AristeriDiexodos. Powered by Blogger.
 
Friday, February 13, 2015

Θ. Μπλίκας: Να είμαστε μια χρήσιμη αριστερά, ούτε μια άλλη ούτε άλλη μια

0 comments
Μεγάλη εντύπωση μου προκάλεσαν δυο πράγματα τις τελευταίες μέρες.

Το πρώτο ήταν το εκλογικό αποτέλεσμα, η έκταση και το βάθος του, η στιγμή και ο τρόπος που ήρθε. Η νίκη μιας αριστερής δύναμης με εκπροσωπήσεις απλωμένες σε όλες τις κοινωνικές κατηγορίες, εμφατικότερα στα λαϊκά στρώματα, στην χρονική και πολιτική καμπή της λήξης του 2ου Μνημονίου και της προετοιμασίας για το επόμενο, εν μέσω λυσσαλέου πολέμου από τον πυρήνα του κατεστημένου εντός και εκτός χώρας.

Το δεύτερο ήταν η απουσία συστήματος πέδησης σε πολιτικές δυνάμεις της δεξιάς και της αριστεράς. Το εκλογικό αποτέλεσμα δεν κατέστη ικανό να φρενάρει την πολιτική τους μεταλλαγή από πολιτικά κόμματα εκφραστές ζωντανών κοινωνικών δυνάμεων σε πολιτικούς νεκροθάφτες. Προεκλογικά και μετεκλογικά ακολουθούν τη λογική ότι κάποια στιγμή θα πεθάνουμε και αυτοί θα βγάλουν το μεροκάματό τους. Μέχρι τότε, ο ένας θα παίζει με το κομπολόι του και ο άλλος θα αναδιατάσσει τα εργαλεία-σύμβολα μέχρι να βρει τη σωστή γωνία μεταξύ των χειρολαβών.

"Δε μεταρρυθμίζεται η ΕΕ"
φωνάζει ο ένας, "δίκιο έχεις" νεύει ο άλλος, "έχει κανόνες"

"Δεν έχετε συμμαχίες" λέει ο ένας, "είστε καταδικασμένοι" λέει ο άλλος

"Θα κάνετε κωλοτούμπα" προβλέπει ο ένας, "βεβαίως", συμφωνεί ο άλλος

"Θα γίνουν χειρότερα τα πράγματα" λέει ο ένας, "οπωσδήποτε" λέει ο άλλος, "αναπόφευκτα".

Θυμάμαι τον Τζίμη Πανούση όταν σχολίαζε πριν 15 χρόνια "το καλοκαίρι της συγκυβέρνησης, όταν συνεργάστηκαν οι κομμουνιστές με τους δεξιούς. Τώρα ποιοι είναι οι κομμουνιστές και ποιοι οι δεξιοί, δεν κατάλαβα".

Εκείνη η Κυριακή όμως δεν ήταν ίδια με τις άλλες. Είχε συναίσθημα. Είχε χαμόγελο, είχε και μελαγχολία. Είχε γοργό βηματισμό για να περάσουν οι ώρες γρήγορα, για να 'ρθει η επόμενη μέρα, είχε και βήμα σκεπτικό. Είχε σιγουριά και αυτοπεποίθηση, είχε και αγωνία. Μόνο οι νεκροθάφτες έμεναν ανέκφραστοι, χωρίς συναίσθημα, χωρίς ψυχή. Ήταν έξω από τα νερά τους γιατί εκείνη η Κυριακή ήταν Αναστάσιμη.

Εκείνη την Κυριακή ξημέρωσε με το διπλανό σπίτι να μην έχει ρεύμα, από το απέναντι να λείπουν για δουλειά στο εξωτερικό, λίγο παρακάτω να κρυώνουν, παραπέρα να πεινάνε, αλλού να σκέφτονται πώς θα πληρώσουν λογαριασμούς που λήγουν, αλλού... αλλού... αλλού... Πολύ περισσότερα από άλλες φορές αυτά τα σπίτια.

"Χρόνια και χρόνια απάτης και ρεμούλας μας κράτησαν μακριά από την ευτυχία και τον πολιτισμό και μας ρίξανε μέσα στην εξαθλίωση, την πείνα, την κακομοιριά και τη δυστυχία", έλεγε εκείνος πριν κοντά 70 χρόνια και αναφερόταν 100 χρόνια πίσω. Ποιος να του το 'λεγε ότι και 70 χρόνια μετά θα ήταν επίκαιρος. Και συμπλήρωνε "το κράτος εμείς το φτιάχνουμε σήμερα, γιατί δεν υπήρξε, μια που αυτοί οι ίδιοι το είχανε διαλύσει".

