AristeriDiexodos. Powered by Blogger.
 
Sunday, February 15, 2015

Η πολιτική συγκυρία και η Πρωτοβουλία των 1000

0 comments
των Αποστόλου Μιχάλη, Κανελλή Δημήτρη, Σερετίδη Χρήστου, Τσεκούρα Λυκούργου, Δρίβα Κώστα, Χήτα Λάμπρου*
 1. (ένα Ελληνικό αλλά και Ευρωπαϊκό ιστορικό πολιτικό γεγονός)
Η 25Η Ιανουαρίου ανέδειξε μια καινούρια ιστορική περίοδο για την ελληνική κοινωνία με ευρύτερη διεθνή σημασία. Η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ έδειξε ότι στη νέα εποχή που ξεπροβάλλει μέσα από την πιο βαθιά οικονομική και ιδεολογικοπολιτική κρίση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, νέες τεράστιες πολιτικές δυνατότητες εμφανίζονται για την αριστερά και τα λαϊκά κινήματα. Το «πείραμα» της υποδούλωσης ενός λαού στο διεθνές τραπεζικό σύστημα, με εργαλεία το δημόσιο χρέος, έφερε στην Ελλάδα «Κυβέρνηση της Αριστεράς» διαψεύδοντας κατηγορηματικά το δόγμα του σοκ και όλους του νεοφιλελεύθερους υποστηρικτές του. Για πρώτη φορά από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο η Αριστερά στην Ελλάδα όχι μόνο έφτασε στο όριο να διεκδικεί, αλλά μπόρεσε και να καταλάβει και την κυβερνητική εξουσία. Συνεπώς και η ίδια η Ευρώπη οδηγείται πλέον σε μια νέα αχαρτογράφητη πολιτική περίοδο, ακριβώς γιατί οι ανεπίλυτες ακραίες αντιφάσεις της ίδιας της ευρωπαϊκής ενοποίησης έπαιξαν καθοριστικό ρόλο για αυτήν την αριστερή εκλογική εκτίναξη και πολιτική επικράτηση.

  1. (κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, μια καλή αρχή)
Η άρνηση της νέας ελληνικής κυβέρνησης να προσέλθει σε συνομιλίες με τους εκπρόσωπους της Τρόικα για την αξιολόγηση συνέχιση και εμπέδωση του μνημονιακού προγράμματος, αποτελεί μια καθοριστική στιγμή για τις πολιτικές εξελίξεις. Η επιλογή αυτή αντικειμενικά επικυρώνει τη βαθιά σύνδεση αυτής της κυβέρνησης με τα πλέον ριζοσπαστικά τμήματα της ελληνικής κοινωνίας και ενισχύει τη συνολική της πολιτική αξιοπιστία και δυναμική. Η επιλογή αυτή αντικειμενικά εισάγει την ελληνική κοινωνία σε μια νέα ελπιδοφόρα πολιτική ρήξης και σύγκρουσης με το νεοφιλελεύθερο πολιτικό οικοδόμημα της ΕΕ, αλλά και με την εγχώρια ηττημένη πολιτικά αστική τάξη και όλου του κοινωνικού συνασπισμού των τράπεζων και των ΜΜΕ που την υποστηρίζουν. Οι προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης αλλά και το σύνολο των συμβολισμών που συνοδεύουν τις πρώτες μέρες της νέας Ελληνικής κυβέρνησης (κατάθεση στεφάνου στην καισαριανή, άρνηση νεών μέτρων της ΕΕ ενάντια στην Ρωσία, κατάργηση της περίφραξης της πλατείας Συντάγματος, ανακοινώσεις για άμεση παύση και αντιστροφή των ιδιωτικοποιήσεων, ανακοινώσεις για άνοιγμα της ΕΡΤ και την επαναπρόσληψη των απολυμένων καθαριστριών και των σχολικών φυλάκων, ο άμεσος περιορισμός της αστυνομικής παρουσίας στους δρόμους) σηματοδοτούν την πλέον εύληπτη για τα λαϊκά στρώματα έναρξη μιας διαδικασίας πολιτικής αλλαγής και σύγκρουσης. Οι εξελίξεις αυτές διαψεύδουν κάθε αστική και μικροαστική επιθυμία και αποδομούν κάθε μηχανιστική εκτίμηση για το ενδεχόμενο άμεσης στροφής της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ σε μια επιθετική μετεκλογική μνημονιακή προσαρμογή. Αντίθετα συνδέουν ακόμη περισσότερο την εκλεγμένη κυβέρνηση με τα λαϊκά στρώματα και εμπεδώνουν σε αυτά ακόμη μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και ταξικές προσδοκίες. Συνεπώς οι εξελίξεις αυτές συνεχίσουν να τροποποιούν τον πολιτικό συσχετισμό δύναμης. Σήμερα η πολιτική στήριξη της νέας κυβέρνησης είναι ακόμη μεγαλύτερη από αυτή που σχηματίστηκε προεκλογικά.

