AristeriDiexodos. Powered by Blogger.
 
Sunday, April 12, 2015

Δ. Μπελαντής: Νοείται μια Αριστερά της Κρατικής Καταστολής;

0 comments
(Τετ. 8/3/15 - 11:26)
Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΕΛΑΝΤΗ*
Με πρόσφατο άρθρο του στα «Νέα» ο Αναπληρωτής υπουργός Προστασίας του Πολίτη, καθηγητής Γιάννης Πανούσης ασκεί έντονη κριτική σε μια τάση του αριστερού πολιτικού φάσματος, η οποία, κατά την άποψή του, υποβαθμίζει την πολιτική δημόσιας τάξης, προκρίνει ένα κενό ασφάλειας και οδηγεί στο να είναι πάνω κάτω η χώρα ξέφραγο αμπέλι. Επίσης, κατά την άποψή του, αυτή η Αριστερά είναι ανοιχτή προς την έξαρση της βίας, την προσβολή του δικαιώματος ασφάλειας, την τρομοκρατία και την έξαρση της κοινωνικής ανασφάλειας. Δεν θα σταθώ καθόλου στο ζήτημα των ενδοκυβερνητικών διενέξεων και φραστικών αντικρούσεων, τις οποίες προκάλεσε αυτό το δημοσίευμα. Θα μπω κατευθείαν στην ουσία της συζήτησης.
Υπάρ­χει, πραγ­μα­τι­κά, μια ενιαία αντί­λη­ψη για τις πο­λι­τι­κές δη­μό­σιας τάξης και εν γένει τις αντιε­γκλη­μα­τι­κές πο­λι­τι­κές; Υπάρ­χει, πράγ­μα­τι, ένας απο­λύ­τως κοινά απο­δε­κτός πυ­ρή­νας του τι πρέ­πει να κάνει το κρά­τος για να αι­σθά­νο­νται οι πο­λί­τες ασφα­λείς; Και ποια πραγ­μα­τι­κά είναι η σχέση ανά­με­σα στις δια­φο­ρε­τι­κές τυχόν αντι­λή­ψεις για τη δη­μό­σια τάξη και ασφά­λεια και στις δια­φο­ρε­τι­κές κοι­νω­νι­κές και πο­λι­τι­κές στρα­τη­γι­κές για τη χώρα;

Θα ξε­κι­νή­σω λέ­γο­ντας ότι πράγ­μα­τι μπο­ρεί να υπάρ­χει ένας ελά­χι­στος πυ­ρή­νας κοι­νών αντι­λή­ψε­ων. Από την πιο δεξιά ως την πιο ακραία αρι­στε­ρή αντί­λη­ψη (πι­θα­νόν το φάσμα της αναρ­χί­ας να εξαι­ρεί­ται σε κά­ποιο βαθμό), όλοι συμ­φω­νού­με ότι δεν είναι επι­θυ­μη­τό να σφά­ζο­νται άν­θρω­ποι στη μέση του δρό­μου, να τραυ­μα­τί­ζο­νται άν­θρω­ποι, να προ­σβάλ­λο­νται ακόμη και τα πε­ριου­σια­κά δι­καιώ­μα­τα με έναν τρόπο βίας και αυ­το­δι­κί­ας. Φα­ντά­ζο­μαι ότι ακόμη και στο (με­τα­βα­τι­κό) σο­σια­λι­στι­κό κρά­τος, κάτι τέ­τοιο θα είναι τι­μω­ρή­σι­μο και κα­τα­στάλ­σι­μο. Ότι και εκεί θα υπάρ­χουν κα­τα­σταλ­τι­κοί μη­χα­νι­σμοί, φι­λι­κοί προς το λαό, που θα απο­τρέ­πουν κάτι τέ­τοιο. Ότι και εκεί θα υπάρ­χουν δι­κα­στή­ρια (πι­θα­νόν λαϊκά) που θα απο­νέ­μουν ποι­νές και κυ­ρώ­σεις για τέ­τοιες συ­μπε­ρι­φο­ρές.
