AristeriDiexodos. Powered by Blogger.
 
Tuesday, September 15, 2015

Είναι Εφικτή η Συνεργασία Λαϊκής Ενότητας - ΚΚΕ

0 comments
Πηγή: http://iskra.gr/         
Του ΚΜ
Η Λαϊκή Ενότητα, από την πρώτη στιγμή που συγκροτήθηκε, απευθύνθηκε στοΚΚΕ θεωρώντας επιθυμητή τη συνεργασία μαζί του στα πλαίσια της γενικότερης αντίληψης της για συγκρότηση μετώπου της Αριστεράςκατά των μνημονίων. Αλλά, επίσης από την πρώτη στιγμή το ΚΚΕ, όπως εκπροσωπείται αυτή τη στιγμή από την ηγεσία του, αρνήθηκε κατηγορηματικά, θεωρώντας ότι η Λαϊκή Ενότητα αποτελεί ανάχωμα που εμποδίζει τη ριζοσπαστικοποίηση του λαού. Έφτασε μάλιστα, προσπαθώντας να δυσφημίσει τις θέσεις της Λαϊκής Ενότητας, σε χοντροκομμένες παραχαράξεις της πολιτικής πραγματικότητας, όπως π.χ. με την κατηγορία που εφηύρε ότι δήθεν η Λαϊκή Ενότητα και η Χρυσή Αυγή συμπορεύονται κατά της ευρωζώνης. Ακόμα χειρότερα, προσπαθώντας να περιγελάσει τις θέσεις της Λαϊκής Ενότητας και να τις καταστήσει αντικείμενο …κοροϊδίας, έφτασε να τις αποκαλεί, δια του ΓΓ του, «λαφαζανιές». Εδώ δε θα ασχοληθούμε με αυτές τις, οπωσδήποτε, φαιδρές απόπειρες «κριτικής» της Λαϊκής Ενότητας [1], αλλά αντίθετα θα καταπιαστούμε με το πολύ επίκαιρο ερώτημα: είναι εφικτή η συνεργασία Λαϊκής Ενότητας-ΚΚΕ;
Η Λαϊκή Ενότητα ξεκινά με αφετηριακή θέση ότι οι μνημονιακές συμφωνίες και οι επακόλουθες πολιτικές έχουν οδηγήσει σε μια νέα ποιότητα τον Ελληνικό κοινωνικο-οικονομικό σχηματισμό. Τοεμπορικό ισοζύγιο έχει καταστεί άκρως προβληματικό σαν συνέπεια της αποβιομηχάνισης που προκάλεσε η συμμετοχή στην Ε.Ε. και στην Ευρωζώνη, η πρωτογενής και κυρίως η δευτερογενήςπαραγωγή συνεχώς αποσυντίθενται, η παραδοσιακή εξάρτηση της χώρας από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα έχει παροξυνθεί αποκτώντας νέο-αποικιοκρατικά χαρακτηριστικά. Οι Ελληνικές αστικές οικονομικές και κοινωνικές ελίτ έχουν ταυτίσει τη λειτουργία τους με τη διατήρηση και επέκταση του καθεστώτος της εξάρτησης, αποσκοπώντας στη βίαιη συμπίεση του μεριδίου της εργασίας στο εθνικό προϊόν προκειμένου να διατηρήσουν και τα κέρδη τους και την ανταγωνιστικότητά τους χωρίς να χρειαστεί να κάνουν επενδύσεις. Αντί να αποτελεί στόχο τους η αύξηση της σχετικής υπεραξίας, όπως συνέβαινε παραδοσιακά στον καπιταλισμό, επιδιώκουν την αύξηση της απόλυτης υπεραξίας μέσω της βίαιης συμπίεσης του κόστους της εργατικής δύναμης.