  1. (κυβερνητικό πολιτικό πρόγραμμα)
Το ίδιο το εκλογικό αποτέλεσμα που καταγράφηκε και η κυβερνητική συνεργασία που επικυρώθηκε με τους ΑΝΕΛ σε εκπληκτικά άμεσο πολιτικό χρόνο, πολύ γρήγορα φάνηκε ότι δεν μπορεί να ανακόψει την πολιτική δυναμική της αριστερής πολιτικής νίκης, όπως επίσης και να μειώσει την μαχητικότητα του νεοεκλεγμένου κυβερνητικού σχήματος. Το ίδιο το πολιτικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ καθώς και η τεράστια απήχηση του σε ευρύτερα λαϊκά στρώματα, έδωσε την δυνατότητα και σε έναν βαθμό ανάγκασε κιόλας τους ΑΝΕΛ να προσχωρήσουν σε αυτό χωρίς πιέσεις, εκβιασμούς και φιλοδοξίες απόσπασης ανεπιθύμητων δεσμεύσεων. Αυτό το «Λαϊκό Πολιτικό Πρόγραμμα» που ο ΣΥΡΙΖΑ συνέθεσε και πρότεινε στις λαϊκές μάζες μπόρεσε να περιγράψει και να συγκεράσει το γενικό πολιτικό πλαίσιο άμεσων αιτημάτων και κατευθύνσεων που υπήρξε ικανό, ώστε να επιτευχθεί μια πλατιά λαϊκή συσπείρωση και αντεπίθεση.  Πέντε είναι οι βασικοί άξονες αυτού του προγράμματος.
α) Άμεση αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης και η άμεση και χωρίς καμία διαπραγμάτευση εφαρμογή του προγράμματος της Θεσσαλονίκης, (ρεύμα, σίτιση, ιατρική περίθαλψη, συντάξεις, κατοικία για όλο κόσμο που συντρίφτηκε ή που απειλείται από την νεοφιλελεύθερη επέλαση), άμεση αναδιανομή του παραγόμενου και κατεχομένου πλούτου για την αποκατάσταση της ακραίας κοινωνικής ανισότητας.
β) Άμεση κατάργηση τού μνημονιακού νομοθετικού προγράμματος, ανάκτηση της λαϊκής κυριαρχίας και επιστροφή του νομοθετικού δικαιώματος στην ελληνική βουλή.
γ) Βαθιά ανατροπή του αστικού πολιτικού συστήματος, πολιτική και ηθική έκπτωση και τιμωρία όλων όσων εξέθρεψαν και καθοδήγησαν στην οικονομική συντριβή στον  πολιτικό ευτελισμό και επιτήρηση της ελληνικής κοινωνίας.
δ) Άμεσο σταμάτημα και αντιστροφή των ιδιωτικοποιήσεων και των απολύσεων στο δημόσιο και στις ΔΕΚΟ. Αποκατάσταση του δικαιώματος των συλλογικών συμβάσεων και διαπραγματεύσεων. Αποκατάσταση του κατώτατου μισθού στο πριν των μνημονίων επίπεδα, περιορισμός της κρατικής καταστολής, αποκατάσταση των δημοκρατικών δικαιωμάτων της εργατικής τάξης.
ε) Διαγραφή του Μεγαλύτερου μέρους του χρέους και επαναδιαπραγμάτευση των  όρων διεθνοποίησης του Ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού ως αναγκαία συνθήκη για το σταμάτημα της λιτότητας και την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας και την βελτίωση της θέσης των λαϊκών στρωμάτων.

Αναμφίβολα αυτό το πολιτικό πρόγραμμα μπόρεσε να σηματοδοτήσει μια εντελώς απτή σύνδεση της Αριστεράς με το σύνολο των κοινωνικών στρωμάτων που συντρίφτηκαν ή που απειλούνται εξαιρετικά από την νεοφιλελεύθερη επίθεση και ταυτόχρονα να προβάλλει την Αριστερά ως μια ανατρεπτική και λαϊκή πολιτική δύναμη.
Από την άποψη αυτή αναμφίβολα ένα τέτοιο πολιτικό πρόγραμμα δεν μπορεί πάρα να χαρακτηριστεί ως επιτυχημένο. Άλλωστε αυτή είναι η αξία των πολιτικών προγραμμάτων. Να καταγράφουν τα κοινωνικά αιτήματα και να τα μετατρέπουν σε πολιτικά συνθήματα με τα οποία να μπορούν να τροποποιήσουν τον ταξικό συσχετισμό δύναμης μέσα από την ίδια την πολιτική διαδικασία ζύμωσης, διεκδίκησης και εφαρμογής τους.
Όσοι αναφέρονται σε αυτό το γεγονός, την κυβερνητική συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, για να αποδείξουν ότι το πολιτικό πρόγραμμα που ΣΥΡΙΖΑ στερείται του αναγκαίου ριζοσπαστισμού, πολύ γρηγορά θα βρεθούν μπροστά στην αντίφαση να χάνουν κάθε σύνδεση με τα λαϊκά στρώματα, ακριβώς γιατί αυτά αισθάνονται την αυτοπεποίθηση της πολιτικής τους εκπροσώπησης γύρω από ένα πολιτικό περιεχόμενο που τροποποιεί ριζικά τους πραγματικούς ορούς ζωής και εργασία τους, των δυνατοτήτων της πολιτική τους δράσης και των όρων της κοινωνικής τους έκφρασης και διεκδίκησης.