Το πιο εν­δια­φέ­ρον δεν βρί­σκε­ται σε αυτά που ο Γ.Π. πε­ρι­γρά­φει αλλά σε όσα πα­ρα­λεί­πει να πε­ρι­γρά­ψει, αν και ως επι­στή­μων και κρι­τι­κός εγκλη­μα­το­λό­γος, τα γνω­ρί­ζει πολύ καλά. Η θε­μα­τι­κή της κα­τα­στο­λής στο σύγ­χρο­νο αλλά και στο πα­λιό­τε­ρο αστι­κό κρά­τος δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται στον πα­ρα­πά­νω «τε­χνι­κό» πυ­ρή­να της και μά­λι­στα ακόμη και αυτός ο «τε­χνι­κός» πυ­ρή­νας μπο­ρεί να ερ­μη­νευ­θεί και να εφαρ­μο­στεί με πολύ δια­φο­ρε­τι­κούς τρό­πους. Κα­ταρ­χήν, η πο­λι­τι­κή διά­στα­ση της κα­τα­στο­λής δεν είναι τε­χνι­κό ζή­τη­μα. Η κα­τα­στο­λή του αστι­κού κρά­τους δεν υπάρ­χει μόνο για να συλ­λαμ­βά­νει serial killers και βια­στές ή να εξαρ­θρώ­νει τη μαφία και τους δο­λο­φό­νους. Θα έλεγα μάλ­λον ότι αυτή η πα­ντού υπαρ­κτή και απο­δε­κτή διά­στα­ση δεν είναι καν η πρω­τεύ­ου­σα. Οι κα­τα­σταλ­τι­κοί μη­χα­νι­σμοί δια­φυ­λάσ­σουν κυ­ρί­αρ­χα το κρα­τι­κό μο­νο­πώ­λιο νό­μι­μης βίας καθώς και τα πε­ριου­σια­κά δι­καιώ­μα­τα της άρ­χου­σας τάξης απέ­να­ντι στα κι­νή­μα­τα και τις δυ­νά­μεις που επι­ζη­τούν την κοι­νω­νι­κή αλ­λα­γή και ιδίως τις δυ­νά­μεις που επι­ζη­τούν την αλ­λα­γή των πα­ρα­γω­γι­κών τα­ξι­κών σχέ­σε­ων. Αυτό ισχύ­ει σε όλο το πλά­τος της πο­λι­τι­κής κα­τα­στο­λής, από τις δια­δη­λώ­σεις και τις απερ­γί­ες, από τις κα­τα­λή­ψεις και τις ρι­ζο­σπα­στι­κές εκ­φρά­σεις γνώ­μης μέχρι (ορια­κά) την πα­ρέμ­βα­ση των μη­χα­νι­σμών σε συν­θή­κες οξεί­ας πο­λι­τι­κής κρί­σης ως «πρα­ξι­κό­πη­μα». Επί­σης, οι κα­τα­σταλ­τι­κοί μη­χα­νι­σμοί διώ­κουν αυ­το­νό­η­τα και το πο­λι­τι­κό έγκλη­μα είτε αυτό αφορά μια ει­ρη­νι­κή πο­λι­τι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά είτε μια αμ­φι­σβή­τη­ση του κρα­τι­κού μο­νο­πω­λί­ου βίας (από τη μορφή της αυ­το­ά­μυ­νας σε μια δια­δή­λω­ση μέχρι τη μορφή της πο­λι­τι­κής τρο­μο­κρα­τί­ας). Επί­σης, κα­τα­στέλ­λουν τα πιο αδύ­να­μα κομ­μά­τια της ερ­γα­τι­κής τάξης, τους άνερ­γους, τους με­τα­νά­στες, τους πρό­σφυ­γες και διώ­κουν τους δια­φο­ρε­τι­κούς/ές». Το πρώτο πράγ­μα που πρέ­πει να κάνει μια ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά ως