AristeriDiexodos. Powered by Blogger.
 
Wednesday, July 31, 2013

Ο μισελληνισμός των «Ελληναράδων»

0 comments
 
Πηγή: http://www.efsyn.gr/?p=81289


Πίσω από τη φανατική προσκόλληση σε φράσεις αρχαίων συγγραφέων και τη χρήση γραμματικών τύπων της καθαρεύουσας, οι θιασώτες της ρατσιστικής βίας κρύβουν τη βαθιά τους απέχθεια σε κάθε τι πραγματικά ελληνικό




Μετά από αρκετούς μήνες στην πρώτη γραμμή της δημοσιότητας, η Χρυσή Αυγή κατορθώνει να διατηρεί ή να διευρύνει τις δημοσκοπικές της επιδόσεις, χωρίς να κάνει ούτε βήμα πίσω στα φανατικά ναζιστικά της πιστεύω. Επιμένει βέβαια στην ευφημιστική μετωνυμία «εθνικισμός» για να εκφράσει τον εθνικοσοσιαλιστικό πυρήνα της πολιτικής της σκέψης, αλλά δεν παύει να στέλνει διαρκώς κωδικοποιημένα μηνύματα προς τους «μυημένους», προκειμένου να τους καθησυχάσει ότι δεν έχει αλλάξει απόψεις.

Αναγνωρίζοντας ότι δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς οι ναζιστικές απόψεις, η Χρυσή Αυγή καναλιζάρει τη δημόσια προπαγάνδα της σε αυτό που η ίδια θεωρεί ευνοϊκότερο πεδίο: την «ελληνολατρία». Υποτίθεται ότι όσα η ίδια πρεσβεύει για τη σημερινή ελληνική κοινωνία δεν είναι τίποτα άλλο παρά συνεπής εφαρμογή των απόψεων που μας κληροδότησε η κλασική ελληνική αρχαιότητα. Μάλιστα, η οργάνωση επιδίδεται σε μια συστηματική αλίευση αρχαίων «ρητών» ή «αποφθεγμάτων», προκειμένου να στηρίξει τον ρατσισμό, την ξενοφοβία και τη μισαλλοδοξία στους «αρχαίους ημών προγόνους».

Μ’ αυτόν τον τρόπο, βέβαια, το μόνο αποτέλεσμα είναι να αποδίδονται στους αρχαίους Ελληνες οι πιο σκοτεινές, βίαιες και απάνθρωπες πρακτικές που εφαρμόστηκαν στα μέσα του περασμένου αιώνα από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα της Ευρώπης και κυρίως την εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, με αποκορύφωμα το ίδιο το Ολοκαύτωμα.

Πρόκειται για μια συστηματική διαστρέβλωση της ελληνικής παράδοσης και του περιεχομένου της αρχαίας ελληνικής γραμματείας που έχει γονιμοποιήσει τις αρχές του σύγχρονου ουμανισμού. Αλλά όλα αυτά είναι απορριπτέα από την ακροδεξιά προπαγάνδα. Οχι. Για τους σύγχρονους «Ελληναράδες» από την αρχαιότητα πρέπει να πάρουμε μόνο τον «Καιάδα», την «Κρυπτεία» και το πολύπαθο «Πας μη Ελλην Βάρβαρος». Πίσω, δηλαδή από τους επιφανειακούς ύμνους για τους «προγόνους» κρύβεται ένα βαθύ μίσος για κάθε τι ελληνικό.

Στην πλάτη του Ισοκράτη

Η ιδεολογική χρήση της αρχαίας ελληνικής γραμματείας δεν είναι βέβαια κάτι καινούργιο. Και η ανιστόρητη μεταφορά αρχαίων παραθεμάτων για να δικαιολογηθούν ο σύγχρονος εθνικισμός και η αντιμεταναστευτική υστερία ή να τεκμηριωθεί η «μοναδικότητα» του ελληνικού λαού «διά μέσου των αιώνων» δεν περιορίζεται ασφαλώς στη Χρυσή Αυγή.

Το πιο χαρακτηριστικό σχετικό παράδειγμα είναι το γνωστό απόσπασμα από τον «Πανηγυρικό» του Ισοκράτη, σχετικά με τον προσδιορισμό των Ελλήνων ως εκείνων που «μετέχουν» της ελληνικής παιδείας. Από τις αρχές της περασμένης δεκαετίας και με αφορμή τη διαμάχη για το αν πρέπει να κρατούν οι άριστοι μαθητές την ελληνική σημαία, ανεξάρτητα από το αν είναι γόνοι μεταναστών, το απόσπασμα αυτό βρέθηκε στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης. Και πολλοί «αλβανοφάγοι» έσπευσαν να δώσουν τη δική τους ερμηνεία, επιμένοντας ότι ο αρχαίος ρήτορας δεν εννοούσε κάτι παρόμοιο και ότι αντιθέτως επέμενε στη «φυλετική» ανωτερότητα των Ελλήνων (Ιός, 1.11.2003).