Η Λαϊκή Ενότητα έχει αναπτύξει τόσο στο πρόγραμμά της [2] όσο και σε πάμπολλες ομιλίες, συνεντεύξεις, άρθρα, επιστημονικές εργασίες, κ.λπ. ηγετικών της στελεχών (π.χ. βλ. τις αναρτήσεις στο blog του Κ. Λαπαβίτσα, [3]) αναλυτικά τη θέση της για τη διαδικασία απαλλαγής της Ελλάδας από το βραχνά των μνημονίων. Η Λαϊκή Ενότητα μιλά για παύση πληρωμών, δηλαδή σταμάτημα της εξυπηρέτησης του χρέους, επικαλούμενη την πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί με τοισορροπημένο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, δηλαδή την πραγματικότητα που λέει ότι τα χρήματα των δανείων κατευθύνονται αποκλειστικά στην εξυπηρέτηση του χρέους και στην «επανακεφαλαιοποίηση» των τραπεζών. Όμως, αυτή η παύση εξυπηρέτησης του χρέους, δε μπορεί να γίνει με τις τράπεζες υπό τον έλεγχο της ΕΚΤ, όπως απέδειξε περίτρανα το πρόσφατο στράγγισμα της Ελληνικής οικονομίας μέσω της χρήσης του ELA ως μηχανισμού εκβιασμών από την ΕΚΤ. Βεβαίως, ο ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να αναμένει τη στάση της ΕΚΤ, όπως είχε δείξει και η περίπτωση της Κύπρου πριν δύο χρόνια, όπου και πάλι η ΕΚΤ έκλεισε τη στρόφιγγα, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.
Δηλαδή, η παύση εξυπηρέτησης του χρέους από την Ελλάδα, όπως είδαμε, συνεπάγεται κλείσιμο της στρόφιγγας από την ΕΚΤ. Πώς απαντάμε σε αυτό; Απάντηση μέσα στα πλαίσια της ευρωζώνης, δηλαδή του μηχανισμού του ευρώ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Αυτό και μόνο συνεπάγεται την ανάγκη εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη, πράγμα που οδηγεί μοιραία στην ανάληψη των τραπεζών από το κράτος και φυσικά στην επαναφορά της Τράπεζας της Ελλάδας σε εθνικό έλεγχο. Η ανάγκη να υπάρξει ρευστότητα, κάτω από αυτές τις συνθήκες, οδηγεί αναγκαστικά στην έξοδο από το ευρώ και στην επαναφορά εθνικού νομίσματος.
Όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν ριζοσπαστικό πρόγραμμα και τα υποστηρίζουν και διακεκριμένοι Έλληνες αστοί οικονομολόγοι, οι οποίοι διατηρούν την επιστημονική τους ακεραιότητα και δε δέχονται να λειτουργήσουν ως απολογητές της Γερμανικής τάξης πραγμάτων στην Ευρώπη (π.χ. βλ. την αρθρογραφία της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη [4]). Επίσης τα υποστηρίζουν και διακεκριμένοι ξένοι, μη φιλελεύθεροι, αστοί οικονομολόγοι (Κρούγκμαν, Στίγκλιτζ, κ.α.)
Η συζήτηση γύρω από τα πρακτικά βήματα απεμπλοκής από τα μνημόνια, με τη συνενοχή και της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, έχει καθυστερήσει δραματικά να ανοίξει στην Ελληνική κοινωνία. Και μόνο για το, επιτέλους, άνοιγμά της, αξίζουν εύσημα στη Λαϊκή Ενότητα. Διότι, η μέχρι τώρα αφήγηση της ηγεσίας (και όχι της «αριστερής πλατφόρμας») του ΣΥΡΙΖΑ θεωρούσε ότι η ΕΕ θα υποχωρούσε αυτόματα εάν η Ελληνική κυβέρνηση αντιστεκόταν στην εφαρμογή των μνημονίων, στηριγμένη σε απίθανες ιδεοληψίες, όπως π.χ. ότι το ευρώ θα κατέρρεε αν η Ελλάδα εκδιωκόταν από την Ευρωζώνη, ότι η ευρωζώνη θα διαλυόταν αν η Ελλάδα αναγκαζόταν να βρυχηθεί, ότι η Ευρώπη, ως κοιτίδα του ορθολογισμού θα έβλεπε το δίκιο μας, ότι η έλευση της αριστεράς στην Ελλάδα θα άλλαζε το ισοζύγιο των δυνάμεων στην Ευρώπη, ότι οι φίλοι λαοί του νότου θα έπαιρναν το μέρος μας, κ.λπ., κ.λπ. Αλλά, η συζήτηση για τους λόγους που καθυστέρησε τόσο πολύ να μπει στο τραπέζι το ζήτημα της εξόδου από την ευρωζώνη δεν είναι το θέμα μας, πολύ περισσότερο που τη στιγμή αυτή μόνο η Λαϊκή Ενότητα την προωθεί, χωρίς να έχει ακόμα καταφέρει, με τα πενιχρά μέσα που διαθέτει, να την αναδείξει ως το μείζον πραγματικό ζήτημα της πολιτικής πάλης στην Ελληνική κοινωνία.
