AristeriDiexodos. Powered by Blogger.
 
Friday, November 20, 2015

ΛΑΕ - Από το Χθες στο Αύριο

0 comments
ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΕΛΠΙΔΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ

Του ΒΑΣΙΛΗ ΠΡΙΜΙΚΗΡΗ

Τα μέλη και τα στελέχη της ΛΑΕ, άνθρωποι με μια ιστορία αγώνων και θυσιών δεκαετιών, αυτές τις μέρες ξεκινούν μια προσπάθεια με την πανελλαδική τουςσυνδιάσκεψη ανάλυσης των πολιτικών εξελίξεων στην πατρίδα μας. Στόχος δεν είναι να ξεκινήσει μόνο ένας διάλογος εσωστρεφής του τι έγινε μέχρι χθες κύρια με τις εκλογές της 20ης του Σεπτέμβρη αλλά και το πώς μέσα από την έρευνα αυτής της δραματικής περιόδου για τον ελληνικό λαό θα βγουν τα απαραίτητα συμπεράσματα για το αύριο και την προώθηση της ταξικής πάλης στην ελληνική κοινωνίας. Στο ιδρυτικό συνέδριο πάντως της ΛΑΕ θα ολοκληρωθεί αυτή η συζήτηση-ανάλυση για το χθες και το αύριο της ελληνικής ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Μεσα σ΄ αυτή την χρονιά είχαμε κορυφαίες πολιτικές, ιστορικές θα μπορούσε να πεί κανείς, στιγμέςμε τις εκλογικές αναμετρήσεις του Γενάρη και του Σεπτέμβρη, το Δημοψήφισμα όπως και η 12η τουΙούλη όπου υπογράφηκε η μαύρη συμφωνία με τους κυρίαρχους κύκλους της Ευρωπαϊκής ολιγαρχίας.

Για τις εκλογές του Γενάρη όπως και το Δημοψήφισμα έχουν γραφεί πολλά, οι ημερομηνίες όμως που σφράγισαν προς αρνητική κατεύθυνση την νέα πολιτική πραγματικότητα για τον κόσμο της εργασίας ήταν πρώτα η συμφωνία του Ιούλη και μετά οι εκλογές του Σεπτέμβρη.

Κατ΄ αρχάς θα πρέπει να γίνει αποδεκτό από τους πάντες ότι το εκλογικό αποτέλεσμα της 20ης του Σεπτέμβρη ήταν μια μεγάλη υποχώρηση και σημαντική ήττα του αριστερού ριζοσπαστικού και ταξικού κινήματος στην Ελλάδα. Όλες του οι εκφράσεις χωρίς καμιά εξαίρεση βρέθηκαν κάτω από τις προσδοκίες όχι μόνο των πιο μετριοπαθών οπαδών τους αλλά και πολλών αναλυτών πέρα από την αριστερά που δεν μπορούσαν να διανοηθούν ότι μετά τον θρίαμβο του ΟΧΙ στο Δημοψήφισμα θα είχαμε αυτό το ισχνό εκλογικό αποτέλεσμα για την Αριστερά στο σύνολο της.

Υποστηρίζεται αυτή η εκτίμηση χωρίς να υπάρχει καμιά τάση ηττοπάθειας ή ακόμα χειρότερο να θέλουμε να τα βάλουμε κάτω από το χαλί με την περίφημη φράση που λέγαμε παλιά στην Αριστερά, ότι “κρατήσαμε το μεγαλύτερο μέρος των δυνάμεών μας” μετά από από μια εκλογική αποτυχία. Τα πράγματα δυστυχώς είναι πολύ κρίσιμα και δεν πρέπει να κοροϊδεύουμε την κοινωνία αλλά και τους εαυτούς μας. Ήττα λοιπόν στρατηγικής σημασίας όχι μόνο για την ΛΑΕ αλλά και για όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς που στον άλφα ή βήτα βαθμό δεν εγκατέλειψαν την ταξική τους όχθη. Λέμε στρατηγικής σημασίας γιατί θα έπρεπε να ήταν φυσιολογικά άλλο το αποτέλεσμα μετά από τέτοια κοινωνική ταξική καταπίεση και υποχώρηση των λαϊκών δικαιωμάτων. Άλλο αποτέλεσμα θα μπορούσε να περιμένει κανείς μετά και το θρίαμβο του Δημοψηφίσματος. Στο ζήτημα αυτό πρέπει να σταθούμε, στο γιατί και το πώς είχαμε αυτή την λαϊκή μεταστροφή μέσα σε μικρό σχετικά διάστημα.