Το ΛΑΟΣ και η Χρυσή Αυγή πρωτοστάτησαν βέβαια στην «αποκατάσταση» του «φυλετισμού» του Ισοκράτη. Κάθε λίγο και λιγάκι η ναζιστική εφημερίδα επανέρχεται στο ζήτημα με κείμενα όπως «Ο φυλετιστής Ισοκράτης και οι “αντιρατσιστές” διαστρεβλωτές της αλήθειας» (15.2.2002), «Ο ρατσιστής Ισοκράτης» (1.3.2002), «Ο φυλετιστής Ισοκράτης» (30.10.2003), «Ο ρατσιστής Ισοκράτης» (20.11.2003), «Ο Ισοκράτης, ο Σωκράτης, οι αντιρατσιστές και ο Τσενάι» (27.10.2004), «Μια φράση και η διαστρέβλωση της αλήθειας» (24.6.2009).

Αυτό που έμεινε έξω από τη συζήτηση είναι η ουσία του ζητήματος. Οτι δηλαδή η σύγκριση της σημερινής κοινωνίας με την αρχαία «πόλη-κράτος» είναι ανιστόρητη και αδιέξοδη, ενώ είναι δεδομένο ότι η συγκρότηση των σύγχρονων εθνικών κρατών, και μάλιστα στα Βαλκάνια, στηρίχτηκε σε μεγάλο βαθμό στον εκπαιδευτικό μηχανισμό. Τα σχολεία, δηλαδή, υπήρξαν τα κέντρα στα οποία σμιλεύτηκε η εθνική συνείδηση των λαών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δίνοντας στη φράση του Ισοκράτη το σύγχρονο νόημά της.

Αυτά βέβαια είναι ψιλά γράμματα για τους θαυμαστές του «ρατσιστή» Ισοκράτη, οι οποίοι θεωρούν «παιδεία» το «παίδεμα» των άλλων. Υπάρχουν πάντως και χειρότερα. Είναι τα σημεία που οι κήρυκες του εθνικισμού δεν διστάζουν να διαστρεβλώσουν τα αρχαία κείμενα προκειμένου να τα εντάξουν στην προπαγάνδα τους. Προτού αναλάβει καθήκοντα στο υπουργείο Υγείας, ο Αδωνις Γεωργιάδης παρουσίαζε στην εκπομπή τηλεπωλήσεων που διατηρεί σε πολλά κανάλια με τον αδελφό του την επανέκδοση του «Λεξικού των ελληνικών και ρωμαϊκών αρχαιοτήτων» του Σμιθ, το οποίο είχε κυκλοφορήσει το 1890. Σε όλη την εκπομπή του, ο πρώην γραμματέας του ΛΑΟΣ, επανερχόταν στο λήμμα «Ξενία» του λεξικού, θεωρώντας ότι είχε ξετρυπώσει λαβράκι, με το οποίο θα κατατρόπωνε τους «κουλτουριαραίους», οι οποίοι τολμούν να συνδέουν την οφειλόμενη στάση απέναντι στους πρόσφυγες και τους μετανάστες με την ιερή ελληνική παράδοση της φιλοξενίας, η οποία έχει τις ρίζες της στην αρχαιότητα και τη λατρεία του Ξενίου Διός.

Κάθε λίγο και λιγάκι διάβαζε μια φράση από το λήμμα αυτό: «Παρά τοις αρχαίοις ο μη Ελλην ξένος εθεωρείτο ως εχθρός και βάρβαρος». Αυτή τη φράση ο κ. Γεωργιάδης την ερμήνευε ως εξής: «Δηλαδή, η έννοια του Ξενίου Διός ήταν μόνο μεταξύ των Ελλήνων. Δεν έχει να κάνει με τους αλλοδαπούς, να πείτε στους διάφορους θολοκουλτουριαραίους».

