AristeriDiexodos. Powered by Blogger.
 
Tuesday, May 5, 2015

«ΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, ΟΧΙ ΜΕ ΤΑ ΤΑΝΚΣ»

0 comments
(Δευ. 4/5/15 - 00:15)
Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΑΝΤΩΝΙΟΥ
Ένα από τα κεφάλαια του «The Shock Doctrine» της Naomi Klein που με είχε «στοιχειώσει», όποτε το ανέσυρα από τη μνήμη μου στα τελευταία χρόνια της μνημονιακής τραγωδίας – και χρειάστηκε να το κάνω συχνά -, ήταν αυτό που αναφερόταν σε μια πολύ διδακτική ιστορία η οποία διαδραματίστηκε κατά τη φάση του τερματισμού του καθεστώτος του απαρτχάιντ στη Ν. Αφρική. Επιστρέφει η διαπραγματευτική ομάδα για να ενημερώσει την υπόλοιπη ηγεσία τουΚογκρέσου για τα αποτελέσματα των διαπραγματεύσεων με τους εκπροσώπους του αιματοβαμμένου καθεστώτος των επιγόνων των μπόερς. Το κλίμα είναι ιδιαίτερα πανηγυρικό.  Ανακοινώνεται η παράδοση της εξουσίας: έλεγχος τηςκυβέρνησης, της βουλής, του στρατού, της αστυνομίας. Ένας από τους συντρόφους που είχαν παραλείψει να τον συμπεριλάβουν στην ομάδα διαπραγμάτευσης, οικονομολόγος, ρωτάει: «τι ζήτησαν;». «Τον έλεγχο της κεντρικής τράπεζας» απάντησαν, ανυποψίαστα, τα μέλη της διαπραγματευτικής ομάδας. «Τους τον δώσατε;» ρώτησε αυτός με αγωνία. Μα βέβαια, απάντησαν οι υπόλοιποι. «Γιώργη, χάσαμε» ήταν, σε ελεύθερη μετάφραση, το πικρό σχόλιο του «ξεχασμένου» συντρόφου.
Στα χρόνια που μεσολάβησαν από την πρώτη, θρυλική πλέον, έκδοση του «The Shock Doctrine», από το 2009 μέχρι σήμερα, σε τούτη τη νοτιανατολική εσχατιά της Ευρώπης, στην Ελλάδα και την Κύπρο, τα όσα έχουν διαδραματιστεί θα αρκούσαν για να γραφτεί ένα ακόμη πιο συγκλονιστικό sequel του δόγματος του σοκ. Που θα αποκάλυπτε τον ρόλο των ίδιων κλειδοκρατόρων που περιγράφει η διδακτική αυτή ιστορία μας – με έδρα τη Φρανφούρτη αυτή τη φορά.
Η Κύπρος του 2012-2013, ο ρόλος των τραπεζιτών και ο συντονισμός τους με τον πολύμηνο μυστικό σχεδιασμό των τότε «θεσμών» (βλ. και σχετική έρευνα του The Press Project). Η πενταετία των μνημονίων στην Ελλάδα, οι Κάννες, το σύγχρονο πραξικόπημα (που, σύμφωνα με τον Έλληνα ΥΠ.ΟΙΚ., δεν γίνεται με τα τανκς αλλά με τις τράπεζες) σε "αργό γύρισμα".
Την περασμένη εβδομάδα προκάλεσε αίσθηση η ιταμή δήλωση του «Γερούν-γερά» Ντάϊσενμπλουμ: «παίξατε και χάσατε», ας προσέχατε. Μια άλλη, ωστόσο, κατά τη γνώμη μου ακόμη πιο σημαντική – και ίσως ακόμη πιο ιταμή – δήλωση ήταν αυτή του κ. Weissman: «Είναι αποφασιστικής σημασίας το να εγκαθιδρυθεί μία λειτουργική διοίκηση στην Ελλάδα που θα οδηγήσει την οικονομία και τα δημοσιονομικά του κράτους σε μία βιώσιμη πορεία και το κυριότερο θα οικοδομήσει την εμπιστοσύνη στη βάση μιας αξιόπιστης πορείας στην εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων. Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα έπνιξε τις ελπίδες ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο». Προσέξτε τη φρασεολογία του σύγχρονου Πιουριφόι: είναι αποφασιστικής σημασίας να εγκαθιδρυθεί μια λειτουργική διοίκηση – όχι να εκλεγεί, να εγκαθιδρυθεί, όχι κυβέρνηση αλλά διοίκηση. Ποιος τα λέει αυτά; Ο πρόεδρος της Bundesbank – ο Γερμανός κεντρικός τραπεζίτης, ομόσταβλος και «ομότιμος» του κ. Στουρνάρα  – εξέχον μέλος του Δ.Σ. του υπέρτατου «θεσμού»,  της Ε.Κ.Τ. Η οποία είναι «καταστατικά» εξουσιοδοτημένη να διαφυλάσσει τα «ιερά και τα όσια» του «κοινού» νομίσματος.