Εδώ επίσης δε θα ασχοληθούμε με τα μέτρα δημοκρατικού ελέγχου, ριζοσπαστικών τομών στον κρατικό μηχανισμό, εθνικοποίησης κρίσιμων μεγάλων επιχειρήσεων που θα είναι υποχρεωμένη να πάρει μια αριστερή κυβέρνηση που θα προχωρήσει στο δρόμο απαλλαγής από τα μνημόνια, αν θέλει να σταθεί. Ούτε ασχολούμαστε με το (σοβαρότατο) ζήτημα της εγγενούς αστάθειας του μηχανισμού του ευρώ, όταν αυτός διαχωρίζει τις ευθύνες άσκησης της δημοσιονομικής από τη νομισματική πολιτική, διότι το θέμα μας είναι άλλο. [5]
Είδαμε το περίγραμμα της λύσης που προτείνει η Λαϊκή Ενότητα προκειμένου να βγούμε από τη μέγγενη των μνημονίων. Προφανώς, τα συστημικά κόμματα που διαγκωνίζονται για την κυβέρνηση σε αυτές τις εκλογές, ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, Ποτάμι, ΑΝΕΛ, είναι κάθετα αντίθετα σε τέτοιες εξελίξεις. Θεωρούν ότι μέσα από τα μνημόνια είναι δυνατή η επανάκαμψη της Ελληνικής οικονομίας, παρά τις αλλεπάλληλες διαψεύσεις των προβλέψεων τους για success story, επάνοδο στην ανάπτυξη, κ.ο.κ. Στο διαδίκτυο κυκλοφορούν ως περίγελος οι ετήσιες εκθέσεις του εκάστοτε διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος (τη μερίδα του λέοντος έχει ο κ. Προβόπουλος, αλλά και οι υπόλοιποι δεν πάνε πίσω), που κάθε φορά διαβεβαιώνουν ότι «από του χρόνου» η Ελλάδα επιστρέφει στην ανάπτυξη. Και αυτά σε μια οικονομία που σταθερά έχει τα τελευταία πέντε έτη μια από τις χειρότερες διεθνώς επιδόσεις και όπου η εγχώρια ζήτηση έχει πέσει 40% (!) σε σχέση με το …2008 (βλ. την τελευταία έκθεση του οίκου Standard and Poor’s [6]), η ανεργία προσεγγίζει το 30%, και η νεολαία μεταναστεύει αφού αυτή αντιμετωπίζει ανεργία 60% και μισθούς που παραπέμπουν στο δουλοκτητικό κοινωνικό σύστημα. Αλλά θέμα μας δεν είναι γιατί η Ελληνική αστική τάξη έχει αγκαλιάσει με τέτοιο πάθος τα μνημόνια και το ευρώ, θέμα μας είναι η θέσεις του ΚΚΕ και η δυνατότητα συμπόρευσης με τη Λαϊκή Ενότητα.