Αν όμως είναι εύκολη η καταγραφή της ήττας των δυνάμεων που με συνέπεια πολέμησαν τα μνημόνια και τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές δεν είναι το ίδιο εύκολο και κατανοητό στον ελληνικό λαό ποιος στην πραγματικότητα είναι ο νικητής αυτών των εκλογών. Άλλωστε όπου υπάρχει ηττημένος υπάρχει και ο νικητής μόνο που στην περίπτωση μας υπάρχει μια κάποια σύγχυση για τον εντοπισμό του νικητή. Άλλοι αναλυτές αναφέρονται στον Αλ. Τσίπρα και ούτε καν στον εναπομείναντα ΣΥΡΙΖΑ, σαν τον μοναδικό νικητή, άλλοι βλέπουν την αποχή ως το σημαντικότερο γεγονός αυτών των εκλογών και άλλοι το συνολικό πολιτικό σύστημα των δυνάμεων εκείνων που στηρίζουν με μια ιδιότυπη ευρω-λαγνεία την Ευρωζώνη και την Ε.Ε. Όλες αυτές οι απαντήσεις έχουν μια δόση αλήθειας μιας και είδαμε ακόμα και το ΠΑΣΟΚ να δείχνει δήγματα νεκρανάστασης, δεν απαντούν όμως με πειστικότητα στο πραγματικό ερώτημα ποιοι πολιτικοί σχεδιασμοί συγκρούσθηκαν και ποιος πραγματικά επικράτησε και είναι ο κυρίαρχος του παιγνιδιού στην Ελλάδα. Ακόμα και ο Τσίπρας πλέον σιγά σιγά όσο θα απλώνονται τααντιλαϊκά φορομπηχτικά μέτρα θα καταγράφεται στην συνείδηση του λαού σαν ο μηχανισμός διαχείρισης μιας γενικευμένης επίθεσης στα συμφέροντά του. Η λαϊκή συγκατάθεση εκ των πραγμάτων συνεχώς θα μειώνεται στο πρόσωπό του όσο θα προωθεί τα μνημονιακά μέτρα.

Στο ερώτημα ποιος είναι ο πραγματικός νικητής η απάντηση της αριστεράς δεν μπορεί να είναι επιδερμική και έξω από την στυγνή πραγματικότητα. Αν εξετάσουμε με λίγη προσοχή τις εξελίξεις των τελευταίων μηνών δεν μπορεί να μην διακρίνουμε ότι ο μεγάλος νικητής αυτών των εκλογών δυστυχώς για τον ελληνικό λαό και όχι μόνο, είναι η Κα Μέρκελ και ο Κος Σόιμπλε σαν εκφραστές των ευρωπαϊκών εκείνων συμφερόντων που δογματικά επιμένουν στις πολιτικές της λιτότητας που στοχεύουν στο κτύπημα του κόστους εργασίας, στις ελαστικές μορφές εργασιακών σχέσεων, στο κτύπημα του κοινωνικού κράτους και γενικότερα στο σμπαράλιασμα των κατακτήσεων του κόσμου της εργασίας που έγιναν με αίμα και θυσίες δεκαετιών σε όλη την Ευρώπη.

Με τις εκλογές της 20ης του Σεπτέμβρη κέρδισε η γενικευμένη προσπάθεια κοινωνικήςαντιμεταρρύθμισης. Αυτό πρέπει να κατανοήσει ο Ελληνικός λαός ότι έγινε σ΄ αυτές τις εκλογές και μάλιστα με την ψήφο του. Πρέπει να αντιληφθούν οι έλληνες ότι λειτούργησαν με την ψήφο τουςαυτοκαταστροφικά για τα συμφεροντά τους.