Αν σας περνάει απ’ το μυαλό ότι αυτό μυρίζει «εκτροπή», δεν λαθέψατε.  
«ΠΟΙΟΣ ΚΥΒΕΡΝΑΕΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ;»
Αν η διαπίστωση πως η «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνησή μας βρίσκει τεράστια εμπόδια να αποκτήσει ερείσματα και έλεγχο στον κρατικό και τον ευρύτερο διοικητικό μηχανισμό ώστε να ασκήσει στοιχειωδώς τη διακυβέρνηση, ισχύει – και ασφαλώς ισχύει – τότε η κατάσταση στον χώρο των, με δημόσιο χρήμα και με αιματηρούς κοινωνικούς «πόρους» ανακεφαλαιοποιημένων, τραπεζών, είναι κυριολεκτικά έξω και πέρα από κάθε υποψία ελέγχου και παρέμβασης.
Περιπτώσεις όπως αυτή της κυρίας Σακελλαρίου η οποία «επέστρεψε» στο Λουξεμβούργο ζεστό – και τόσο δραματικά απαραίτητο – χρήμα του ελληνικού δημοσίου, τις οποίες το ελληνικό κράτος δεν μπορεί καν να αγγίξει, αφού οι πλάτες του super Mario και των κυρίων Weissman διαμορφώνουν γι’ αυτές ένα απροσπέλαστο θώρακα προστασίας, αποτελούν κορυφές ορισμένων μόνο παγόβουνων, στον παγερό και σκοτεινό ωκεανό αυτού του υπερ-βαθέως κράτους εν κράτει. Που περιλαμβάνει, εκτός από τις «συστημικές» τέσσερις αδελφές, τις θυγατρικές τους εταιρίες (βλ. περίπτωση Γιαννίτση), τις συνδεδεμένες με πάσης μορφής «συνέργειες», που επεκτείνονται και πέρα από την αμιγώς χρηματοπιστωτική σφαίρα, εταιρίες, συμπράξεις και κοινοπραξίες, με προνομιακά πεδία δράσης τα Μ.Μ.Ε. και τις Σ.Δ.Ι.Τ. και φυσικά το Τ.Χ.Σ. και την ΤτΕ.
Η μέχρι τώρα (μη) παρέμβαση της κυβέρνησης με κορμό τον  Σύριζα στον χώρο αυτό είναι τουλάχιστον άτολμη (sic), αλληθωρίζει προς επιλογές που αποπνέουν περίοδο Σημίτη (δεν ξέρω αν αυτό εννοούσε ο Πρόεδρος όταν προεκλογικά δήλωνε ότι δεν θα βάλουμε κατσαπλιάδες στις τράπεζες), ενώ και ορισμένες επιλογές «αξιοποίησης» στελεχικού μας δυναμικού μάλλον μας εκθέτουν (ηθικά, πολιτικά και «αξιοκρατικά»), χωρίς να εισφέρουν κάτι ουσιαστικό στη δημιουργία των τόσο απαραίτητων θυλάκων ελέγχου της κατάστασης.
Το ζήτημα, ωστόσο, εκφεύγει από το επίπεδο της ονοματολογίας και της περιπτωσιολογίας. Έχει ιδεολογικό και πολιτικό υπόβαθρο και μάλιστα σημαντικό.
Η κυρίαρχη εντός του Σύριζα – και του Κ.Ε.Α. - αφήγηση, η οποία, παρά την επιδερμική κριτική της σε «ακραία νεοφιλελεύθερες» πλευρές των ασκούμενων πολιτικών, αποδέχεται εν πολλοίς τη διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης (θεωρώντας την κιόλας ορισμένοι ως προνομιακό πεδίο εκδίπλωσης των ταξικών και πολιτικών αντιθέσεων), ελάχιστα έχει καταπιαστεί με τη λεγόμενη διαδικασία της «τραπεζικής ενοποίησης». Ο νυν υπουργός οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης είναι απ’ αυτούς που έχουν στο παρελθόν αρθρογραφήσει επί μακρόν και ασκήσει ενδιαφέρουσα κριτική, κυρίως όμως αναφορικά με ορισμένες πλευρές αυτής της διαδικασίας, π.χ. την επικράτηση της «γραμμής» Μέρκελ έναντι αυτής του Μόντι. Που αποτυπώνουν τις επιμέρους αποχρώσεις αντιμετώπισης της, επίμονα μαινόμενης, ευρωζωνικής διάστασης της καπιταλιστικής κρίσης. Στο ίδιο όμως πάντοτε πλαίσιο: της αποδοχής και περαιτέρω εμβάθυνσης του «προτσές» της ενοποίησης-ολοκλήρωσης, βασικότατος «πυλώνας» της οποίας είναι ασφαλώς η τραπεζική τοιαύτη.