κυ­βερ­νη­τι­κή δύ­να­μη είναι να απο­δυ­να­μώ­σει την όψη αυτήν των κα­τα­σταλ­τι­κών μη­χα­νι­σμών, προ­στα­τεύ­ο­ντας έτσι τον εαυτό της αλλά και τις κοι­νω­νι­κές δυ­νά­μεις που εκ­προ­σω­πεί ή που υπε­ρα­σπί­ζε­ται. Οφεί­λει, δη­λα­δή, προ­ω­θώ­ντας τη δη­μο­κρα­τία έστω στο πλαί­σιο του αστι­κού κρά­τους να ενι­σχύ­σει την άσκη­ση των λαϊ­κών ελευ­θε­ριών, να δια­λύ­σει τα πραι­τω­ρια­νά σώ­μα­τα, να διώ­ξει τις βί­αιες φα­σι­στι­κές πρα­κτι­κές και να αμ­βλύ­νει (όχι να δια­λύ­σει, γιατί αυτό επι­τάσ­σει μια πιο μα­κρο­χρό­νια πο­λι­τι­κή στρα­τη­γι­κή) τη διά­στα­ση της πο­λι­τι­κής κα­τα­στο­λής. Υπάρ­χουν άμεσα μέτρα που πρέ­πει να λη­φθούν από την Αρι­στε­ρά του αυ­το­σε­βα­σμού -και όχι την Αρι­στε­ρά του τί­πο­τε- προς αυτήν την κα­τεύ­θυν­ση: κα­τάρ­γη­ση των ΜΑΤ που δεν προ­στα­τεύ­ουν παρά μόνο το αστι­κό κα­θε­στώς και τί­πο­τε πα­ρα­πά­νω, σχε­τι­κός εκ­δη­μο­κρα­τι­σμός της αστυ­νο­μί­ας, κα­τάρ­γη­ση των τρο­μο­νό­μων και των αυ­ταρ­χι­κών νο­μο­θε­σιών, εκ­δη­μο­κρα­τι­σμός των αδι­κη­μά­των για τις δια­δη­λώ­σεις και κα­τάρ­γη­ση του κου­κου­λο­νό­μου, κα­τάρ­γη­ση των φυ­λα­κών υψί­στης ασφα­λεί­ας και εξαν­θρω­πι­σμός των φυ­λα­κών, πε­ρισ­σό­τε­ρα και όχι λι­γό­τε­ρα δι­καιώ­μα­τα για τους κρα­τού­με­νους. Επί­σης, οι δι­κα­στές θα πρέ­πει να έχουν λι­γό­τε­ρα αυ­ταρ­χι­κά νο­μο­θε­τι­κά μέτρα στη διά­θε­σή τους προς υλο­ποί­η­ση. Αυτά τα μέτρα που μας θυ­μί­ζουν οι αναρ­χι­κοί -με τις όχι πά­ντο­τε ορθές πρα­κτι­κές τους- είναι δη­μο­κρα­τι­κά μέτρα του προ­γράμ­μα­τος του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και πρέ­πει να λη­φθούν άμεσα και σε βάρος οιασ­δή­πο­τε άλλης σκο­πι­μό­τη­τας. Ο Γ.Π. γνω­ρί­ζει όλα τα πα­ρα­πά­νω ως κα­θη­γη­τής και μά­λι­στα ως κα­θη­γη­τής με κρι­τι­κό βλέμ­μα. Το ερώ­τη­μα -και ως προς αυτόν αλλά και προς την κυ­βέρ­νη­ση- είναι γιατί υπάρ­χει δι­σταγ­μός για τη συ­νο­λι­κό­τε­ρη προ­ώ­θη­σή τους. Μήπως έχουν δη­μο­σιο­νο­μι­κή επι­βά­ρυν­ση;