Το ΚΚΕ, παρά τις θέσεις, μερικές φορές, κάποιων αρθρογράφων του (π.χ. το εξαιρετικό άρθρο πρόσφατα του καθηγητή Γ. Μαργαρίτη με τίτλο «το Κοινωνικό Περίγραμμα των Μνημονίων»), δεν αντιλαμβάνεται αυτά τα νέα ποιοτικά χαρακτηριστικά που αποκτά ο Ελληνικός καπιταλιστικός κοινωνικός σχηματισμός. Θεωρεί την κρίση μια συνηθισμένη κυκλική κρίση του καπιταλισμού και τα μνημόνια, με τις πολιτικές που αυτά συνεπάγονται, θεωρούνται ως μία από τα ίδια όσα συμβαίνουν εδώ και δεκαετίες. Για το ΚΚΕ δεν μπαίνει θέμα εξάρτησης του Ελληνικού καπιταλισμού (αυτό κι αν βγάζει μάτια) και η Ελλάδα κατατάσσεται στις ιμπεριαλιστικές χώρες. Η προφανής απογείωση από την πραγματικότητα επιδιώκεται να καλυφθεί μέσα από το καινοφανές και ξένο προς το μαρξισμό σχήμα της ιμπεριαλιστικής «πυραμίδας».
Η εγκατάλειψη της μαρξιστικής θεωρίας οδηγεί και στην εγκατάλειψη της μαρξιστικής πολιτικής. Το γνωστό μαρξιστικό αίτημα της συγκεκριμένης ανάλυσης των αντιθέσεων, η διάκριση της βασικής από την κυρίαρχη αντίθεση, δεν υπάρχουν στα κείμενά του. Η Λενινιστική έννοια της «συγκυρίας» απουσιάζει ολοκληρωτικά από την ανάλυση του ΚΚΕ, για το οποίο τίποτα δεν έχει νόημα όσο τα μέσα παραγωγής και η εξουσία βρίσκονται στα χέρια των καπιταλιστών. Η έννοια του ενδιάμεσου προγράμματος έχει εξοβελιστεί και φανταζόμαστε ότι αν το ΚΚΕ ήταν σύγχρονο του Λένιν, θα τον είχε καταγγείλει ως οπορτουνιστή όταν έθεσε ως άξονα της Οκτωβριανής επανάστασης τα γνωστά συνθήματα της ειρήνης, της γης στους αγρότες και όλης της εξουσίας στα σοβιέτ. Η πολιτική του ΚΚΕ ουσιαστικά έχει δομηθεί γύρω από το σύνθημα «Λαϊκή Εξουσία ή Τίποτα» και επομένως η πάλη για πολιτικά αιτήματα, πέρα από τα άμεσα διεκδικητικά, έχει ατονήσει μιας και όλα είναι μάταια όσο δεν εγκαθιδρύεται η «λαϊκή εξουσία», η οποία δεν είναι άλλη από τη κλασική δικτατορία του προλεταριάτου (και όχι η παλιά αντιμονοπωλιακή- αντιιμπεριαλιστική δημοκρατία ή η «νέα δημοκρατία» του 9ουΣυνέδριου). Δηλαδή, ουσιαστικά το ΚΚΕ απέχει από την πολιτική πάλη, την οποία πλέον συγχέει με την ιδεολογική πάλη, περιοριζόμενο στην προπαγάνδιση της «Λαϊκής Εξουσίας» και στην παραπομπή κάθε επί μέρους πολιτικής διεκδίκησης σε αυτή. Κλασικό παράδειγμα της αναχώρησης του ΚΚΕ από την πολιτική πάλη αποτελεί η πολύ πρόσφατη στάση του στο δημοψήφισμα, όπου θεώρησε το δίλημμα ΝΑΙ ή ΟΧΙ ως ψευτοδίλημμα και προτίμησε να απέχει. Το εντυπωσιακό βέβαια είναι ότι τώρα, εκ των υστέρων, εμφανίζεται ως θιασώτης του ...ΟΧΙ! Μακάρι ο ενστικτώδης φόβος του απέναντι στην απομόνωση από το λαϊκό κίνημα, όπου το οδηγεί η αποχή από την πολιτική πάλη, να καταλήξει σε μια συνολικότερη αυτοκριτική εξέταση της πολιτικής του.