Μέσα σε λίγους μήνες λοιπόν η Μέρκελ και η παρέα της μπόρεσαν να φέρουν τα πάνω κάτω και να αλλάξουν όλη την πορεία του λαϊκού κινήματος. Κατάφεραν στην κυριολεξία μέσα σε λίγες μέρες να κάνουν το μεγαλειώδες ΟΧΙ του λαού που συγκλόνισε όλη την Ευρώπη σε ένα ΝΑΙ υποταγής καιήττας. Η ευθύνη γι΄ αυτή την δυσάρεστη εξέλιξη πέφτει κατά κύριο λόγο στην πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑκαι στον Αλ. Τσίπρα. Πέφτει σε όλους αυτούς που με επιλογή τους διέλυσαν το κόμμα τους καιυπονόμευσαν το κίνημα της ελπίδας για μια άλλη πορεία στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

Η αντίστροφη πορεία όμως δεν ξεκίνησε την 12η του Ιούλη αυτή την μαύρη μέρα για την εργατική τάξη, την μικρομεσαία αγροτιά, τα σμπαραλιασμένα μεσαία στρώματα του χωριού και της πόλης, τους εκατοντάδες χιλιάδες άνεργους, τους νέους που ξενιτεύονται και τους μικρο-συνταξιούχους.

Αρκετούς μήνες πριν η πλειοψηφία της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ με προεξέχοντα τον Γ. Δραγασάκηανέτρεψαν δυστυχώς τα πάντα, συνεδριακές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, εσωκομματικές δημοκρατικές διαδικασίες και βασικές αρχές της αριστερής διαφορετικότητας. Η διαπραγματευτική κυβερνητική ομάδα αποδείχθηκε «πολύ λίγη», χαμηλού αναστήματος για τόσο κρίσιμες επιλογές και καταστάσεις. Ήδη από τις 20 του Φλεβάρη φάνηκε ότι το «καμιά θυσία για το ευρώ» έγινε «πάση θυσία στο ευρώ» και κατά συνέπεια υποταγή στις ντιρεκτίβες της Γερμανίας που πετυχαίνει με εκβιαστικό τρόπο μέσο του χρήματος σε όλη την Ευρώπη ότι δεν πέτυχε με τα κανόνια της στον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οιεκβιασμοί, οι γελοιοποιήσεις υπουργών, η επιβολή παραπληροφόρησης για το εθνικό νόμισμα και η προσπάθεια απομόνωσης της αριστερής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ άρχισαν εκείνη την εποχή.

Με το νόμισμα και την έξοδο από την ευρωζώνη ενώ η θέση είναι σωστή δεν έγινε και η καλύτερη δυνατή επικοινωνιακή διαχείριση της, ταυτιστήκαμε με το νόμισμα και όχι με την οικονομική πολιτική που βρίσκεται από πίσω του. Δεν δώσαμε να καταλάβει ο κόσμος όσο θα έπρεπε ότι με δραχμή ή με ευρώ αν η αμοιβή εργασίας δεν συμβαδίζει με το κόστος ζωής στην καθημερινότητά του ο εργαζόμενος δεν κερδίζει τίποτα. Αν είναι άνεργος και κακοπληρωμένος με δραχμή ή με ευρώ το ίδιο θα πεινάσει.

Η αριστερή παρένθεση λοιπόν προετοιμάστηκε στην ουσία τότε και επιβλήθηκε διαμέσου της σταδιακήςμετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ και την καλλιέργεια του φόβου προς το άγνωστο της εξόδου από το ευρώ. Από την άλλη πλευρά σ΄ αυτή την επικοινωνιακή αγριότητα η ηγεσία Τσίπρα «περιέργως»εκλιπαρούσε για έναν «έντιμο συμβιβασμό». Στην ουσία μη έχοντας ένα εναλλακτικό σχέδιο πήγαινε στην διαπραγμάτευση παραδομένη και υποταγμένη. Δεν αντέδρασε σε τίποτα δεν είχε πυγμή παρά μόνο φοβίες μη τεθεί δήθεν η χώρα εκτός ευρωζώνης πράγμα που γίνεται μόνο αν το θελήσουμε και εμείς. Μέσα από την θηλιά του χρέους που δεν είναι στην πραγματικότητα χρέος του ελληνικού λαού μαζί με την ανεπάρκεια χειρισμών εναλλακτικών και αποτελεσματικών η υποταγή ήταν πλήρης.