Προ­λα­βαί­νω ένα αντε­πι­χεί­ρη­μα: Μα, έτσι, το κρά­τος θα γίνει ανα­σφα­λές και αφρού­ρη­το απέ­να­ντι στην τρο­μο­κρα­τία και τη βαριά κοινή πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τα. Τι μας λέει αυτό το επι­χεί­ρη­μα; Ότι η βα­σι­κή γραμ­μή άμυ­νας απέ­να­ντι στην ανο­μία ή στην κοι­νω­νι­κή αμ­φι­σβή­τη­ση είναι οι δομές πο­λι­τι­κής κα­τα­στο­λής και οι δομές του κρά­τους έκτα­κτης ανά­γκης. Ότι ακόμη και μέτρα που επα­να­φέ­ρουν μια ρι­ζο­σπα­στι­κή αλλά αστι­κή δη­μο­κρα­τία αυ­ξά­νουν το ρίσκο ή το «δί­λημ­μα της ασφά­λειας». Ότι το κρά­τος χρειά­ζε­ται το δικό του σκο­τει­νό χώρο, προ­κει­μέ­νου να πε­ρι­φρου­ρη­θεί, αλ­λιώς θα συν­θη­κο­λο­γή­σει. Αν θυ­μά­μαι καλά, αυτό ήταν και το επι­χεί­ρη­μα των Χρι­στια­νο­δη­μο­κρα­τών και του ιτα­λι­κού ΚΚ, όταν ώθη­σαν τον Μόρο στο θά­να­το (πράγ­μα που δεν ελα­φρύ­νει τη θέση όσων τον δο­λο­φό­νη­σαν). Προ­φα­νώς, εδώ δεν λαμ­βά­νο­νται υπόψη οι αν­θρώ­πι­νες ζωές, υπε­ρι­σχύ­ει η Staatsraeson, το κύρος του κα­τα­σταλ­τι­κού κρά­τους. Κι επί­σης, γιατί, άραγε, να εκ­θέ­του­με τα σώ­μα­τα των ορ­γά­νων των ΜΑΤ σε ρίσκο κιν­δύ­νου ζωής, όταν απλώς μπο­ρού­με να τα κα­ταρ­γή­σου­με και να τους κα­τα­στή­σου­με πιο ασφα­λείς; Προ­λα­βαί­νω ακόμη και το επι­χεί­ρη­μα ότι με την κα­τάρ­γη­ση των ΜΑΤ δεν θα υπάρ­χει σώμα κα­τα­στο­λής τα­ρα­χών. Ως το 1975 υπήρ­χε, και ήταν η κοινή αστυ­νο­μία. Άρα, το πρό­βλη­μα δεν είναι η κα­τα­στο­λή των τα­ρα­χών, αλλά η ύπαρ­ξη συμ­βο­λι­κά και υλικά ενός αντι­κοι­νω­νι­κού βαθιά ει­δι­κού αστυ­νο­μι­κού σώ­μα­τος. Staatsreason και πάλι.
Κλεί­νο­ντας για την πο­λι­τι­κή κα­τα­στο­λή: δεν έχου­με καμία αυ­τα­πά­τη ότι η πο­λι­τι­κή κα­τα­στο­λή θα συ­νε­χί­σει να υπάρ­χει, όσο υπάρ­χει όχι μόνο κα­πι­τα­λι­στι­κό κρά­τος αλλά και κρά­τος γε­νι­κά. Η πα­ρο­δι­κή δη­μο­κρα­τι­κή άμ­βλυν­ση της πο­λι­τι­κής κα­τα­στο­λής χρειά­ζε­ται ένα ανα­γκαίο συ­μπλή­ρω­μα: την ανά­πτυ­ξη της κοι­νω­νι­κής δι­καιο­σύ­νης, την κοι­νω­νι­κή ανα­δια­νο­μή και την κοι­νω­νι­κή δια­σφά­λι­ση του πο­λί­τη, κάτι που είναι δια­φο­ρε­τι­κό από μια πο­λι­τι­κή κρα­τι­κής ασφά­λειας ή όπως αλ­λιώς λέ­γε­ται «νόμου και τάξης». Επί­σης, η διεκ­δί­κη­ση αν­θρώ­πι­νων δι­καιω­μά­των, από όποιον και αν πραγ­μα­το­ποιεί­ται ανε­ξαι­ρέ­τως, είναι μια θε­τι­κή βα­σι­κά πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.