Είναι ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο το ΚΚΕ απαντά στην κριτική ότι με τον τρόπο που πολιτεύεται παραπέμπει τελικά στις καλένδες (στη «δευτέρα παρουσία») την κατάκτηση των πολιτικών στόχων του λαϊκού κινήματος. Η θέση του είναι ότι αυτό, το ΚΚΕ, επισημαίνει στο λαό ότι τίποτε δε μπορεί να λυθεί αν δεν εγκαθιδρυθεί η «Λαϊκή Εξουσία» και πλέον εναπόκειται στο λαό να πάρει τις τύχες του στα χέρια του. Αν ο λαός δεν ακούσει το ΚΚΕ, κακό του κεφαλιού του, αυτό πάντως τον είχε προειδοποιήσει. Αυτή η απεμπλοκή του ΚΚΕ από τις πολιτικές του ευθύνες και η μετάθεσή τους στο «λαό» συνιστά ουσιαστικάαπεμπόληση του ρόλου του ως πρωτοπόρου κόμματος. Τα κόμματα νέου τύπου, εφόσον ενσαρκώνουν την πρωτοπορία της εργατικής τάξης, οφείλουν να βρίσκουν τα ενδιάμεσα εκείνα βήματα—αυτό μας δίδαξε ο Λένιν—που θα επιτρέπουν στις λαϊκές μάζες να κάνουν το άλμα. Η πόζα ενός πομπώδους Πόντιου Πιλάτου, που ολοένα και πιο συχνά υιοθετεί το ΚΚΕ, είναι απολύτως ξένη προς τα χαρακτηριστικά ενός κόμματος νέου τύπου, αλλά και προς την ιστορία του.
Το ΚΚΕ ουσιαστικά εκφράζει, με την τρέχουσα φυσιογνωμία του, φοβικά χαρακτηριστικά μικροαστικών και κάποιων, σε καλύτερη θέση, εργατικών στρωμάτων που τρέμουν τη ρευστότητα που μπορεί να προκαλέσει η πραγματική σύγκρουση με την αστική τάξη στις συνθήκες ζωής τους [8]. Ότι η πραγματική σύγκρουση διεξάγεται γύρω από τα μνημόνια και τις πολιτικές που αυτά συνεπάγονται είναι ηλίου φαεινότερον, όπως επίσης είναι φανερό ότι, σε περίπτωση που η σύγκρουση αυτή προχωρήσει, οι κοινωνικές εντάσεις θα κορυφωθούν. Επιθυμία των στρωμάτων που εκφράζει το ΚΚΕ είναι να μην υπάρξουν τέτοιες οξύνσεις και γι’ αυτό έχει επινοηθεί η παραπομπή κάθε ζωντανού αιτήματος στη «Λαϊκή Εξουσία» που θα έρθει …όταν ο λαός «ωριμάσει». Αλλά προς θεού, όχι συγκρούσεις τώρα! Έτσι ερμηνεύεται και η θέση του ΚΚΕ ότι τυχόν αποχώρηση από την Ευρωζώνη, που είδαμε ότι είναι απολύτως αναγκαίο βήμα—αν υπάρχει κάποιο δίδαγμα από το εννεάμηνο του ΣΥΡΙΖΑ στην Κυβέρνηση είναι αυτό—θα είναι γεγονός καταστροφικό, χωρίς διαφορά από τα μνημόνια, ίσως και χειρότερο. Οι έπαινοι που επιδαψιλεύει το αστικό ιδεολογικό και πολιτικό προσωπικό προς το ΚΚΕ για την «σοβαρότητά» με την οποία πολιτεύεται, αντανακλούν σε πολιτικό επίπεδο αυτή την ιδιόμορφη εκεχειρία της Ελληνικής αστικής τάξης με τα κοινωνικά στρώματα που εκφράζει το ΚΚΕ. Μια εκεχειρία όμως εύθραυστη και επίπλαστη.
