AristeriDiexodos. Powered by Blogger.
 
Sunday, December 28, 2014

Δ. Μπελαντής: Υπάρχει Ανεξάρτητη Δικαιοσύνη; η περίπτωση των ΑΝΕΛ

0 comments
Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΕΛΑΝΤΗ
To ζήτημα της «ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης» για όποιον/ όποιαν τοποθετείται στην μαρξιστική θεωρητική παράδοση είναι ούτως ή άλλως λυμένο. Η Δικαιοσύνη , ανεξάρτητα από τον βαθμό θεσμικής της αυτονομίας από την κυβέρνηση και την εκτελεστική εξουσία κατά την συνταγματική προβλεψη και την πράξη, είναι ένας μηχανισμός προσανατολισμένος (μαζί με το δίκαιο, τον νόμο) στην τυποποίηση και νομιμοποίηση της αστικής κρατικής εξουσίας (Ιδεολογικός Μηχανισμός του Κράτους) αλλά και στην οργάνωση, τυποποίηση και επιβολή της κρατικής καταστολής και καταναγκασμού(Κατασταλτικός Μηχανισμός του Κράτους) σε βάρος των κυριαρχούμενων τάξεων αλλά και άλλων διωκόμενων κοινωνικών ομάδων. Η ίδια η εξουσία που νομιμοποιείται ως «προστάτης των συνταγματικών διακιωμάτων», τα περιστέλλει, όταν διακυβεύουν καθεστωτικές ισορροπίες. Όμως, αυτή η γενική θεωρητική τοποθέτηση δεν αποκλείει την δυνατότητα ούτε μιας θετικής πολιτικής σχετικής χαλάρωσης της Δικαιοσύνης από τον κυβερνητικό εναγκαλισμό (οποιασδήποτε κυβέρνησης) , πράγμα που θα οδηγούσε στην ενίσχυση των αντιφάσεων εντός του δικαστικού μηχανισμού και στην πιθανή ανάδυση και κάποιων φιλολαϊκών πρακτικών στα κατώτερα δικαστικά κλιμάκια (όπως έγινε εν μέρει και στην περίοδο των μνημονίων με ορισμένες πρωτόδικες αποφάσεις, που έκριναν μνημονιακές διατάξεις ως αντισυνταγματικές). Ούτε και σημαίνει ότι η Αριστερά, ιδίως αν καταστεί κυβερνητική δύναμη, θα σταθεί αδιάφορη απέναντι στην θεσμική οργάνωση και την πραγματική λειτουργία της Δικαιοσύνης, πόσο μάλλον που η σύγκρουση κορυφών της Δικαιοσύνης και «προοδευτικών» κυβερνήσεων υπήρξε έντονη σε παλιότερα πολιτικά πειράματα με «προοδευτική» κατεύθυνση ( βλ. την σύγκρουση Ρούζβελτ και Ανώτατου Δικαστηρίου στις ΗΠΑ του ’30 και την σύγκρουση Μιτεράν και Συνταγματικού Συμβουλίου στην Γαλλία του ’80 ).