Η κυρίαρχη αυτή αφήγηση - και οι εύγλωττες αφωνίες της -, σε συνδυασμό και με μιαν υπόρρητα διακινούμενη άποψη, πως, ενόψει των δύσκολων διακυβευμάτων που έχουμε να αντιμετωπίσουμε, είναι σκόπιμο να μην «ανοίγουμε» κι άλλα δύσκολα μέτωπα, φαίνεται πως οριοθετούν και τη στάση «ανοχής», μέχρι σημείου επικίνδυνης αφέλειας, της κυβέρνησης απέναντι στο καθεστώς (ως πτωχευμένη τραπεζοκλεπτοκρατία το καταγγέλλαμε, θυμίζω), που εξακολουθεί ανενόχλητο να ζει και να βασιλεύει – αν δεν αποθρασύνεται κιόλας - στον χρηματοπιστωτικό τομέα. Τρέμουμε να το αγγίξουμε για να μην τροφοδοτήσουμε το bank run, την ίδια στιγμή που θα έπρεπε να μην τρέφουμε την παραμικρή αυταπάτη πως είναι το ίδιο καθεστώς και οι «παραφυάδες» του, που και το υποθάλπουν (βλ. και αποκαλύψεις του Κ. Βαξεβάνη για τον ρόλο των private banking) και το αξιοποιούν – όχι μόνο προπαγανδιστικά.
Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση με κορμό τον Σύριζα – και η χειμαζόμενη κοινωνία βεβαίως - «ματώνει» διαρκώς σ’ αυτή τη ναρκοθετημένη διαδικασία της κατ’ ευφημισμό διαπραγμάτευσης, αυτό το ίδιο καθεστώς-εμπροσθοφυλακή της 5ης φάλαγγας, συνεχίζει να διαβρώνει τις γραμμές άμυνας, να ανοίγει παντού κερκόπορτες, να βρίσκεται σε απόλυτο συντονισμό με τη γραμμή των δανειστών.  
ΟΙ «ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΑΣ ΑΝΑΠΗΡΙΕΣ»
Ποια είναι, όμως, η κατάσταση των δυνάμεων της αριστεράς στον χώρο των τραπεζών, που εξ αντικειμένου θα πρέπει να σηκώσουν μεγάλο κομμάτι του βάρους των κρίσιμων παρεμβάσεων που θα απαιτηθούν; Θεωρώ πως το «αξιόμαχο», η ετοιμότητα και η διαθεσιμότητα αυτών των δυνάμεων είναι σε ανεπάρκεια και έχουν τρωθεί από μια σειρά παράγοντες με «ιστορικό» βάθος και εξόχως διαβρωτική επίδραση.
Το κάποτε εμβληματικό συνδικαλιστικό κίνημα των τραπεζοϋπαλλήλων «μας τελείωσε» κάπου εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Η κυριαρχία των συνδικαλιστικών βραχιόνων του δικομματισμού είναι ο προφανής λόγος, δεν είναι όμως ο μόνος.
Αυτό που, κατά τη γνώμη μου, έχει υποτιμηθεί είναι το γεγονός πως, από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 και πολύ περισσότερο στη διάρκεια της δεκαετίας του ’90, η στρατηγική του νεοφιλελευθερισμού, που ονομάστηκε «φιλελευθεροποίηση» και «απορρύθμιση», άρχισε να ξεδιπλώνεται με επίκεντρο τις τράπεζες. Η διαδικασία αυτή δεν απαντήθηκε με την επάρκεια και την αποφασιστικότητα που απαιτούσε η ένταση και το βάθος της επίθεσης από τις δυνάμεις της αριστεράς στις τράπεζες, σε όλες της τις εκδοχές. Ορισμένα μάλιστα τμήματα της πολιτικής και συνδικαλιστικής αριστεράς, στο πλαίσιο της ευρύτερης θεώρησής τους, αντιμετώπισαν πλευρές αυτής της διαδικασίας περίπου ως «νομοτελειακές» και την ανάγκη απόκρουσής τους ως δογματισμό και ως μάχη οπισθοφυλακών. Η κατάσταση αυτή επιβαρύνθηκε, όπως ήταν φυσικό, με τα γεγονότα που έλαβαν χώρα και επικαθόρισαν για μεγάλο χρονικό διάστημα την πορεία της αριστεράς (κατάρρευση του «υπαρκτού», διασπάσεις κλπ.) και συνέβαλαν στην περαιτέρω αποϊδεολογικοποίηση των πολιτικών και κινηματικών συλλογικοτήτων και των επεξεργασιών τους.