Μόνο που το Λεξικό λέει το ακριβώς αντίθετο. Ακριβώς μετά τη φράση που επαναλάμβανε μονότονα ο κ. Γεωργιάδης, αναγράφονται τα ακόλουθα:

«Ο ερχόμενος δε εις χώραν τινά ουχί επί εχθρικώ τινι σκοπώ, φαινομένως τουλάχιστον, ενομίζετο ως ου μόνον προστασίας δεόμενος, αλλά και ως ικέτης. Ο Ζευς δε ην η προστάτειρα των ξένων και των ικετών θεότης. Οθεν εκαλείτο Ζευς Ξένιος και Ικετήσιος. [...] Αμα αφικομένου ξένου, οιασδήποτε τάξεως και γένους, εδέχοντο αυτόν ευμενώς και παρείχον αυτώ πάντα τα προς ανάπαυσιν και θεραπείαν των αμέσων αυτού αναγκών επιτήδεια. Ο ξενούμενος αυτόν δεν ηρώτα τις ήτο ούτος, ή δια τι ήλθεν εις την οικίαν αυτού πριν ή εκτελέση τα της ξενίας καθήκοντα. Εν όσω δε διέμενε παρ’ αυτώ, εθεώρει ως ιερώτατον καθήκον το προστατεύειν αυτόν από πάσης καταδιώξεως, και εάν έτι ανήκεν εις πολιτικώς εχθράν φυλήν».

Από κοντά στον Γεωργιάδη και η Χρυσή Αυγή που κάθε τόσο υπενθυμίζει ότι «εκτός από την αρχαία ελληνική λέξη φιλοξενία υπήρχε και η ξενηλασία» (11.11.2009).

Αλλά για ποιο λόγο επιχειρούν να αναζητήσουν στην αρχαιότητα τη δικαιολογία για τον δικό τους ρατσισμό και την ξενοφοβία οι προπαγανδιστές της ελληνικής Ακροδεξιάς; Το εξηγεί στο πρόσφατο βιβλίο της η Αννα Φραγκουδάκη. Στην πραγματικότητα, πίσω από την υποτιθέμενη «περήφανη ελληνοκεντρική» τους στάση, κρύβεται η υιοθέτηση του κλασικού «κεντροευρωπαϊκού» ρατσισμού. Το ρατσιστικό αυτό σχήμα που ενδημεί στον πυρήνα της ευρωπαϊκής ελίτ εξυμνεί την ελληνική αρχαιότητα, αλλά ταυτόχρονα υποτιμά τη σύγχρονη «υπανάπτυκτη» και «ανατολίτικη» εικόνα της Ελλάδας. Οι εγχώριοι απολογητές αυτού του σχήματος συγκρίνουν τα σημερινά «χάλια» με το αρχαίο «κλέος» και αναζητούν τρόπους να «αναστηθεί το γένος» και να αναπαραχθεί το παρελθόν, αποδίδοντας στους «προγόνους» όσα εκείνοι υποστηρίζουν σήμερα. Τα πρώτα σπέρματα αυτής της προβληματικής αναζητούνται στον διαταραγμένο πρώιμο εθνικοσοσιαλισμό του Περικλή Γιαννόπουλου.

«Ο λόγος αυτός», γράφει η Φραγκουδάκη, «παρά τον αντιευρωπαϊσμό του, απευθύνεται στην ολιγαρχική τάση της Ευρώπης και ζητάει, για εκείνους τους Ελληνες που καταγγέλλουν τους Ελληνες για κατωτερότητα, μερίδιο στην ευρωκεντρική “ανωτερότητα”, στο όνομα της κλασικής αρχαιότητας και της ορθόδοξης μεγαλοσύνης του ελληνισμού. Προσφέρουν στην ολιγαρχική τάση της Ευρώπης τη νομιμοφροσύνη στην αποδοχή της υποτιθέμενης ανωτερότητάς της, ώστε να τους δώσει ως αντάλλαγμα θέση ισότιμη στο βασίλειο των “ευγενών” εθνών».

Με τα μάτια του Αδόλφου

Αυτά όλα θα ήταν απλώς γραφικά, αν δεν ήταν ταυτόχρονα και εξαιρετικά επικίνδυνα. Γιατί επιχειρούν να προσδώσουν μια «εθνοπρεπή» δικαιολογία στα φαινόμενα ρατσιστικής βίας που πολλαπλασιάζονται, ενώ την ίδια στιγμή σπέρνουν την απελπισία σε όσους τα υιοθετούν (εφόσον αποδεικνύονται ανήμποροι να μετρηθούν με τους «προγόνους», ανάξιοι συνεχιστές μιας λαμπρής παράδοσης).

Αυτό ισχύει ειδικά για τη ναζιστική οργάνωση που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τη σημερινή πολιτική ατζέντα. Δεν μπορεί κανείς να προσεγγίσει την ιδιότυπη «ελληνολατρία» της Χρυσής Αυγής αν δεν λάβει υπόψη του το γεγονός ότι οι απόψεις της οργάνωσης για την Αρχαία Ελλάδα είναι απολύτως διαμεσολαβημένες.