Αν οι θέσεις του ΚΚΕ είναι αυτές που είναι, υπάρχουν ελπίδες αυτή τη στιγμή να συμπαραταχθεί το ΚΚΕ, ως έχει, με τη «Λαϊκή Ενότητα»; Νομίζουμε πολύ μικρές. Όχι μόνο είναι μικρές, αλλά, ενστικτωδώς, οι πολιτικοί ηγέτες των μικροαστικών στρωμάτων που εκφράζει το ΚΚΕ αντιλαμβάνονται σαν κύριο κίνδυνο για την ησυχία τους πολιτικές σαν αυτή που επιχειρεί να εκφράσει η «Λαϊκή Ενότητα». Η ερμηνεία ότι η επιλογή της «Λαϊκής Ενότητας» από το ΚΚΕ ως κύριου στόχου, κάτι που έγινε απολύτως εμφανές και από τις τοποθετήσεις του Δ. Κουτσούμπα στην τηλεμαχία, αποτελεί εξαρτημένο αντανακλαστικό παλαιοκομμουνιστικού τύπου είναι λαθεμένη. Η συγκέντρωση των πυρών του ΚΚΕ προς τη Λαϊκή Ενότητα αποτελεί λογική και άκρως ερμηνεύσιμη επιλογή, σε αυτή τη φάση της ταξικής πάλης, αυτού που πολιτικά εκφράζει το ΚΚΕ.
Ερχόμαστε λοιπόν στο ερώτημά μας: Είναι εφικτή η συνεργασία λαϊκής ενότητας και ΚΚΕ; Η απάντηση μας είναι ότι ΝΑΙ, είναι. Γιατί; Διότι η πολιτική που εκφράζει αυτή τη στιγμή η Λαϊκή Ενότητα είναι ημόνη που μπορεί να απαντήσει στα «επιτελικά σχέδια ταξικού πολέμου» που αποτελούν τα μνημόνια (κατά τον Γ. Μαργαρίτη). Είναι θέμα χρόνου, ακόμα κι αν η Λαϊκή Ενότητα δεν τα καταφέρει τώρα—και όλα δείχνουν ότι θα τα καταφέρει—να δημιουργηθεί ένας πόλος που με τέτοιες ακριβώς θέσεις θα εκφράσει τον άλλη πλευρά της κυρίαρχης ταξικής αντίθεσης της Ελληνικής κοινωνίας. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος, αν εξαιρέσουμε αυτόν της πλήρους καταστροφής και ερήμωσης της χώρας.
Καθώς η ταξική πάλη θα εντείνεται και ο λαός θα κερδίζεται από την πολιτική που εκφράζει τη στιγμή αυτή η Λαϊκή Ενότητα, η αμφιταλάντευση των στρωμάτων που ταξικά εκφράζει τώρα το ΚΚΕ θα γείρει προς την πλευρά του λαϊκού κινήματος, πολύ περισσότερο που ήδη πλήττονται σοβαρότατα και αυτά από τις μνημονιακές πολιτικές. Επιπλέον, η αντίφαση ανάμεσα αφενός στην πρωτοπόρα θεωρία, που στα λόγια θεραπεύει το ΚΚΕ, και αφετέρου στην πολιτική και τις θέσεις του, θα γεννά συνεχώς τριβές στις γραμμές του, δίνοντας την ευκαιρία στα πιο πρωτοπόρα του στοιχεία να διακρίνουν την ορθότητα της γραμμής της «Λαϊκής Ενότητας». Τέλος, αν και το ΚΚΕ έχει απομακρυνθεί από τον ιστορικό του ρόλο, πράγμα που το έχει οδηγήσει σε καχυποψία απέναντι στις λαϊκές μάζες, σε σοβαρήοπισθοχώρηση στην καλλιέργεια της πρωτοπόρας θεωρίας και σε μια πολύ αδύνατη αφήγηση για τις εξελίξεις που οδήγησαν στην κατάρρευση του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού, εν τούτοις έχει επαφή με λαϊκά στρώματα και μια διαχρονική αντιπαλότητα με την αστική τάξη. Οι εσωτερικές του αντιφάσεις θα οξύνονται από την ταξική πάλη και συνεχώς θα εγείρουν ερωτήματα στις γραμμές του. Ειδικότερα, όσο καθυστερεί ο σχηματισμός κόμματος νέου τύπου, οι αντικειμενικές συνθήκες θα πιέζουν το ΚΚΕ και προς τη σωστή κατεύθυνση, αν και φυσικά η έλλειψη ενός τέτοιου κόμματος θα βαραίνει αρνητικά πάνω στις συνολικές εξελίξεις.