Όμως, για να συ­νε­χι­στεί αυτή η συ­ζή­τη­ση, η Αρι­στε­ρά των αξιών οφεί­λει να έχει απά­ντη­ση και στα ζη­τή­μα­τα της κοι­νής πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τας και της εγκλη­μα­τι­κής ανο­μί­ας. Μπο­ρεί να λέμε αθώα ότι δεν υπάρ­χει «δι­καί­ω­μα στην ασφά­λεια» και στην κρα­τι­κή κα­τα­στο­λή και μά­λι­στα σε αντι­πα­ρά­θε­ση με τις πο­λι­τι­κές ασφά­λειας και μη­δε­νι­κής ανο­χής, αλλά αυτό δεν αναι­ρεί το γε­γο­νός ότι οι φτω­χοί ιδιαί­τε­ρα και όσοι ζουν σε πε­ριο­χές που απο­τε­λούν δε­ξα­με­νές εξα­θλί­ω­σης, αι­σθά­νο­νται απει­λού­με­νοι από μια αύ­ξου­σα εγκλη­μα­τι­κό­τη­τα, η οποία συ­νο­δεύ­ει φυ­σιο­λο­γι­κά την εξα­θλί­ω­ση. Η απο­τε­λε­σμα­τι­κή προ­στα­σία τους και όχι κά­ποιο «δι­καί­ω­μα στην κα­τα­στο­λή» συ­νι­στά σχε­δόν φυ­σι­κό και ανα­φαί­ρε­το δι­καί­ω­μα. Όμως, η απο­τε­λε­σμα­τι­κή αστυ­νο­μία που θα αντα­πο­κρι­θεί σε αυτό το αί­τη­μα θα είναι μια δη­μο­κρα­τι­κό­τε­ρη, δι­καιο­κρα­τι­κό­τε­ρη και πο­λι­τι­κά ελεγ­χό­με­νη αστυ­νο­μία, χωρίς φα­σι­στι­κούς θυ­λά­κους και χωρίς ει­δι­κές δι­κο­νο­μι­κές υπε­ρε­ξου­σί­ες. Επί­σης, θα είναι προ­σε­κτι­κό­τε­ρη στο να μην ει­σά­γει μόνο τους άπο­ρους και φτω­χούς στο δι­κα­στι­κό αντε­γκλη­μα­τι­κό κύ­κλω­μα. Αυτό προ­ϋ­πο­θέ­τει νο­μο­θε­τι­κές με­τα­βο­λές αλλά και ανα­προ­σα­να­το­λι­σμούς δρά­σης εντός της δη­μό­σιας τάξης. Προ­ϋ­πο­θέ­τει μια αντι­ρα­τσι­στι­κή και δη­μο­κρα­τι­κή επα­να­δια­παι­δα­γώ­γη­ση της αστυ­νο­μί­ας αλλά και την επί­γνω­ση ότι η μη δη­μο­κρα­τι­κή δράση ή πα­ρά­λει­ψη της αστυ­νο­μί­ας δεν θα επιρ­ρω­νύ­ε­ται από τις δι­κα­στι­κές κρί­σεις. Προ­ϋ­πο­θέ­τει ακόμη δι­καιο­κρα­τι­κές πο­λι­τι­κές για τη με­τα­νά­στευ­ση αλλά και μέτρα που κα­θι­στούν εφι­κτή την επι­βί­ω­ση των φτω­χών και των ανέρ­γων. Η κοι­νω­νι­κή δι­καιο­σύ­νη είναι με­σο­πρό­θε­σμα η κα­λύ­τε­ρη αντε­γκλη­μα­τι­κή πο­λι­τι­κή.
Η μη εμ­φι­λο­χώ­ρη­ση αυτών των σκέ­ψε­ων στη δη­μο­σί­ευ­ση του Γ.Π., ενός κα­θη­γη­τή που σε άλλες συ­γκυ­ρί­ες επέ­δει­ξε ση­μα­ντι­κή κοι­νω­νι­κή ευαι­σθη­σία, προ­κα­λεί έκ­πλη­ξη. Και ιδίως προ­κα­λεί έκ­πλη­ξη -πέρα από την άδικη επί­θε­ση στην Αρι­στε­ρά- μια υπόρ­ρη­τη προ­σχώ­ρη­ση στην αντί­λη­ψη ότι το έγκλη­μα και η πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τα είναι εκ­φρά­σεις ενός ανι­στο­ρι­κού και ατα­ξι­κού «Ηθι­κού Κακού», ενός Evil, πράγ­μα που οδη­γεί ανα­γκα­στι­κά στην πο­λι­τι­κή σά­ρω­σης της ανο­μί­ας και στην προ­βλη­μα­τι­κή των «σπα­σμέ­νων τζα­μιών». Όμως, αυτό δεν αφορά, αν όντως επι­χει­ρεί­ται, την Αρι­στε­ρά του Τί­πο­τε. Αφορά τον Νε­ο­συ­ντη­ρη­τι­σμό των Άλλων.
*Πηγή: rproject.gr

Leave a Reply

 
Αριστερή Διέξοδος © 2011 DheTemplate.com & Main Blogger. Supported by Makeityourring Diamond Engagement Rings

You can add link or short description here

Google+