Οι αντιστάσεις που υπήρξαν στη συνέχεια απέναντι στις εκτεταμένες αναδιαρθρώσεις που προωθήθηκαν κυρίως την περίοδο Σημίτη (ιδιωτικοποιήσεις, συγχωνεύσεις κλπ.) ήταναποσπασματικές και αλυσιτελείς, μεταξύ άλλων και γιατί έλειπε το συνεκτικό εκείνο πλαίσιο που θα συγκροτούσε τη δομική αντιπαράθεση με τον πυρήνα αυτής καθαυτής της αντι-μεταρρύθμισης. Η οποία δεν αφορούσε μόνο τις τράπεζες αλλά, μέσω των τραπεζών, άλλαζε το τοπίο σε ολόκληρη την κλίμακα της οικονομίας (βλ. και τον ρόλο των τραπεζών στην περίοδο του χρηματιστηρίου και πόσο συνέβαλαν, π.χ. μέσω του underwriting, σε μια ασύλληπτου, μέχρι τότε τουλάχιστον, μεγέθους αναδιανομής-συγκέντρωσης πόρων, πλούτου και ισχύος).
Περιττό θα ήταν, νομίζω, να αναφερθεί κανείς στον ρόλο των διαφόρων «ευρωπαϊστικών» προσεγγίσεων στο παραπάνω πλαίσιο και πόσο αποδυνάμωσαν τη συγκρότηση του αναγκαίου μετώπου αντίστασης σ’ αυτή την επέλαση.
Στα χρόνια της «χρυσής δεκαετίας» του ευρώ, μετά την εμπέδωση πλέον της «φιλελευθεροποίησης και απορρύθμισης» και των αναδιαρθρώσεων που είχαν ήδη συντελεστεί – και συνεχίζονταν – είχαμε την «πιστωτική φούσκα», είχαμε την τεράστια για τα ελληνικά δεδομένα επέκταση στο λεγόμενο retail banking (υπερχρέωση νοικοκυριών) και μετά… είχαμε τη συνέχεια επί της οθόνης.
Τι συνέβαινε, ωστόσο, παράλληλα με αυτή τη διαδικασία, στον χώρο του συνδικαλιστικού κινήματος (πέρα, αλλά όχι και άσχετα, από την άμβλυνση των αντιστάσεων και την αποϊδεολογικοποίηση);
Αναπτυσσόταν ένα κομμάτι «συνδικαλιστικής αριστοκρατίας», με «πολυτελείς δομές», με εκτεταμένο καθεστώς συνδικαλιστικών αποσπάσεων (υπάρχουν άνθρωποι που δεν δούλεψαν κυριολεκτικά ποτέ στη ζωή τους), με καθιέρωση ενός επονείδιστου καθεστώτος συνδικαλιστικών προαγωγών και κατ’ απονομή διευθυντικών θέσεων.
Η «συμμετοχή των εργαζομένων» στα συμβούλια, μετέτρεψε μια σειρά συνδικαλιστές σε παράγοντεςκαι φορείς ρουσφετιού. Τα φαινόμενα αυτά δεν αφορούσαν, δυστυχώς, μόνο στελέχη του δικομματισμού.
Την ίδια στιγμή, της συνδικαλιστικής αυτής «αφασίας», υπήρχαν χώροι στους οποίους οι τραπεζίτες έστηναν εργοδοτικά σωματεία και επέβαλαν καθεστώς «γαλέρας». Η συνδικαλιστική ηγεσία αποσπάστηκε, σε μια πορεία, από την κατάσταση αυτή, οι συλλογικές συμβάσεις αφορούσαν όλο και λιγότερους, ενώ κι αυτές που συνάπτονταν όλο και πιο πολύ μύριζαν «συντεχνιασμό».