Παρόλα αυτά με το Δημοψήφισμα οι ριζοσπαστικές προοδευτικές και πατριωτικές δυνάμεις ξαναπήραν τα πάνω τους αλλά για πολύ λίγο γιατί ακολούθησε η 12η Ιουλίου. Μετά από αυτή τηνκατάπτυστη συμφωνία και το τρίτο μνημόνιο η ηττοπάθεια, η απογοήτευση, η σύγχυση και ο φόβος για το αύριο, στον ελληνικό λαό κυριάρχησαν. Την 12η του Ιούλη στις Βρυξέλλες συντελέστηκε το πιο άθλιο πολιτικό-οικονομικό πραξικόπημα σε βάρος του λαού μας, που λειτούργησε εκβιαστικά καιτιμωρητικά για την Ελλάδα και προς παραδειγματισμό για οποιαδήποτε άλλη χώρα. Οι ριζοσπαστικές ταξικές δυνάμεις δεν κατάφεραν να ανατρέψουν την όλη κατάσταση και την αντίληψη που έχει φωλιάσει στο μυαλό των Ελλήνων, του ότι δηλαδή “όλοι το ίδιο είναι” και απλά έχουν να διαλέξουν ποιος είναι ο καλύτερος για να διαχειριστεί την μιζέρια και την φτώχεια τους. Δεν αντιδράσαμε δυναμικά και άμεσα, δεν πιέσαμε όσο θα έπρεπε. Η συμμετοχή στην κυβέρνηση των ριζοσπαστικών δυνάμεων και ο φόβος μήπως κατηγορηθούν ότι υπονομεύουν τον αγώνα που έκανε η κυβέρνηση με την διαπραγμάτευση, τους στέρησαν την πρωτοβουλία και την δυνατότητα να μετατοπίσουν τον πολιτικό άξονα της κυβέρνησης προς τα αριστερά και να εμποδίσουν τον κατήφορο της μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτές τις αμφιταλαντεύσεις πλήρωσε στις τελευταίες εκλογές και η ΛΑΕ. Ένα σημαντικό κομμάτι του ελληνικού λαού απογοητευμένο πήγε στην αποχή και το υπόλοιπο αποδέχθηκε την παραδοσιακή επιλογή του υποτιθέμενου λιγότερου κακού. Πάντα στην Ελλάδα σε τέτοιες καταστάσεις κυριαρχεί το ψευτοδίλημμα επιλογής μεταξύ της Δεξιάς (ΕΡΕ ή Ν.Δ) και Δεξιάς πολιτικής (Ε.Κ. ή ΠΑΣΟΚ). Συνήθως παλιά επικρατούσε η λαθεμένη επιλογή της «Δεξιάς πολιτικής», κρυμμένης στη δίψαγια περισσότερη δημοκρατία, τον φόβο να μην έλθει η δεξιά και της αυταπάτης για καλύτερες μέρες. Δυστυχώς αυτά τα ψεύτικα διλήμματα ακόμα κυριάρχησαν, αυτό κατέγραψε το αποτέλεσμα των εκλογών της 20ης του Σεπτέμβρη. Δεν κτυπήθηκε το εμπόριο της ελπίδας που πουλούσε ο Τσίπρας και το επικοινωνιακό του επιτελείο. Οι έξω παράγοντες όπως ήταν φυσικό στήριζαν και ωθούσαν τον Τσίπρα στην ρήξη με την Αριστερή Πλατφόρμα μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και την μέχρι χθες πολιτική ρητορική του. Αυτός ήταν και ο λόγος που οι δανειστές μας αποδέχθηκαν αγόγγυστα τις εκλογές μέσα στο καλοκαίρι για να ξεκαθαρίσουν οι λογαριασμοί με την Αριστερή Πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ πριν έλθουν οι «λογαριασμοί» του τρίτου μνημονίου. Όταν αποχώρησαν τα στελέχη της ΛΑΕ ήταν πλέον αργά .

Οι ιστορικές στιγμές πολλές φορές αποδεικνύονται κομβικής σημασίας για τις μεγάλες επιλογές. Την τελευταία στιγμή όσο και δίκιο να έχεις, όσο έντιμη και αν είναι η στάση σου δεν αρκεί για να κάνεις το εκλογικό άλμα όπως αποδείχτηκε στην ζωή.

Πρέπει να δούμε αυτοκριτικά την στάση μας και την συμμετοχή μας στην Κυβέρνηση αλλά και στα ανώτατα επιτελεία του κόμματος στα οποία συμμετείχαμε όσοι προερχόμαστε από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ανεξάρτητα από το εκλογικό αποτέλεσμα πάντως πρέπει να εξετάσουμε γιατί δεν καταφέραμε να μετατοπίσουμε τον πολιτικό άξονα της Κυβέρνησης προς τα αριστερά πολύ πιο πριν.