  1. (λαϊκό μέτωπο με κέντρο την Αριστερά και η τακτική του ενιαίου μετώπου)
Αναμφίβολα αυτό το πολιτικό πρόγραμμα ορίζει το περίγραμμα ενός λαϊκού μετώπου με κέντρο την αριστερά. Η συμμετοχή των ΑΝΕΛ στο κυβερνητικό σχήμα δεν είναι γεγονός που ορίζει το περιεχόμενο του μετώπου, αλλά είναι η ουσιαστική και συμβολική επικύρωση του πραγματικού του περιεχομένου. Το πρόγραμμα αυτό απέχει σχετικά από το «Μεταβατικό Πολιτικό Πρόγραμμα» και την πολιτική επεξεργασία που το βιβλίο των Λαπαβίτσα –Κουβελάκη: «Κρίση & Αριστερή Διέξοδος» πρότεινε στην Ελληνική κοινωνία ως την αναγκαία και ικανή βάση μιας ριζοσπαστικής αριστερής συνεργασίας και ενιαιομετωπικής πολιτικής συγκρότησης την περίοδο 2010-2012. Σύμφωνα με αυτήν την ανάλυση ένα πολιτικό μέτωπο θα έπρεπε να συγκροτηθεί γύρω από ένα μεταβατικό πολιτικό πρόγραμμα με τους εξής άξονες: Λογιστικός έλεγχος και μονομερής διαγραφή του δημόσιου χρέους, παύση πληρωμών, εθνικοποίηση των τραπεζών και των στρατηγικών επιχειρήσεων και ρύθμιση και των ιδιωτικών χρεών, έξοδος από την ευρωζώνη, ανάκτηση του εθνικού νομίσματος και ελεγχόμενη υποτίμηση, εκδημοκρατισμός των κρατικών και κοινωνικών θεσμών, λαϊκή συσπείρωση και κινητοποίηση. Αυτή η απόσταση ανάμεσα στα δύο πολιτικά προγράμματα είναι εμφανής με κεντρική εμβληματική διαφορά το θέμα του Ευρώ. Αναμφίβολα υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα σε ένα ενιαίο αριστερό ριζοσπαστικό μέτωπο με πρόγραμμα την πολιτική επεξεργασία Λαπαβίτσα–Κουβελάκη: «Κρίση & Αριστερή Διέξοδος»  και σε ένα «Ριζοσπαστικό Λαϊκό μέτωπο με κέντρο την Αριστερά» όπως αυτό αποτυπώνεται στο κυβερνητικό πολιτικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Διαφορά προγραμματική και πολιτική. Σήμερα η ελληνική κοινωνία ανέδειξε με όρους μαζών, ως πραγματικό πλειοψηφικό και εν δυνάμει και νικηφόρο το δεύτερο και όχι το πρώτο πολιτικό πρόγραμμα και ενδεχόμενο. Από την άποψη αυτή απαιτείται το ξεκαθάρισμα και η επικαιροποίηση της πολιτικής στάσης και δέσμευσης των αριστερών πολιτικών δυνάμεων απέναντι σε αυτήν την πραγματικότητα.  Οι αιτίες που όρισαν αυτό το αποτέλεσμα είναι πολλές και πολυδιάστατες και δεν μπορούν να αναλυθούν όλες στην παρούσα χρονική και πολιτική συγκυρία. Αναμφίβολα όμως πρέπει να καταγράφουν ως προέχουσας σημασίας δυο παράγοντες:
  • - Πρώτος παράγοντας: η αρνητική, αναποτελεσματική και κατά βάση συντηρητική στάση της αριστεράς που στήριξε ή θα μπορούσε να στηρίξει το μεταβατικό πολιτικό πρόγραμμα, και ειδικότερα των ΑΝΤΑΡΣΥΑ – ΜΑΑ – ΚΚΕ (δυνάμεις με προσανατολισμό ενάντια στο ευρώ) σε όλη αυτήν την πολιτική περίοδο από την αρχή της κρίσης μέχρι και σήμερα. Ειδικότερα την περίοδο 2012-2015, (όπου εντελώς αντίστροφα από το αναγκαίο) φάνηκε οι δυνάμεις αυτές να διεκδικούν πολιτικούς στόχους, των οποίων η πολιτική επικαιρότητα είχε ήδη παρέλθει ή μετασχηματιστεί. Ενώ δηλαδή στην ελληνική κοινωνία ήδη αποτελούσε επίδικο του μαζικού κινήματος το ζήτημα της αριστερής κυβέρνησης, η αντικαπιταλιστική και κομμουνιστική αριστερά έψαχνε να συγκροτήσει μια αντί ΕΕ και αντί ευρώ συσπείρωση, αρνούμενη να συμβάλει δημιουργικά στο διαλεκτικό πλαίσιο «Καμία Θυσία για το ΕΥΡΩ» και να προτείνει στο ΣΥΡΙΖΑ ένα ενωτικό και ριζοσπαστικό πολιτικό πλαίσιο μετωπικής συνεργασίας. Προτίμησαν δηλαδή οι δυνάμεις αυτές να προδιαγράψουν την πολιτική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, αντί να προτείνουν μια τακτική ενιαίου μετώπου, στήριξης & κριτικής αλλά και συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ, γεγονός που θα έδινε ακόμη μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στις αγωνιζόμενες λαϊκές μάζες.
  • - Δεύτερος παράγοντας: ο ίδιος ο πολιτικός συσχετισμός δύναμης που αναπτύχθηκε ιστορικά στην ελληνική κοινωνία αλλά και ιδιαίτερα πριν και κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου 2012-2015. Το Λαϊκό κίνημα συνάντησε συγκεκριμένα όρια και αδιέξοδα με βάση την ίδια την ιστορικά διαμορφωμένη κατάσταση του, αλλά και από την μνημονιακή πραγματικότητα, την τεράστια φτώχεια και ανεργία και τον κρατικό αυταρχισμό, αλλά και με βάση τα πολιτικά αποτελέσματα που προέκυψαν από την προηγούμενη διαπίστωση κα τον προγραμματικό κερματισμό της Αριστεράς.