Έρχομαι όμως εδώ σε ένα σημαντικό θέμα της τρέχουσας ιδεολογικής πάλης. Η Λαϊκή Ενότητα, στο όνομα της επιδίωξης της συνεργασίας με το ΚΚΕ, έχει επιλέξει να μην απαντά στις επιθέσεις που δέχεται. Αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι σοβαρό λάθος, ακριβώς επειδή απομακρύνει αντί να πλησιάζει το ενδεχόμενο μιας μελλοντικής συνεργασίας. Η Λαϊκή Ενότητα όχι μόνο πρέπει να απαντά, αλλά οφείλει να επισημαίνει πρώτη τα ανοιχτά ζητήματα που υπάρχουν, τις σοβαρές ελλείψεις στην πολιτική γραμμή του ΚΚΕ.
Αλλά ΠΡΟΣΟΧΗ! Η Λαϊκή Ενότητα οφείλει να βάζει τα ζητήματα ΠΟΛΙΤΙΚΑ, χωρίς χαρακτηρισμούς και ηθικού τύπου σχόλια. Από αυτή την άποψη καλώς αγνοήθηκαν σχόλια τύπου «λαφαζανιές» του Δ. Κουτσούμπα. Η παράδοση της ανταλλαγής ύβρεων μεταξύ των διαφωνούντων μέσα στην Ελληνική αριστερά είναι παντελώς απορριπτέα και κυρίως είναι ΑΧΡΗΣΤΗ. Αντίθετα, επιβάλλεται η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ, με επιχειρήματα και θέσεις, και σ’ αυτήν νομίζω ότι έχουμε καθυστερήσει σύντροφοι.
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
[1] Εξαιρετική απάντηση στις θέσεις του ΚΚΕ που ταυτίζουν με την «Χρυσή Αυγή» (!) εκείνους που θεωρούν αναγκαία την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, προκειμένου να μπορέσουμε να απεμπλακούμε από τα μνημόνια, έχει δώσει ο Μάνος Καραγιαννάκης στο άρθρο με τίτλο «Το Ευρώ, η Χρυσή Αυγή, η Αριστερά και το ΚΚΕ», βλ.http://ergatikosagwnas.gr/new/ea/index.php/arthra/politiki/649-to-evro-i-xrysi-avgi-i-aristera-kai-to-kke
[2] Προγραμματική Διακήρυξη της Λαϊκής Ενότητας, http://laiki-enotita.gr/diakirixi
[5] Είναι γνωστό ότι τα κράτη της Ευρώπης δεν αποτελούν μέρη μιας ομοσπονδίας που αυτή να έχει τον έλεγχο και της δημοσιονομικής και της νομισματικής πολιτικής, όπως π.χ. συμβαίνει στις ΗΠΑ. Οι ανισορροπίες που προκύπτουν από ένα τόσο ανορθόδοξο σύστημα, λόγω της ανισόμετρης ανάπτυξης των ευρωπαϊκών χωρών, αποτελούν βασική αιτία των ενδημικών πλέον κρίσεων της ευρωζώνης. Η αντίθεση αυτή επιδιώκεται από τη Γερμανία να λυθεί μετακινώντας όλο και περισσότερες εξουσίες από τα κράτη μέλη στους κεντρικούς οργανισμούς της ΕΕ—παρεμπιπτόντως θιασώτης αυτής της λύσης έχει υπάρξει κατά καιρούς και ο Γ. Βαρουφάκης.
[8] Θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον από την άποψη αυτή η κοινωνική χαρτογράφηση των ψηφοφόρων του ΚΚΕ.

Leave a Reply

 
Αριστερή Διέξοδος © 2011 DheTemplate.com & Main Blogger. Supported by Makeityourring Diamond Engagement Rings

You can add link or short description here

Google+