Στην πραγματικότητα, ο στενός ηγετικός πυρήνας της Χρυσής Αυγής δεν ταυτίζεται με ό,τι θεωρείται σήμερα ελληνικό, αλλά με όσα επιχείρησαν να περιγράψουν ως «αρχαιοελληνικό» οι θεωρητικοί του Τρίτου Ράιχ και ειδικά ο ίδιος ο Χίτλερ, ο Αλφρεντ Ρόζενμπεργκ και ο Χάινριχ Χίμλερ.

Τα μέλη αυτού του στενού πυρήνα θεωρούν τους εαυτούς τους «βορείους», «Ινδογερμανούς» και δεν χάνουν καμιά ευκαιρία να το υποδηλώσουν. Κάθε Χριστούγεννα γιορτάζουν το «χειμερινό ηλιοστάσιο», με παραπομπές όχι στην ελληνική παράδοση, αλλά στη Σκανδιναβία! Επιλέγουν τον τίτλο «Βόρειον Σέλας» για το περιοδικό που εκδίδουν στη Βόρεια Ελλάδα. Και με κάθε λογής σύμβολα παραπέμπουν στη «βόρεια» καταγωγή τους.

Για την περίπτωσή τους ισχύει η ρήση του Λιακόπουλου ότι «ζουν ανάμεσά μας», αλλά εκείνοι νομίζουν ότι ζουν στη μυθική Θούλη, την αρχέγονη πατρίδα του βόρειου «Αριου» ανθρώπου. Δεν διστάζουν να ποζάρουν έχοντας στις μαύρες μπλούζες τους το σήμα των περιβόητων SA, των χιτλερικών παραστρατιωτικών Ταγμάτων Εφόδου, όπως έκανε ο γνωστός «θεωρητικός» τους, Γιώργος Μάστορας. Πρόκειται για το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Γιώργου Μισιάκα, διορισμένου στο γραφείο του Μιχαλολιάκου στη Βουλή (ΦΕΚ 390/14.8.2012).

Ο ίδιος εμφανίστηκε πριν από λίγες μέρες και με τη στάμπα «Nordland» («Βόρεια χώρα»). Είναι το όνομα μιας ταξιαρχίας των Waffen SS, στην οποία ανήκαν ξένοι εθελοντές. Ακόμα και ο ύμνος της Χρυσής Αυγής που «παιάνιζε» την ώρα του ρατσιστικού «συσσιτίου» την περασμένη Τετάρτη έξω από τα γραφεία της δεν ήταν άλλος από το εμβατήριο των SA, το Horst Wessel Lied, απαγορευμένο βέβαια στη Γερμανία. Το εμβατήριο αυτό ξεκινά με τον στίχο «Die Fahne hoch» (Ψηλά η σημαία), το οποίο μεταφράζεται από τη Χρυσή Αυγή σε «Ορθό το λάβαρο» και αποτελεί μόνιμο σύνθημα και τίτλο στα κείμενά της.

Πεισμένοι ότι είναι συνεχιστές αυτής της «βόρειας» φυλής, οι χρυσαυγίτες διαβάζουν την Αρχαία Ελλάδα με τα μάτια των ναζί. Και στα χέρια τους η Αρχαία Ελλάδα (και ειδικά η Σπάρτη) κακοπαθαίνει όσο κακόπαθε και στα χέρια των αυθεντικών ναζί.

Αυτός είναι ο λόγος που σε όλα τα ιδεολογικά τους άρθρα για την Ελλάδα, τον Ελληνισμό και τη Φυλή οι χρυσαυγίτες επιλέγουν εικονογράφηση από την τέχνη του Τρίτου Ράιχ. Αποφεύγουν αγάλματα και ανάγλυφα αρχαιοελληνικά. Προτιμούν τα έργα του Αρνο Μπρέκερ και του Γιόζεφ Τόρακ, των δύο αγαπημένων γλυπτών του Χίτλερ. Και δίπλα στην ελληνική σημαία δεν παραλείπουν να μοστράρουν είτε τον «αγκυλωτό» μαίανδρο είτε τον «κέλτικο» σταυρό, σύμβολο κι αυτό του «βόρειου» ανθρώπου.

Η ταύτιση με τον χιτλερισμό φτάνει σε σημεία παράνοιας. Και όχι μόνο «αποδεικνύουν» ότι ο Χριστός ήταν Ελληνας, αλλά για να αποτινάξουν από το ίνδαλμά τους, τον Χίτλερ, την υποψία που υποστηρίχτηκε από κάποιους ότι είχε εβραϊκές και αφρικανικές ρίζες, οι χρυσαυγίτες πάνε ένα βήμα παραπάνω: «Η επιστημονική απάντηση: ελληνικής καταγωγής εξ αρρενογονίας κατά το μάλλον ο Χίτλερ» (8.9.2010).