Από την άποψη αυτή είναι αναγκαίο να ανανεωθεί και να αποσαφηνιστεί κατηγορηματικά η θέση όλων των αριστερών πολιτικών δυνάμεων απέναντι σε αυτό το «Λαϊκό πολιτικό μέτωπο με κέντρο την αριστερά» και εν προκειμένω το ΣΥΡΙΖΑ που έχει σήμερα συγκροτηθεί, που κινείται πλειοψηφικά και έχει καταφέρει να κατακτήσει την κυβερνητική εξουσία και που έχει τη δυνατότητα να παράγει σημαντικά πολιτικά αποτελέσματα. Σε ότι μας αφορά η πολιτική θέση των αριστερών πολιτικών δυνάμεων θα πρέπει να είναι εξής: Οι δυνάμεις της Αριστεράς, θα πρέπει να στηρίξουν αποφασιστικά, τόσο στο κεντρικό επίπεδο όσο και στο μαζικό κίνημα την προσπάθεια αυτής της κυβέρνησης για την πλήρη και ανυποχώρητη εφαρμογή του πολιτικού της προγράμματος, επιδιώκοντας τους εξής κρίσιμους πολιτικούς στόχους:

  1. a) Την εφαρμογή του Λαϊκού προγράμματος, για την ανακούφιση των λαϊκών μαζών και το βάθεμα των δεσμών εκπροσώπησης και εμπιστοσύνης της κυβέρνησης της Αριστεράς με αυτές. Τη βελτίωση του ταξικού συσχετισμού, την ανάπτυξη της πολιτικής αυτοπεποίθησης του εργαζόμενου κόσμου, τη δημιουργία δημοκρατικών πολιτικών και οικονομικών όρων για την κοινωνική ανασυγκρότηση των λαϊκών τάξεων, την κοινωνική και πολιτική νομιμοποίηση και ανάπτυξη των κινηματικών πρακτικών των μαζών, τη γενική πολιτική ενίσχυση του ταξικού παράγοντα.

  1. b) Την ήττα, ανακοπή και ιδεολογική και πολιτική υποχώρηση των μνημονιακών και νεοφιλελεύθερων δυνάμεων, τον περαιτέρω αποσυντονισμό και αποδυνάμωση της αστικής επίθεσης και κυριαρχίας, με την παγίωση της απώλειας της κυβερνητικής εξουσίας από την αστική τάξη. Την αποσυσπείρωση και περαιτέρω κατακερματισμό της παράταξης της δεξιάς, την εμπέδωση της πολιτικής εκπροσώπησης τμημάτων της λαϊκής δεξιάς στα αριστερά του μνημονιακού συνασπισμού και εντός της ριζοσπαστικής λαϊκής συμμαχίας, την ήττα των σεναρίων της ακροδεξιάς συγκρότησης της δεξιάς παράταξης.

  1. c) Την περεταίρω αποκάλυψη και όξυνση όλων των αντιθέσεων που παράγει η οικονομική και πολιτική υπαγωγή της ελληνικής κοινωνίας στο διευθυντήριο της ΕΕ, (διαδικασία που επιταχύνει η ίδια η προσπάθεια εφαρμογής του κυβερνητικού προγράμματος). Την περαιτέρω ιδεολογική αποδυνάμωση και απονομιμοποίηση της  ΕΕ, και την ανάπτυξη, μαζικοποίηση, ζύμωση και εκλαΐκευση της πολιτικής συζήτησης αναφορικά με όλα τα πραγματικά ενδεχόμενα που διαμορφώνονται για την Ελληνική κοινωνία αλλά και το σύνολο των λαών τη Ευρώπης. Παραμονή στην ΕΕ και (αργά η γρήγορα) υποταγή στις αγορές; ή προχώρημα στην επιλογή της ρήξης (επιλογή αναγκαία και πιθανά και αναγκαστική) και αποδέσμευση από την ευρωζώνη με σκοπό τη διάλυσή της κ.λ.π.) η συζήτηση αυτή είναι σήμερα απολύτως σημαντική και δυνατή με ακόμη καλύτερους ορούς από ότι υπήρχαν διαθέσιμοι μέχρι τα τώρα στην ελληνική κοινωνία, εφόσον ήδη μια ορισμένη διαδικασία πολιτικής αντιπαράθεσης με την ΕΕ βρίσκεται αναγκαστικά σε εξέλιξη στα πλαίσια του κυβερνητικού προγράμματος. Αντιπαράθεση απολύτως νομιμοποιημένη και εντελώς αναπόφευκτη στη συνείδηση των λαϊκών μαζών.

Αναμφίβολα η επιλογή της στήριξης αυτής της κυβέρνησης υποχρεώνει και ταυτόχρονα δίνει τη δυνατότητα στις αριστερές πολιτικές δυνάμεις να ασκούν κριτική και να απαιτούν τη διαρκή προσήλωση του Λαϊκού πολιτικού μετώπου με κέντρο το ΣΥΡΙΖΑ, πάνω στο συμφωνημένο και ψηφισμένο πολιτικό πρόγραμμα, να ενισχύουν το λαϊκό και ταξικό έλεγχο της κυβέρνησης και να εμποδίζουν την υποχώρηση και την πιθανή παρέλκυση στις θέσεις του ταξικού αντίπαλου. Η στήριξη και η κριτική αποτελούν αδιάσπαστες έννοιες της διαλεκτικής της πολιτικής συσπείρωσης και μονάχα στην ενότητα τους μπορεί αυτή η αναγκαία πολιτική συσπείρωση να υλοποιείται (ασκώ κριτική επειδή στηρίζω και στηρίζω ασκώντας κριτική). Όταν διαρρηγνύεται αυτή η διαλεκτική τότε κυριαρχεί ο κερματισμός, ο ανταγωνισμός, η υπεκφυγή των ερωτημάτων, ο ιδεολογισμός, εν τέλει η μοιρολατρία στην ηγεμονία και την πολιτική ισχύ του ταξικού αντίπαλου.