Αυτήν την διαπίστωση πρέπει να την εξετάσουμε με νηφαλιότητα και με αρκετή δόση αυτοκριτικής.

Στα μάτια του απλού κόσμου που δεν γνωρίζει τις “λεπτομέρειες” και τις εσωτερικές αντιθέσεις τουΚ.Κ.Ε., της ΛΑΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά και του ίδιου του εναπομείναντος ΣΥΡΙΖΑ τα πάντα φαντάζουν ότι και στην αριστερά έχουμε τις ίδιες καταστάσεις. Το «όλοι τα ίδια» είναι γίνεται αγιάτρευτηγάγγραινα και για την αριστερά και επί πλέον φαίνεται ότι και αυτή είναι ανίκανη να κυβερνήσει τη χώρα προς όφελος του κόσμου της εργασίας λόγω των διασπάσεων και του πολυκερματισμού της.

Στην συνδιάσκεψή μας λοιπόν όλα αυτά τα ζητήματα που σ΄ αυτό το πόνημα προσεγγίσθηκαν ίσως αποσπασματικά θα πρέπει να μας απασχολήσουν πολύ σοβαρά. Δεν κτίζεις το αύριο χωρίς την μελέτη του χθες. Τα πρόσφατα γεγονότα στην χώρα μας ήταν ιστορικής σημασίας για όλη την ευρωπαϊκή Αριστερά. Το αποτέλεσμα δεν ήταν αυτό που όλοι επιθυμούσαμε, μπορεί να χάθηκε μια μάχη, ο κοινωνικο-ταξικός πόλεμος συνεχίζεται σφοδρότερος από ποτέ, οι ευκαιρίες δεν θα μας λείψουν ούτε οι δυνατότητες, αρκεί να το τολμήσουμε.

Τα δύσκολα για την κυβέρνηση του μεταλλαγμένου ΣΥΡΙΖΑ και των ευρω-υποταγμένων στηνΓερμανία δυνάμεων είναι μπροστά. Δυστυχώς όμως τα πιο δύσκολα είναι μπροστά για τον λαό και προπαντός την εργατική τάξη της Ελλάδας και αυτό έχει την μεγαλύτερη σημασία. Με αυτήν την πραγματικότητα έχουν να αναμετρηθούν και οι δυνάμεις της σύγχρονης, ριζοσπαστικής, ταξικήςΑριστεράς.

Η ΛΑΕ είναι η μεγάλη ελπίδα, μπορεί να οργανώσει τους αγώνες αντίστασης στην επερχόμενη λαίλαπα, μπορεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πλατιών λαϊκών μαζών. Τα στελέχη και οι αγωνιστές της ΛΑΕ έχουν την εμπειρία για να διαμορφώσουν μια νέα κοινωνική και πολιτικήπλειοψηφία για μια άλλη διακυβέρνηση της χώρας. Οι αγώνες που έγιναν και έφεραν τον ΣΥΡΙΖΑ με την δική μας συμβολή να κατακτήσει την μεγάλη λαϊκή συγκατάθεση δεν μπορούν να πάνε χαμένοι . Όλα αυτά μπορούν να γίνουν μέσα από ενωτικούς αγώνες όλων των δυνάμεων της Αριστεράς χωρίς εξαιρέσεις και προαπαιτούμενα, χωρίς αντιδημοκρατικές συμπεριφορές και αποκλεισμούς, άλλωστε έχουμε κάνει σημαντικά βήματα μπροστά στην βασική μας αντίληψη του να συνυπάρχουμε και με τηνδιαφορετικότητά μας. Σινικά τείχη δεν πρέπει να σηκωθούν μέσα στον κόσμο της Αριστεράς.

Ο πρώτος γύρος ήταν τον Γενάρη, ο δεύτερος τον μαύρο Σεπτέμβρη, ο τρίτος γύρος είναι μπροστά μας και ο κόσμος της εργασίας θα τον κερδίσει.

Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2015

Leave a Reply

 
Αριστερή Διέξοδος © 2011 DheTemplate.com & Main Blogger. Supported by Makeityourring Diamond Engagement Rings

You can add link or short description here

Google+