Όμως, η Ελλάδα των μνημονίων είναι ένα πεδίο όπου δεν εφαρμόζεται απλώς η θέση περί ταξικού και μονομερούς χαρακτήρα της Δικαιοσύνης. Είναι μια χώρα, όπου οι κορυφές της Δικαιοσύνης φαίνονται να «ευθυγραμμίζονται» (θυμίζω και τον αλήστου μνήμης όρο της Gleichschaltung από τηνΓερμανία της μαύρης δεκαετίας του ’30 ) πλήρως με την στήριξη της κυβερνητικής πολιτικής και μάλιστα όχι μόνο στον μη έλεγχο της αντισυνταγματικότητας των μνημονιακών νόμων αλλά και σε ένα σκοτεινό πεδίο όπου συναντώνται ο κομματικός-κυβερνητικός έλεγχος πάνω στο πολιτικό σύστημα σε συνδυασμό με έκνομες και πιθανά εγκληματικές συλλογικές δραστηριότητες και πρακτικές οργανωμένου εγκλήματος από αδιαφανή κέντρα χρήματος και εξουσίας και σε συνδυασμό με πρακτικές παρακράτους που θυμίζουν πολύ έντονα την αποστασία του ’65 και την πραξικοπηματική αλλαγή των κοινοβουλευτικών συσχετισμών από δυνάμεις αδιόρατες αλλά και πανίσχυρες, εθνικές και διεθνείς/ ιμπεριαλιστικές.
Κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος τι έχει πραγματικά συμβεί στην υπόθεση του βουλευτή Παύλου Χαϊκάλη και της φερόμενης απόπειρας χρηματισμού του. Στο επίπεδο των (πλέον μη ερευνώμενων ) πραγματικών περιστατικών. Φαίνεται, όμως, ότι υπάρχει συγκροτημένη μια διαδικασία απόφιλοκυβερνητικά και παρακρατικά κέντρα εξουσίας, η οποία κατατείνει στην αλλοίωση και την έκνομη και αδιαφανή μεταβολή των κοινοβουλευτικών συσχετισμών. Οι καταγγελίες Χαϊκάλη, ανεξάρτητα από τον βαθμό βασιμότητάς τους, έρχονται να ενισχύσουν αυτό που από καιρό έχει καταγγείλει ρητά ο ΣΥΡΙΖΑ περί της υπόσχεσης ωφελημάτων πολλών ειδών από τα φιλοκυβερνητικά κέντρα προς κυμαινόμενους ή και αντιπολιτευτικούς βουλευτές.
Η παροιμιώδης ευκολία με την οποία οι σοβαρές καταγγελίες των ΑΝΕΛ τέθηκαν στο αρχείο εν ριπή οφθαλμού από τις αρμόδιες εισαγγελικές αρχές και με την οποία όλα άλλαξαν μορφή στην δημόσια σφαίρα ώστε να εμφανίζεται ο καταγγέλων και ο καταγγελόμενος αυτόματα ως ίσης απαξίας πρόσωπα λέει πολλά πράγματα όχι μόνο για την μηντιακή-καθεστωτική λειτουργία του μνημονιακού κράτους έκτακτης ανάγκης, που ωθεί σε «φαινομενικές πραγματικότητες» αλλά και για τον βαθμό εμπλοκής της δικαστικής λειτουργίας , ιδίως των κορυφών της, στην συνολική κρατική διαχείριση. Ας σκεφτούμε τι θα συνέβαινε, αν υπήρχε κάποια καταγγελία κατά του ΣΥΡΙΖΑ ή άλλου αντιπολιτευτικού κόμματος και κατά στελεχών τους για την προσπάθεια να επηρεάσουν φιλοκυβερνητικούς βουλευτές με κάποια ωφελήματα. Πιστεύει κανείς ότι η στάση των δικαστικών και εισαγγελικών αρχών θα ήταν η ίδια ; Πιστεύει κανείς ότι δεν θα προχωρούσε κάποια σχετική έρευνα ; Εδώ δεν εννοούμε ότι υπάρχει κάποια συναλλαγή αυτών των αρχών με την κυβέρνηση αλλά ότι συχνά αυτές οι αρχές ταυτίζουν –για ποικίλους λόγους- το δημόσιο συμφέρον με την κυβερνητική πολιτική