  1. (μεταβατικό πρόγραμμα και λαϊκό μέτωπο με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ)
Εκτιμούμε πως στον πυρήνα του ταξικού συσχετισμού δύναμης και ως ένα κρίσιμο όριο για τη συνολική ανατροπή της αστικής ηγεμονίας, αποτελεί το θέμα του νομίσματος και της ανάγκης αποδέσμευσης της Ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας από ένα τραπεζικό σύστημα απολύτως οχυρωμένο από τον εθνικό κοινοβουλευτικό έλεγχο και τις λαϊκές διεκδικήσεις. Από την άποψη αυτή, η πολιτική επεξεργασία Λαπαβίτσα – Κουβελάκη: «Κρίση & Αριστερή Διέξοδος» εξακολουθεί να αποτελεί σημείο αναφοράς για τη ριζοσπαστική συσπείρωση των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων και απαιτείται η συνεχής προσπάθεια για συσσώρευση προϋποθέσεων γύρω από αυτό το προγραμματικό πλαίσιο και περιεχόμενο. Συνεπώς είναι αναγκαίο το Λαϊκό μέτωπο που έχει σήμερα συγκροτηθεί με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ να ενισχυθεί περαιτέρω και από πολιτικές συσπειρώσεις της ελληνικής ριζοσπαστικής Αριστεράς που θα διαθέτουν την οργανωτική αυτοτέλεια να επεξεργάζονται, να δοκιμάζουν, να προτείνουν, να επιχειρηματολογούν ακόμη πιο ριζοσπαστικές θέσεις και ταυτόχρονα να μπορούν να συμμετέχουν στην διαλεκτική στήριξης & κριτικής και να διεκδικούν πλήρη ρόλο και ευθύνες στην πολιτική δυναμική του μετώπου.

Η πολιτική επιτυχία στην εφαρμογή αυτού του λαϊκού πολιτικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, με κανένα τρόπο δεν αποδυναμώνει την περαιτέρω ενίσχυση των προϋποθέσεων μιας συνολικά ριζοσπαστικής και προοδευτικής ανατροπής για τον Ελληνικό λαό. Αντίθετα ακόμη και στο ενδεχόμενο όπου η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ κατοχυρώσει ερείσματα και λαϊκή στήριξη και το πολιτικό της πρόγραμμα μπαίνει σε εφαρμογή, δίνει δυνατότητες για την ακόμη μεγαλύτερη ριζοσπαστικοποίηση του λαϊκού παράγοντα. Ακόμη όμως και στο ενδεχόμενο όπου η εφαρμογή αυτού του προγράμματος σκαλώσει μπροστά στην τεράστια αντίδραση της εγχώριας αστικής τάξης και της ιμπεριαλιστικής παρέμβασης της ΕΕ, (διακοπή ρευστότητας, bank run, στρατηγική της έντασης, lock out, γεωστρατηγική πίεση κ.λ.π.) ακόμη και σε αυτήν την περίπτωση είναι δυνατό εντός του λαϊκού μετώπου του ΣΥΡΙΖΑ να ανοίξουν οι αντιφάσεις της αναζήτησης ενός ακόμη πιο προωθημένου και ριζοσπαστικού προγραμματικού πλαισίου. Στην περίπτωση αυτή ορισμένες δυνάμεις ενδέχεται να υποχωρήσουν και άλλες να ριζοσπαστικοποιηθούν ακόμη περισσότερο.
Συνεπώς από τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς το «Μεταβατικό πολιτικό πρόγραμμα» πρέπει να τίθεται με όρους διαλεκτικής αναζήτησης των όρων και των προϋποθέσεων και όχι ως γραμμή περιχαράκωσης και σεχταριστικής αναδίπλωσης. Εάν αυτή η στάση είχε επιλεχθεί από τις δυνάμεις της κομμουνιστικής και αντικαπιταλιστικής και εν γένει της ριζοσπαστικής αριστεράς, σήμερα η αριστερή πολιτική νίκη θα είχε ακόμη βαθύτερο και ταξικά ισχυρότερο περιεχόμενο. Η διαπίστωση αυτή δεν πρέπει να οδηγεί τους αγωνιστές της αριστεράς στην εσωστρέφεια, στην αποσυσπείρωση, στην παραίτηση, στην κατά μόνας εγκατάλειψη των θέσεων τους, αλλά να λειτουργεί ως αφετηρία επανακαθορισμού της στάσης και αποφασιστικής και δυναμικής διόρθωσης της.