Από τον Νίτσε στον Παλαμά

Δεν κακοπαθαίνουν μόνο οι αρχαίοι συγγραφείς στα έντυπα και τους λόγους των μεταμοντέρνων εθνικοσοσιαλιστών της πλατείας Αττικής. Την ίδια τύχη έχουν οι νεότεροι μελετητές της Αρχαίας Ελλάδας, τους οποίους διαστρεβλώνει η οργάνωση κατά βούληση, προκειμένου να εξυπηρετηθεί ο απώτερος προπαγανδιστικός της σκοπός.

Και πρώτα απ’ όλους ο Νίτσε, τον οποίο ακολουθεί μια παράδοση διαστρέβλωσης από τους ναζιστές θεωρητικούς. Οι χρυσαυγίτες προσπαθούν να φορέσουν στον Νίτσε ένα εθνικιστικό και φυλετικό κουστούμι. Γιατί αν η προσέγγιση γινόταν μέσα από μια ελληνική/ευρωπαϊκή ματιά (δηλαδή την οπτική του ίδιου του Νίτσε, ή έστω του Παλαμά και του Καζαντζάκη, των δύο επιφανέστερων Ελλήνων νιτσεϊκών), τότε θα γινόταν φανερό ότι για τον Νίτσε το μεγαλείο των αρχαίων Ελλήνων δεν οφείλεται στο ότι ήταν φυλετικά καθαροί αλλά στο ακριβώς αντίθετο. Το μεγαλείο της Αρχαίας Ελλάδας έγκειται στην επιμειξία, στην ανάμιξη και τη διασταύρωση των φυλών και των πιο ετερόκλητων στοιχείων και όχι στη φυλετική αγνότητα και καθαρότητα. Ο Νίτσε αρνείται κατηγορηματικά ότι υπάρχουν «καθαρόαιμοι» και «αυτόχθονες Ελληνες».

«Η χριστιανική διδασκαλία ήταν το αντίθετο της διονυσιακής διδασκαλίας· ν’ ανακαλύπτεις ξανά τον Νότο μέσα σου και ν’ απλώνεις πάνω σου έναν φωτεινό, λαμπρό, μυστηριώδη ουρανό του Νότου· να ξαναποκτάς νότια υγεία και κρυφή δυναμικότητα της ψυχής· βήμα βήμα να γίνεσαι πιο περιεκτικός, πιο υπερ-εθνικός, πιο ευρωπαϊκός, πιο υπερ-ευρωπαϊκός, πιο εγγύς ανατολίτης, τελικά πιο ελληνικός -γιατί το ελληνικό ήταν η πρώτη μεγάλη ένωση και σύνθεση καθετί εγγύς ανατολικού, και απ’ αυτήν την άποψη η έναρξη της ευρωπαϊκής ψυχής, η ανακάλυψη του “νέου κόσμου” μας» («Η θέληση για Δύναμη», παρ. 1.051, μτφρ. Ζήσης Σαρίκας, εκδ. Νησίδες, 2001).

Ποιοι είναι όμως για τον Νίτσε οι «αρχέγονοι κάτοικοι της ελληνικής γης», της χώρας που ο ίδιος αγάπησε όσο τίποτε άλλο; «Μογγολική καταγωγή με τη λατρεία του δέντρου και του όφεως. Οι ακτές στολισμένες από μία Σημιτική λωρίδα. Εδώ και εκεί Θράκες. Οι Ελληνες πήραν όλα αυτά τα στοιχεία μέσα στο αίμα τους, συμπεριλαμβανομένων όλων των θεών και των μύθων (στους θρύλους του Οδυσσέα, κάποιοι είναι μογγολικοί) […] Τι είναι αυτοί οι “καθαρόαιμοι Ελληνες”; Δεν είναι αρκετό να δεχθούμε ότι Ιταλικά, Θρακικά και Σημιτικά στοιχεία διασταυρώθηκαν και αναμείχθηκαν σε Ελληνες;» (Friedrich Nietzsche, Nachgelassene Fragmente 1875-1879, 5[198], εκδ. Walter de Gruyter, Βερολίνο/Νέα Υόρκη 1967, σ. 96).

Οσο για τις συχνές αναφορές της Χρυσής Αυγής στον Καζαντζάκη, δεν περιλαμβάνουν βέβαια τις απόψεις του για τον εβραϊκό λαό. «Γενικά οι Εβραίοι, από ιστορικές κυρίως αιτίες, που ενεργούν απάνω τους τώρα και τόσους αιώνες, απόχτησαν μία εντελώς ιδιαίτερη ανάμεσα στις υπόλοιπες φυλές, ψυχοσύνθεση», γράφει στο «Τι είδα στη Ρουσία» ο Καζαντζάκης. «Το Κράτος γι’ αυτούς ήταν η οργανωμένη αδικία· γιατί αληθινά κανένας λαός όσο ο ιουδαϊκός δε δοκίμασε τόσο απάνθρωπα την τυραννία, την απληστία και την αδικία του δυνατού. Για να σωθούν, κι επειδή αδυνατούσαν να καταφύγουν στις σωματικές τους δυνάμεις, καλλιεργούσαν στο έπακρο τις πνευματικές τους ικανότητες. Αλλο όπλο από το Πνεύμα δεν είχαν».