σκοπιμότητα. Απέναντι σε αυτό δεν μπορούμε ως δημοκρατικοί πολίτες να σιωπήσουμε. Ούτε η θεσμική –κατά τον νόμο αλλά όχι κατά την πράξη - ουδετερότητα της Δικαιοσύνης μπορεί ή επιτρέπεται να καταστεί άλλοθι για το να μένουν στο απυρόβλητο όλες οι πρακτικές ή αποφάσεις στα πλαίσια των δικαστικών θεσμών. Επιδιώκουμε να ζούμε σε ένα κράτος , το οποίο , παρά την αυταρχική του παρόξυνση, δεν έχει αποκρυσταλλωθεί πλήρως ή ακόμη σε ένα «αστυνομικό κράτος»( Polizeistaat) ή σε ένα αυταρχικό «κράτος δικαστών» (Richterstaat). Και αυτό είναι απολύτως ανεξάρτητο από το αν συμπαθούμε ή όχι τους ΑΝΕΛ, οι οποίοι είναι ένα συντηρητικό, εθνοκεντρικό και οικονομικά φιλελεύθερο αντιμνημονιακό κόμμα , αλλά πάντως όχι ταυτισμένο με την Ακροδεξιά, όπως συχνά λέγεται με εύκολο τρόπο. Και απολύτως ανεξάρτητο από την φιλολογία των προς τα δεξιά διευρύνσεων του ΣΥΡΙΖΑ, τις οποίες συλλήβδην απορρίπτουμε.
Το πείραμα διαλυτικών πιέσεων πάνω στους ΑΝΕΛ από τα φιλοκυβερνητικά κέντρα είναι ένα έργο που βλέπουμε εδώ και αρκετό καιρό. Επίσης, εδώ και αρκετό καιρό βλέπουμε και ένα άλλο έργο – στο οποίο δεν μπορώ να επεκταθώ στα πλαίσια αυτού του άρθρου- , αυτό της κρατικής διάλυσης ενός ναζιστικού πολιτικού κόμματος, το οποίο δεν ταυτίζεται αναγκαστικά- όπως κάποιοι σύντροφοι υποστηρίζουν- με την νομική έννοια της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης ( το ζήτημα των σοβαρών ποινικών ευθυνών των ηγετικών στελεχών της Χ.Α. είναι απολύτως διακριτό) . Αύριο, ακόμη και το δικό μας κόμμα ή άλλα κόμματα της Αριστεράς μπορεί να αντιμετωπίσουν πρακτικές εγκληματικού επηρεασμού ή και διείσδυσης (infiltration). Από αυτά τα παραδείγματα αλλά και άλλα πολλά- κυρίως τον χαρακτηρισμό κινηματικών δραστηριοτήτων ως «τρομοκρατικών» (βλ. Σκουριές κ.α ) , την ποινική απαλλαγή ρατσιστών δολοφόνων όπως στην Μανωλάδα και αλλού , την μνημειώδη συχνήκαταδίκη αθώων διαδηλωτών ή συνδικαλιστών κ.α., μπορούμε να βγάλουμε το συμπέρασμα ότι αναπτύσσεται μια παρασυνταγματική και αντισυνταγματική δράση κατά των πολιτικών ελευθεριών και ιδίως του δικαιώματος στην πολιτική και κομματική οργάνωση . Δράση που εκπορεύεται απόφιλοκυβερνητικά κέντρα και-τουλάχιστον- δεν αποκρούεται στα πλαίσια των νομικών και δικαστικών θεσμών.   Η ελευθερία των πολιτικών κομμάτων- ιδίως των δημοκρατικών κομμάτων- μπορεί να υποστεί τεράστιο πλήγμα , αν οι περιγραφείσες πρακτικές γίνουν κοινωνικά και πολιτικά ανεκτές και αν δεν υπάρξει μια συλλογική διαμαρτυρία απέναντι σε αυτές. Αυτό δεν είναι μόνο δικαίωμα των μαχητών της Αριστεράς αλλά και υποχρέωσή τους απέναντι στην κοινωνία και την δημοκρατία.
Σάββατο 27 Δεκεμβρίου 2014

Leave a Reply

 
Αριστερή Διέξοδος © 2011 DheTemplate.com & Main Blogger. Supported by Makeityourring Diamond Engagement Rings

You can add link or short description here

Google+