  1. (πρωτοβουλία των 1000, απολογισμός δράσης & εκλογικής συνεργασίας με το ΣΥΡΙΖΑ)
Η πρωτοβουλία των 1000 αποτελεί μια μικρή αλλά κρίσιμη πολιτική δύναμη, η οποία οργανώθηκε και ορίστηκε πολιτικά μέσα σε αυτήν την πολιτική περίοδο και συγκυρία, καταφέρνοντας να διατηρεί ταυτόχρονα σε διαλεκτική ισορροπία την αναφορά και δημόσια ζύμωση του αριστερού μεταβατικού πολιτικού προγράμματος με την τακτική του ενιαίου  μετώπου. Στοιχείο που μονάχα με τον ενωτικό της λόγο και την οργανωτική της αυτοτέλεια θα μπορούσε να προωθήσει. Με την τακτική αυτή συνέχισε την αναζήτηση για τις πολιτικές και κοινωνικές προϋποθέσεις μιας αριστερής πορείας για την ελληνική κοινωνία που θα έχει ως αφετηρία την κατάργηση των μνημονιακών συμβάσεων, την έξοδο από το ευρώ και θα δημιουργεί προϋποθέσεις για μια συνολική αλλαγή πορείας με σοσιαλιστικό προσανατολισμό. Ταυτόχρονα ανέλαβε πρωτοβουλίες ενωτικής αριστερής πολιτικής συνεργασίας και μετωπικής συμπαράταξης της αριστεράς.
Σε ένα διάστημα σχεδόν δυο χρόνων η Πρωτοβουλία των 1000 κατάφερε με δεκάδες εκδηλώσεις και συσκέψεις πανελλαδικά και μια σειρά πολιτικών παρεμβάσεων να συσπειρώσει ένα σύνολο οργανωμένων και ανεξάρτητων αγωνιστών να συμβάλει στη διατήρηση, στην επικαιρότητα και εμπλουτισμό του μεταβατικού πολιτικού προγράμματος (επεξεργασία Λαπαβίτσα –Κουβελάκη: «Κρίση & Αριστερή Διέξοδος»), να θέσει το θέμα του μεταβατικού προγράμματος ως πλαίσιο συμπόρευσης συσπείρωσης και κοινής δράσης της αριστεράς και όχι ως οχυρό κατακερματισμού. Αποτέλεσε ένα σημαντικό πολιτικό όχημα ώστε αυτή η πολιτική παρέμβαση που δεν ευδοκίμησε το 2011-2012 να παραμένει ενεργή και να μπορέσει να ανταλλάξει και να γίνει αναγνωρίσιμη από ευρύτερες λαϊκές και αριστερές δυνάμεις.
Η εκλογική πρωτοβουλία της Πρωτοβουλίας των 1000 να διεκδικήσει από το ΣΥΡΙΖΑ να ανανεώσει προεκλογικά το σύνολο των ριζοσπαστικών προγραμματικών του δεσμεύσεων, και να καταγράψει ένα σύνολο αριστερών και ριζοσπαστικών στόχων όπως αυτές αποτυπώθηκαν στην ανοιχτή επιστολή της Πρωτοβουλίας των 1000 και το κοινό δελτίο τύπου με το ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και η εκλογική συνεργασία  που στηρίχθηκε σε αυτό το περιεχόμενο και υλοποιήθηκε με τη συμμετοχή του Κώστα Λαπαβίτσα ως συνεργαζόμενου υποψηφίου με το ΣΥΡΙΖΑ (ιδρυτικού μέλους της Πρωτοβουλίας των 1000), τόνωσαν την αυτοπεποίθηση ενός πολύ μεγάλου μέρους αριστερών αγωνιστών και έδωσαν πολύτιμες αριστερές εφεδρείες στην εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ (όπως αποδείχτηκε από το εκλογικό αποτέλεσμα,  ιδιαίτερα κρίσιμες και αναντικατάστατες για την εκλογική νίκη). Η κίνηση αυτή έχει ιδιαίτερες συμβολικές και πολιτικές προεκτάσεις εφόσον αναδεικνύει πως δεν μπορεί να υπάρχει προσπάθεια για την συγκρότηση ενός «Λαϊκού μετώπου με Κέντρο την Αριστερά» που δεν επιχειρεί και δεν καταφέρνει να συνδιαλλαγεί με τις δυνάμεις που βρίσκονται στα αριστερά της.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να γίνει αναφορά στην παραδειγματική εκλογική εκστρατεία του Κώστα Λαπαβίτσα ο οποίος μέσα σε 15 μόνο ημέρες κινήθηκε σε κάθε συνοικία της Ημαθίας και με δεκάδες πολιτικές ομιλίες σε συλλόγους,  σε καφενεία, σε χώρους δουλειάς, κατάφερε να γεφυρώσει τη σχέση μεταβατικού πολιτικού προγράμματος «Κρίση & Αριστερή Διέξοδος», και του πολιτικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ. Η υπερψήφιση του Λαπαβίτσα αποδεικνύει ότι στη συνείδηση ευρύτερου κόσμου το μεταβατικό πολιτικό πρόγραμμα «Κρίση & Αριστερή Διέξοδος» και το λαϊκό πρόγραμμά (του ΣΥΡΙΖΑ) που προτείνεται σήμερα μπορούν να βρίσκονται σε λειτουργική συνέχεια και αλληλοτροφοδοτούμενη δυναμική και όχι σε ανοιχτό ανταγωνισμό.