Στις τράπεζες σήμερα υπάρχει ένα μωσαϊκό εργασιακών σχέσεων, που «πολώνει» τους εργαζόμενους ανάμεσα στο κομμάτι ενός πολυπληθούς πρεκαριάτου με κακές αμοιβές, εργασιακή ανασφάλεια και ελάχιστη συνδικαλιστική εκπροσώπηση και σ’ ένα άλλο κομμάτι «μισθωτής αριστοκρατίας», το οποίο νιώθει «προστατευμένο» απέναντι στην κοινωνική πλειοψηφία που χειμάζεται – και εξαιτίας των τραπεζών – διαμορφώνοντας αντίστοιχη κοινωνική και πολιτική συνείδηση. Αυτό το κομμάτι έχει προνομιακή συνδικαλιστική εκπροσώπηση και είναι φυσικό να αντανακλά και στις συνδικαλιστικές κορυφές και να «προβάλλει» μεταξύ άλλων και αυτά ακριβώς τα ελλείμματα ταξικής συνειδητοποίησης. Η κορυφή αυτής της «αριστοκρατίας» είναι ψυχή τε και σώματι δεμένη με τους τραπεζίτες.  
Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ
Η κυβέρνηση της αριστεράς, για λόγους στοιχειώδους αυτοάμυνας και θωράκισης της χώρας απέναντι στο εν εξελίξει πραξικόπημα των ιμπεριαλιστικών κέντρων, για να τερματίσει το καθεστώς «αποικίας» και να αποκαταστήσει τη λαϊκή κυριαρχία, οφείλει επειγόντως να προχωρήσει στην εθνικοποίηση των τραπεζών και την υπαγωγή τους σε στενό δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο.
Σε περίπτωση κλιμάκωσης των εκβιασμών των «θεσμών» που θα οδηγήσει στη «ρήξη» να αποκαταστήσει τον έλεγχο και στην ΤτΕ.
Αυτά είναι τα άμεσα, τα απολύτως απαραίτητα, τα στοιχειώδη μέτρα «από τα πάνω».
Απαιτείται βεβαίως και μια σειρά παρεμβάσεων «από τα κάτω».
Να ανοίξουν τα «στεγανά» της συνδικαλιστικής εκπροσώπησης όλων των εργαζόμενων στις τράπεζες, με πρώτο βήμα τη σύναψη πραγματικής κλαδικής συλλογικής σύμβασης εργασίας.
Να εκπονηθεί νέο σύστημα πιστοδοτήσεων, που θα στραφεί προς παραγωγικές δραστηριότητες, προνομιακά αυτές της «εντάσεως εργασίας», πριμοδοτώντας τη βιωσιμότητα των business plans, ακόμη και σε βάρος του ύψους των «εξασφαλίσεων» (σήμερα οι τράπεζες δίνουν κυρίως δάνεια με collatelar μετρητών).
Να υλοποιηθεί η «σεισάχθεια».
Να προχωρήσουν ειδικά προγράμματα για τις μμε, τις κοινοπραξίες και τους συνεταιρισμούς παραγωγών.
Όλα τα πιο πάνω και άλλα ακόμη πρέπει να γίνουν υπόθεση των ταξικών δυνάμεων του τραπεζοϋπαλληλικού κινήματος. Να εγκαταλειφθεί η αυτοαναφορικότητα και η αυταπάτη πως υπάρχουν δήθεν «προστατευμένα» στρώματα της μισθωτής εργασίας. Να γίνει ένα πλατύ άνοιγμα προς την κοινωνία, που θα βάζει το ζήτημα της σεισάχθειας και της λειτουργίας ενός άλλου, δημόσιου τραπεζικού συστήματος, που θα αποτελεί τον πυλώνα της παραγωγικής ανασυγκρότησης. Αντίστοιχα, οι υπάρχουσες ή και νέες κοινωνικές συλλογικότητες (πολιτικές και κινηματικές) θα πρέπει να ενεργοποιηθούν, δημιουργώντας ένα μέτωπο "από τα κάτω" με αιχμή τις τράπεζες και τον ρόλο τους, τον αναγκαίο κοινωνικό έλεγχο.
Για να κατακτήσουμε την ηγεμονία, ωστόσο, απαιτείται να λογαριαστούμε και με τις ιστορικές μας αναπηρίες αλλά και να πείσουμε πως «δεν είμαστε όλοι ίδιοι». Και ορισμένες πρακτικές του τελευταίου διαστήματος, με "ονόματα και διευθύνσεις" που παραπέμπουν και στον δικό μας χώρο, δεν κινούνται σ’ αυτή την κατεύθυνση και πρέπει να αρθούν.
Δευτέρα 4 Μαίου 2015

Leave a Reply

 
Αριστερή Διέξοδος © 2011 DheTemplate.com & Main Blogger. Supported by Makeityourring Diamond Engagement Rings

You can add link or short description here

Google+