«Πώς μπορεί κανείς να νιώσει τη ράτσα των Εβραίων χωρίς να περάσει και να ζήσει τη φοβερή αυτήν έρημο;» λέει αλλού («Ταξιδεύοντας, Σινά») ο Καζαντζάκης. «Εγώ που αγαπώ την ανήλεη αυτή ράτσα χαιρόμουν να θωρώ τις φοβερές πέτρες, όπου γεννήθηκαν οι αρετές τους. Η θέληση, το πείσμα η αντοχή – κι απάνω απ’ όλα ένας Θεός σάρκα από τη σάρκα τους που του φώναζαν: “Δώσε μας να φάμε! Σκότωσε τους εχθρούς μας! Δώσε μας τη Γη της Επαγγελίας” και τον ανάγκαζαν με τη βία να υπακούσει. Χάρη στην έρημο αυτή οι Εβραίοι ζουν ακόμα και κυριαρχούν με τις αρετές τους τον κόσμο. Σήμερα -μεταβατική περίοδος οργής, εκδίκησης και βίας- οι Εβραίοι είναι αναγκαστικά και πάλι ο εκλεκτός λαός του φοβερού Θεού της Εξόδου»…

Οσο για τον Παλαμά, τον οποίο αναδεικνύει στα άρθρα του ο ίδιος ο αρχηγός της οργάνωσης, είναι εκείνος που μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία είχε κατακεραυνώσει τους συγχρόνους του για τη ροπή στον αντισημιτισμό. Με άρθρο του σε αθηναϊκή εφημερίδα ο Παλαμάς υμνούσε τον Στέφαν Τσβάιχ και κατηγορούσε τον Θέμο Αθανασιάδη Νόβα που φλέρταρε με τον ναζισμό. Ο Αθανασιάδης Νόβας είχε κατακρίνει το ανέβασμα του έργου «Του φτωχού τ’ αρνί» του Τσβάιχ από το Εθνικό Θέατρο με ένα πολύ γνώριμο επιχείρημα: «Ο Τσβάιχ είναι Εβραίος και η κριτική μασονία που τον επέβαλε επίσης εβραϊκή» (εφημ. «Νέος Κόσμος», 8.11.1934). Ο Παλαμάς απάντησε με μια καταπληκτική φράση: «Ο Τσβάιχ είναι στα χρόνια μας αριστοτέχνης, είν’ ένας συγγραφέας από τους ονομαστούς και τους έξοχους […] Εβραίος ή Αθηναίος» (10.11.1934). Αλλά ο Αθανασιάδης Νόβας επέμεινε: «Οχι διδάσκαλε, δεν κάνει το ίδιο…» (15.11.1934).

Αν λοιπόν ψάχνουν για ομοϊδεάτη τους οι χρυσαυγίτες στους ποιητές του Μεσοπολέμου, ας αφήσουν τον Παλαμά ήσυχο. Και ας στηριχτούν στον Αθανασιάδη (αδελφό του γνωστού «αποστάτη»), ο οποίος έγραφε: «Μου είπαν πως ο Τσβάιχ το έγραψε για να χτυπήσει τον Χίτλερ. Αλλά τότε τόσο το χειρότερο για το Εθνικό που έσπευσε να υιοθετήσει ένα έργο της χονδροειδέστερης εβραϊκής βαγαποντιάς».

Φυσικά οι χρυσαυγίτες δεν πολυασχολούνται μ’ αυτές τις λεπτομέρειες. Οπως ομολογούν, «ο Ελληνισμός είναι πάνω απ’ όλα Αίμα και με αυτή την οπτική βλέπουμε τον Αρχαίο Ελληνισμό. […] Η αναφορά στην Αρχαία Ελλάδα για τη Χρυσή Αυγή δεν έχει φιλοσοφικό ή φιλολογικό ενδιαφέρον, δεν αποτελεί απλά και μόνο ένα αντικείμενο γνώσεως. Είναι κάτι πολύ βαθύτερο, γιατί για εμάς ο Ελληνισμός είναι ένα Αιμάτινο Ποτάμι στον Χρόνο, που η συνέχειά του πιστεύουμε ότι είναι οι σύγχρονοι Ελληνες» (1.3.2002).