  1. (εξελίξεις & πολιτικά ενδεχόμενα)
Η πολιτική σύγκρουση που βρίσκεται σε εξέλιξη αναμφίβολα περικλείει πολύ μεγάλη δυναμική. Ο ΣΥΡΙΖΑ για λογούς ιστορικούς, ιδεολογικούς αλλά και πολιτικούς- προγραμματικούς εκτιμά ότι είναι δυνατό να υπάρξει μια τακτική υποχώρησης της ΕΕ αναφορικά με τη συνέχιση της πολιτικής λιτότητας και των ιδιωτικοποιήσεων στην Ελλάδα  όταν αυτή θα βρεθεί μπροστά στο μαχητικό αίτημα της ελληνικής κυβέρνησης για κατάργηση του μνημονιακού πλαισίου και κατάργηση των πλεονασματικών προϋπολογισμών. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αναμφίβολα έχει να μετρήσει στο οπλοστάσιο της α) την ίδια τη σχετική οικονομική και πολιτική αποσταθεροποίηση του ευρώ σε πανευρωπαϊκή κλίμακα και την πιθανότητα η ΕΕ να διστάσει να επιταχύνει πολιτικές εξελίξεις εξαναγκασμού της Ελλάδας σε παύση πληρωμών και άναρχη έξοδο από το ευρώ, προκειμένου να μην επιταχύνει ταυτόχρονα και τις ιδίες τις εγγενείς τάσεις περαιτέρω αποσταθεροποίησης της ευρωζώνης, β) την πιθανότητα η ΕΕ να επιδιώξει να αποφύγει την όποια ανοιχτή σύγκρουση και κλιμάκωση της πολιτικής κρίσης στην Ελλάδα, προκειμένου να αποφύγει να οδηγήσει σε περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση την Ελληνική κοινωνία και του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ, ως την κύρια έκφραση της ριζοσπαστικής αριστεράς. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο αναμφίβολα θα μπορούσε να συντελέσει στην πολιτική αποδυνάμωση του  νεοφιλελεύθερου δόγματος στον κύκλο των χωρών της ΕΕ, μεταδίδοντας και οξύνοντας την πολιτική κρίση και σε άλλες χώρες της ΕΕ.
Από την άλλη μεριά όμως, είναι σαφές πως για την ΕΕ η στρατηγική της λιτότητας είναι αδιαπραγμάτευτο πολιτικό πλαίσιο για τη σταθεροποίηση της ευρωζώνης και του ευρώ (για το σύνολο των κρατών και όχι προφανώς μονάχα για την Ελλάδα),  όπως άλλωστε και με κάθε ανάγνωση αποτελεί αρνητικό ενδεχόμενο για την ΕΕ η σταθεροποίηση και η περαιτέρω ενίσχυση μιας κυβέρνησης της Αριστεράς.
Όλα αυτά σημαίνουν πως η πολιτική αντιπαράθεση περικλείει μια πολύ μεγάλη και απρόβλεπτη δυναμική και τα γεγονότα θα καθοριστούν από την ταξική πάλη και τη δυναμική των πολιτικών εξελίξεων σε πανευρωπαϊκή & διεθνή κλίμακα. Προφανώς καταλυτική σημασία θα έχει και η πάλη για την πολιτική ηγεμονία και στην Ελλάδα και συνολικά η κατάσταση που θα διαμορφωθεί στο εργατικό και λαϊκό κίνημα. Αναμφίβολα η ΕΕ δεν θα υποχωρήσει από το στρατηγικό της πλαίσιο, αλλά δεν έχουμε κανένα λόγο να θεωρήσουμε ότι αποκλείεται να παραχωρήσει ένα χρονικό διάστημα στην Ελληνική πλευρά έως ότου ζυγίσει ενδεχόμενα και δυναμικές και έως ότου ξεκαθαρίσει την μεσοπρόθεσμη τακτική της. Το σίγουρο είναι πως ακόμη και αν επιτευχθεί μια νέα πολιτική ισορροπία μεταξύ Ελλάδας και ΕΕ, με κανέναν τρόπο δε θα λυθούν οι στρατηγικές αντιφάσεις που διαπερνούν την ελληνική κοινωνία και δε θα ανατραπούν οι βαθύτεροι οικονομικοί και κοινωνικοί μηχανισμοί που οδηγήσαν στην εκπτώχευση του ελληνικού λαού και της εργατικής τάξης.
Ταυτόχρονα όμως σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αποκλειστεί και το γεγονός πως είναι δυνατό η ΕΕ να επιταχύνει τις πολιτικές εξελίξεις και να επιδιώξει την άμεση και οριστική υποταγή της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και την πλήρη προσαρμογή της ελληνικής κοινωνίας στο νεοφιλελεύθερο μνημονιακό πλαίσιο. Αυτή η επιλογή εάν και εφόσον τελικά επιλεγεί από τις αστικές τάξεις της ΕΕ, θα σημάνει μια τεράστιου μεγέθους οικονομική επίθεση προς την ελληνική κοινωνία με άρμα το δούρειο ίππο του ευρώ και τον εκβιασμό από την ΕΚΤ για το σταμάτημα της ρευστότητας των ελληνικών τραπεζών. Το ίδιο το ευρώ δηλαδή το σύμβολο της νεοφιλελεύθερης πολιτικής ενοποίησης θα είναι ο μηχανισμός με τον οποίο η ελληνική πλευρά θα βρεθεί να πολιορκείται χωρίς καμιά ουσιαστική πολιτική και οικονομική άμυνα και εφεδρεία. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο προφανώς είτε θα υπάρξει μια άνευ ορών πολιτική συντριβή της αριστερής κυβέρνησης και η επιστροφή στο ζοφερό παρελθόν των μνημονίων και της κοινωνικής και εθνικής και δημοκρατικής εκπτώχευσης και καταστολής, είτε η ελληνική κοινωνία και η Αριστερά θα βρουν τα αποθέματα μιας ακόμη μεγαλύτερής ριζοσπαστικοποίησης και θα προχωρήσουν σε μια νέα πολιτική περίοδο πολιτικών συγκρούσεων με ορίζοντα την πλήρη αποδέσμευση της ελληνικής κοινωνίας από το ευρωπαϊκό διευθυντήριο. Η διαδικασία αυτή αναγκαστικά απαιτεί την αποκατάσταση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, στοιχείο που αναγκαστικά περνάει μέσα από την ανάκτηση της εθνικής νομισματικής αυτοτέλειας. Στην περίπτωση αυτή το Μεταβατικό πολιτικό πρόγραμμα «Κρίση & Αριστερή Διέξοδος» αποκτά ξανά μια πολύ μεγάλη κεντρικότητα και γίνεται το μοναδικό και αναγκαστικό πλαίσιο «αριστερής διεξόδου» από την κρίση.

