την «κολιγιά»;

Παραδοσιακά, πολλά «δικαιολογούνται» με τη - συχνά γενικόλογη - επίκληση της ανάγκης «να αποφευχθεί η απομόνωση της χώρας». Πώς θα μπορούσε όμως να σταθεί τέτοιο «επιχείρημα», όταν η Ελλάδα γίνεται η μοναδική - πλην ΗΠΑ - χώρα που συνάπτει τέτοια συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας με το Τελ Αβίβ;

Τι είδους «αποφυγή απομόνωσης» επετεύχθη, τον περασμένο Σεπτέμβριο στον ΟΗΕ, όταν η Ελλάδα αποφάσισε να συνταχθεί με τις 44 χώρες που απείχαν από την ψηφοφορία για την ανάρτηση της παλαιστινιακής σημαίας στο κτήριο του Οργανισμού κι όχι με τις 119 που ψήφισαν «υπέρ»;

Αυτό βεβαίως έγινε επί υπηρεσιακής ελληνικής κυβέρνησης. Υπενθυμίζουμε όμως κάτι: Ο Ν. Κοτζιάςδεν αντέδρασε για αυτό, παρά μόνον για την επιλογή της αποχής σε άλλη ψηφοφορία (για το χρέος). Η σιωπή του στο θέμα της ψηφοφορίας για την παλαιστινιακή σημαία ήταν, αυτό που λέμε, «ηχηρή». Και εύγλωττη…

Οι κατ’ ευφημισμόν «ρεαλιστές» κάποια στιγμή ισχυρίστηκαν ότι με την «κολιγιά» αυτή θα μπορούσαμε να «βάλουμε χέρι», ευκολότερα, ταχύτερα και ασφαλέστερα, στην εκμετάλλευση τωνυδρογονανθράκων της Κύπρου. Από τότε βεβαίως γνωστοποιήθηκε πως τα κοιτάσματα αυτά είναι τόσο φτωχά, ώστε μάλλον δεν θα άξιζαν τον κόπο και το κόστος μιας κανονικής γεώτρησης. Παραμένει λοιπόν απροσδιόριστο το «κέρδος» που θα ισοδυναμεί με τα «τριάκοντα αργύρια»…

Ορισμένοι προσδιορίζουν το «κέρδος» με τρόπο νεφελώδη: Κάνουμε το χατίρι των ΗΠΑ, άρα κάποια στιγμή θα ανταμειφθούμε στο πεδίο του χρέους, της οικονομικής πολιτικής που μας επιβάλλεται, κλπ…

Είναι πραγματικά κωμικοτραγικό να διαπιστώνει κανείς ότι τώρα κινείται και μέσω … Μέσης Ανατολής το αφελές «θεώρημα», πως η Ουάσιγκτον θα τσακωθεί αγρίως με το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες για να απαλλαγούμε από την τόση σκληρή λιτότητα…

Λιγότερο διασκεδαστική είναι η υπόμνηση όσων έχουν έως τώρα γίνει: επί μήνες οι ΗΠΑ ζητούν από την Αθήνα «να κάνει τις δύσκολες μεταρρυθμίσεις που χρειάζονται». Ο ίδιος ο Μπαράκ Ομπάμαέχει αξιώσει περισσότερες οδυνηρές αλλαγές στα εργασιακά (αλά Ρέντσι, όπως χαρακτηριστικά είπε). Για το χρέος, η Ουάσιγκτον λέει σχεδόν τα ίδια με την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία: ξεχάστε κάθε σκέψη για «κούρεμα» και ονομαστική μείωση, θα συζητήσουμε άλλους τρόπους ελάφρυνσης.

Αφήστε που προσλαμβάνει διαστάσεις προσωπικού «καψωνιού» και προσωπικού εξευτελισμού του Έλληνα πρωθυπουργού, το φαινόμενο να κολακεύει ο Αλ. Τσίπρας την αμερικανική κυβέρνηση λέγοντας πως στις ΗΠΑ βρήκε «ευήκοα ώτα» και την επόμενη ημέρα η Κριστίν Λαγκάρντ να ζητάεπιπρόσθετες περικοπές 1,4 δισεκατομμυρίου…

Το «αγκιστρωμένο ψάρι», λοιπόν, δηλαδή η ελληνική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, δεν ποντάρει σε κανέναν «ρεαλισμό». Απλώς πράττει και στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής ότι ακριβώς και στην οικονομική-ευρωπαϊκή: σηκώνει τα χέρια ψηλά και κάνει οτιδήποτε της ζητούν.

Κάπως έτσι, ρυμουλκήθηκε και σε αυτή τη θλιβερή «ειδική σύμπραξη» με το Ισραήλ και μάλιστα σε μία περίοδο, την οποία δεν χαρακτηρίζουν μόνον οι τόσο πυκνές θηριωδίες του Τελ Αβίβ σε βάρος των Παλαιστινίων, αλλά ακόμη και η υστερική σπασμωδικότητά του έπειτα από την προσέγγισηΟυάσιγκτον-Τεχεράνης.

Κι εμείς ακόμη αναμένουμε από τους «ρεαλιστές» που θεωρούν πως «δεν τρέχει και τίποτα» εάν η κυβέρνηση κάνει φύλλο και φτερό (τουλάχιστον στην εξωτερική πολιτική…) τις αξίες και τις αρχές της Αριστεράς, να μας πουν ποια οφέλη «αντισταθμίζουν» τούτο το αίσχος…

Leave a Reply

 
Αριστερή Διέξοδος © 2011 DheTemplate.com & Main Blogger. Supported by Makeityourring Diamond Engagement Rings

You can add link or short description here

Google+