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Οι «νεοναζί» και οι αποζημιώσεις των… ναζί

Ο γερμανόφιλος εθνικισμός της Χρυσής Αυγής δεν είναι ανέφελος. Πολλές φορές η οργάνωση βρίσκεται υποχρεωμένη να απολογείται για τη δράση των Γερμανών ομοϊδεατών της που στρέφεται εναντίον του ελληνικού λαού. Ζήσαμε από κοντά την… απελπισία της ηγεσίας της οργάνωσης, όταν τον Απρίλιο του 2010 πληροφορήθηκε ότι οι σύντροφοί της του NPD διαδηλώνουν έξω από το Γενικό Προξενείο της Ελλάδας στο Ντίσελντορφ, με κεντρικό σύνθημα «Γερμανικό χρήμα μόνο για γερμανικά συμφέροντα – καμιά οικονομική βοήθεια για την Ελλάδα». Η οδύνη των χρυσαυγιτών έγινε μεγαλύτερη όταν έμαθαν ότι υπήρξε και αντισυγκέντρωση από υποστηρικτές της Ελλάδας, στους οποίους μετείχαν μέλη του κόμματος της Αριστεράς, των Πρασίνων και του SPD, με πλακάτ «Είμαστε όλοι Ελληνες» και «Σταματήστε το NPD».

Η Χρυσή Αυγή επιχείρησε να θολώσει τα νερά. Αποστασιοποιήθηκε με ανακοίνωσή της από το αδελφό κόμμα και το κατηγόρησε για «επιπολαιότητα, λαϊκισμό και χωρίς γεωστρατηγική σκέψη να σταθεί στο πλευρό των παγκόσμιων κερδοσκόπων της Νέας Υόρκης». Αυτά βέβαια δεν εμπόδισαν τις δυο οργανώσεις να συνεργάζονται στενά μέχρι σήμερα, ενώ οι Γερμανοί του NPD μετείχαν προσκεκλημένοι και στη φετινή φιέστα της Χρυσής Αυγής στην Αθήνα.

Υπάρχουν όμως και χειρότερα. Η Χρυσή Αυγή εμφανίστηκε –μετά βέβαια από κάποιες αμφιταλαντεύσεις- να υποστηρίζει το παλιό αίτημα της ελληνικής Αριστεράς για την αποπληρωμή του κατοχικού δανείου και των πολεμικών αποζημιώσεων εκ μέρους του γερμανικού κράτους. Μόνο που η θέση αυτή αντιφάσκει απολύτως με την άρνηση του Ολοκαυτώματος, την οποία διακήρυξε επισήμως από τα έδρανα της Βουλής ο εκπρόσωπος Τύπου της οργάνωσης, καθώς και με την υιοθέτηση της λεγόμενης «αναθεώρησης» της Ιστορίας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, την οποία έχει κάνει σημαία του ο Νίκος Μιχαλολιάκος εδώ και δεκαετίες.

Γιατί δεν είναι η Μέρκελ και ο Σόιμπλε αυτοί που αμφισβητούν τα ελληνικά δίκαια, αλλά ο γκουρού της ευρωπαϊκής αναθεωρητικής σχολής και εξέχων αρνητής του Ολοκαυτώματος, ο Ρομπέρ Φορισόν. Η Χρυσή Αυγή έχει βέβαια προβάλει όπως μπορεί τις θέσεις του Φορισόν και έχει δημοσιεύσει κείμενά του στις επίσημες εκδόσεις της.

Ε, λοιπόν, ο Φορισόν έχει δημόσια υποστηρίξει ότι η Γερμανία δεν χρωστάει τίποτα στην Ελλάδα. «Η αλήθεια είναι ότι, παρά τον ανταρτοπόλεμο και τον αποκλεισμό που εφάρμοσε η Βρετανία, η Γερμανία έστειλε στην Ελλάδα σημαντικές ποσότητες χρυσού, προκειμένου να περιοριστεί ο καταστροφικός πληθωρισμός και να σταθεροποιηθεί με επιτυχία το ελληνικό νόμισμα. Εστειλε επίσης στην Ελλάδα προϊόντα διατροφής για να καταπολεμήσει το λιμό, καθώς και εξαγωγικά γερμανικά προϊόντα, και αυτά παρά τις ελλείψεις από τις οποίες είχε ήδη αρχίσει να υποφέρει ο γερμανικός λαός». Το προκλητικό αυτό κείμενο φέρει τον εξίσου προκλητικό τίτλο «Το Τρίτο Ράιχ βοηθάει την Ελλάδα» και δημοσιεύτηκε στο ανεπίσημο ιστολόγιο του Φορισόν (8.10.2011).