Αναμφίβολα για τα λαϊκά στρώματα το πρώτο ενδεχόμενο, δηλαδή της αναζήτησης και της επίτευξης μιας νέας προσωρινής ισορροπίας ΕΕ-Ελληνικής κυβέρνησης, στις σημερινές συνθήκες φαντάζει ως μια τεράστια πολιτική επιτυχία αφού καταφέρνει να ανακόψει τη νεοφιλελεύθερη μνημονιακή επίθεσή των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και δίνει στο λαϊκό κίνημα κρίσιμο χώρο και χρόνο για κοινωνική και πολιτική ανασυγκρότηση, αναγκαία προϋπόθεση στην προοπτική μιας ακόμη πιο προχωρημένης λαϊκής αντεπίθεσης. Το Λαϊκό κίνημα και η Αριστερά δεν έχει κανένα λόγο να ανταγωνίζεται ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Αντίθετα θα πρέπει με την τακτική του ενιαίου μετώπου να συμμαχεί πολιτικά με τις δυνάμεις που το διεκδικούν, ενώ ταυτόχρονα θα πρέπει να προετοιμάσει το λαϊκό κίνημα για τον προσωρινό χαρακτήρα του κάθε πιθανού συμβιβασμού και να σωρεύει όρους για ακόμη πιο προωθημένους πολιτικούς στόχους. Επίσης θα πρέπει να παρεμβαίνει με τρόπο αποκαλυπτικό ως  προς τον χαρακτήρα των αντιθέσεων και να προετοιμάζει τις λαϊκές μάζες για τα ενδεχόμενα της επιτάχυνσης της επίθεσης του αντιπάλου. Να μην επιτρέπει τη δημιουργία ψευδαισθήσεων και κλίματος εφησυχασμού.


  1. (πολιτικός προγραμματισμός της πρωτοβουλίας των 1000 & άμεσα καθήκοντα)
Η Πρωτοβουλία των 1000 μετά από δύο χρονιά συνεχούς πολιτικής δράσης αποτελεί ένα σχετικά επιτυχημένο ενωτικό εγχείρημα της ριζ. Αριστεράς που μπόρεσε να συμβάλλει με τις δυνάμεις της, σε έναν από του βασικούς διακηρυγμένους πολιτικούς στόχους του κινήματος, τη συγκρότηση στην ελληνική κοινωνία μια αριστερής κυβέρνησης. Η συγκυρία αυτή απαιτεί για την πρωτοβουλία των 1000, ακόμη πιο αναβαθμισμένα πολιτικά καθήκοντα προκειμένου να συνεχίσει στην υλοποίηση ενός διπλού καθήκοντος. Να συνεχίσει να στηρίζει αλλά και να κάνει ρηξικέλευθη κριτική στην κυβέρνηση προκειμένου στην υλοποίηση και εμπέδωση του πολιτικού προγράμματος που στηρίχθηκε από την ελληνική κοινωνία, ενώ ταυτόχρονα να υλοποιεί την τακτική του ενιαίου μετώπου και να βαθαίνει την πραγματική της παρέμβαση και να ζυμώνει στο μαζικό κίνημα την προοπτική του μεταβατικού προγράμματος και ταυτόχρονα να προετοιμάζεται για την αναγκαία ή αναγκαστική επερχόμενη σύγκρουση για την έξοδο από το ευρώ και την εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων ως ορόσημο ενός άλλο ταξικού συσχετισμού δύναμης που θα επιτρέπει στο λαϊκό κίνημα μια συνολική πολιτική αντεπίθεση.

Για την επίτευξη αυτού του στόχου η Πρωτοβουλία των 1000, θα πρέπει να κινηθεί σε μια κατεύθυνση οργανωτικής και πολιτικής ανασυγκρότησης με στόχο την οργανωτική ανάπτυξη και την μετατόπιση του πολιτικού κέντρου βάρους τη ριζοσπαστικής, αντικαπιταλιστικής και κομμουνιστικής αριστεράς στην κατεύθυνση του ενιαίου μετώπου και του μεταβατικού πολιτικού προγράμματος. Η πρωτοβουλία των 1000 θα πρέπει να αποκτήσει νέο όνομα που να σηματοδοτεί μια πολιτική κίνηση με μόνιμα και όχι πρωτοβουλιακά χαρακτηριστικά και να αποκτήσει δημοκρατικά εκλεγμένα και ανακλητά συντονιστικά όργανα (κεντρικά και περιφερειακά) μέσα από ανοιχτές πολιτικές διαδικασίες. Στη βάση αυτή και με άξονα το μεταβατικό πολιτικό πρόγραμμα θα πρέπει να αναβαθμίσει την πολιτική της παρουσία και να επιχειρήσει έναν νέο κύκλο πολιτικών συνεργασιών με σκοπό την περαιτέρω διεύρυνση της με ανεξάρτητους αγωνιστές και οργανώσεις.
Η ιστοσελίδα να πρέπει να μπορεί να λειτουργεί ως χώρος διαλόγου προβληματισμού και πολιτικού συντονισμού και να ανοίξει ένας νέος κύκλος εκδηλώσεων και πολιτικών παρεμβάσεων σε όλη την Ελλάδα που να επιχειρείται το βάθεμα της συζήτησης και της πολιτικής και ιδεολογικής προετοιμασίας του λαϊκού παράγοντα για τις συγκρούσεις που έρχονται.


*Μέλη της πρωτοβουλίας των 1000.

Leave a Reply

 
Αριστερή Διέξοδος © 2011 DheTemplate.com & Main Blogger. Supported by Makeityourring Diamond Engagement Rings

You can add link or short description here

Google+