"Μα για μας, για το λαό μας, καμιά κηλίδα δε θα μπορούσε να προσαφθεί, ότι εγκαταλείψαμε τα εδάφη μας. Αυτή θα κολλούσε, όταν δεν ξεσηκωνόμαστε", έλεγε τότε, κοντά 70 χρόνια πίσω. Και σήμερα, 70 χρόνια μετά, πάλι δεν μπορεί να κολληθεί η ρετσινιά αυτή.

"Εμείς θα ξαναφέρουμε κοντά τις οικογένειες που σκορπίζονται στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα για να βρουν δουλειά και να ζήσουν", έλεγε εκείνος, "εμείς είμαστε με την οικογένεια, όχι εκείνοι που τη διαλύουν".

Στις μέρες, τους μήνες, τα χρόνια που έρχονται θα κριθούμε όλοι από τα έργα μας. Από το αν τα σπίτια θα έχουν ρεύμα, νερό, φαγητό. Από το αν τα παιδιά θα πηγαίνουν σχολείο και θα σπουδάζουν και θα έχουν δουλειά στον τόπο τους ή θα αναγκάζονται να ξενιτεύονται. Από το αν ο άρρωστος θα φτάνει στο γιατρό, στο νοσοκομείο ή αν πρώτα θα κοιτάει το πορτοφόλι του. Από το αν θα ξαναπάρουν μπροστά οι μηχανές στα χωράφια, στις βιοτεχνίες και στα εργοστάσια ή αν θα ερημώσουν και όσα απέμειναν να δουλεύουν. Από το αν θα οργανωθεί η παραγωγή από κάτω μέχρι πάνω προς όφελος των πρωταγωνιστών ή των κομπάρσων. Από το αν θα κάνουμε υποδομές για αυτούς που μένουν στη χώρα ή για αυτούς που θέλουν να τη νοικιάσουν. Και είναι πολλά τα διαζευκτικά ακόμη.

Σε αυτή την πορεία οι δυσκολίες, οι τρικλοποδιές και τα εμπόδια θα περισσέψουν. Να μην περισσέψουν οι δικαιολογίες. Να περισσέψει ο αγώνας, η προσήλωση στο στόχο, το πάθος. Να μην περισσέψουν οι αντιφάσεις και τα πισωγυρίσματα. Κάθε φορά που θα ταλαντευόμαστε να μην κοιτάμε τον καθρέφτη, να ανοίγουμε το παράθυρο και να κοιτάμε τον κόσμο. Η ματιά μας να τρυπάει τους τοίχους των σπιτιών και τα κορμιά και να φτάνει στις ψυχές των ανθρώπων. Κανείς δε θα κάνει πίσω αν η ματιά μας φτάνει μέχρι εκεί. Να μη βολευτούμε στα νέα μας γραφεία και πιστέψουμε ότι φτάσαμε εκεί που θέλαμε. Ούτε τα πρώτα εκατό μέτρα δεν περπατήσαμε ακόμα και το ταξίδι είναι μακρύ. Να μη ρωτάμε τι θα γίνει, να αναρωτιόμαστε τι πρέπει να κάνουμε κι εμείς, τι πρέπει να κάνουν και οι άλλοι μαζί μας, πώς πρέπει να προχωρήσουμε όλοι μαζί.

Η ιστορία ξέχασε πολλούς που ήθελαν να τους θυμούνται. Δεν ξέχασε εκείνον που έζησε τη ζωή του με οδηγό του πως: "ο δικός μας σκοπός είναι ένας: Πώς θα ζήσει καλύτερα ο λαός μας!". Εκείνος δεν υπέγραψε "άτιμα χαρτιά" ούτε στις 12 Φλεβάρη πριν 70 χρόνια, ούτε καμιά μέρα.

Καλό αγώνα!


Θόδωρος Μπλίκας

Αθήνα, Φλεβάρης 2015

Leave a Reply

 
Αριστερή Διέξοδος © 2011 DheTemplate.com & Main Blogger. Supported by Makeityourring Diamond Engagement Rings

You can add link or short description here

Google+