Αυτή είναι, λοιπόν, η κρυφή πεποίθηση της Χρυσής Αυγής. Το Τρίτο Ράιχ, κατά την άποψή της, όχι μόνο δεν εκμεταλλεύτηκε και κατέστρεψε οικονομικά την Ελλάδα, αλλά την έσωσε! Κι όσοι δεν το καταλαβαίνουν, ή -ακόμα χειρότερα- πιστεύουν τα υποκριτικά ρητορικά σχήματα της οργάνωσης απλά είναι αφελείς. Στην καλύτερη περίπτωση.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Διαβάστε
● Johann Chapoutot «Ο Εθνικοσοσιαλισμός και η Αρχαιότητα» (μτφρ. Γιώργος Καράμπελας, εκδ. Πόλις, Αθήνα 2012)
Η «ανακάλυψη» από τους θεωρητικούς του ναζισμού της «βόρειας» καταγωγής του ελληνισμού. Αυτή την ελληνική «γερμανικότητα» αναμασά η Χρυσή Αυγή, στηριγμένη στα γραπτά του Χίτλερ και του Ρόζενμπεργκ.
● Αννα Φραγκουδάκη «Ο Εθνικισμός και η άνοδος της Ακροδεξιάς» (εκδ. Αλεξάνδρεια, Αθήνα 2013)

Ανάλυση για την ανάδυση των ακροδεξιών μορφωμάτων του ΛΑΟΣ και της Χρυσής Αυγής, στηριγμένη στην εξέλιξη της επίσημης εθνικής ιδεολογίας. Η υιοθέτηση από τους εγχώριους εθνικιστές του ρατσιστικού προτύπου της κεντροευρωπαϊκής ελίτ.
● Κ.Π. «Ενα επεισόδιο από την ιδεολογική προετοιμασία της 4ης Αυγούστου. Του φτωχού τ’ αρνί». (περ. «Επιθεώρηση Τέχνης», τχ. 141, Σεπτέμβρης 1966)
Η απάντηση του Παλαμά σε αντισημιτική κριτική του Θέμου Αθανασιάδη Νόβα, με αφορμή το έργο του (Εβραίου) Στέφαν Τσβάιχ.
Δείτε
● «300» (του Zack Snyder, 2007)
Στηριγμένο στο κόμικς του Frank Miller, η σύγχρονη αυτή καρικατούρα της μάχης των Θερμοπυλών ικανοποιεί τις δοξασίες των σύγχρονων κατά φαντασία μιμητών της Σπάρτης. Οι εχθροί είναι ζωόμορφα τέρατα και ο αρχηγός τους θηλυπρεπής, ενώ this is Sparta.


ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ: Τάσος Κωστόπουλος, Αντα Ψαρρά, Δημήτρης Ψαρράς   ios@efsyn.gr
Read more...

IΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ Ν.ΜΑΔΟΥΡΟ-Φ.ΚΑΣΤΡΟ

0 comments

...ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΑ 60 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΜΟΝΚΑΔΑ

Εξήντα χρόνια συμπληρώθηκαν φέτος στις 26 Ιούλη, όταν το 1953 ολιγομελείς ομάδες επαναστατών - συνολικά 160 αγωνιστές - με επικεφαλής τον Φιντέλ Κάστρο επιτέθηκαν στο στρατόπεδο Μονκάδα, κοντά στο Σαντιάγο δε Κούμπα - όπου στάθμευαν χιλιάδες στρατού - με σκοπό να ξεσηκωθεί ο κουβανικός λαός ενάντια στη δικτατορία του Φουλχένσιο Μπατίστα.

Η ενέργεια αυτή των Κουβανών επαναστατών, παρά την ήττα, άνοιξε μια νέα φάση στην πάλη του κουβανικού λαού, σημαδεύοντας την σύγχρονη Ιστορία του Νησιού της Επανάστασης, η οποία κορυφώθηκε με την επικράτηση της Επανάστασης 6 χρόνια αργότερα, την 1η Γενάρη του 1959.

Από εκείνη την επίθεση γεννήθηκε το Κίνημα της 26ης του Ιούλη, καθώς οι εξεγερμένες δυνάμεις αποφάσισαν να ενωθούν. Κάθε χρόνο, η Κούβα γιορτάζει την 26η Ιούλη, που έχει καθιερωθεί ως εθνική γιορτή της Επανάστασης.

Με αφορμή τα 60 χρόνια από την επίθεση στο στρατόπεδο Μονκάδα ο πρόεδρος της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, συναντήθηκε την Παρασκευή(26/7) με τον ηγέτη της Κουβανικής Επανάστασης, Φιντέλ Κάστρο, δηλώνοντας πως "οι ιδέες παραμένουν ακόμα αήττητες" και επιπλέον χαρακτήρισε τη συνάντηση του με τον Κουβανό ηγέτη ως "ιστορική".
Επίσης, ο πρόεδρος της Βενεζουέλας έδωσε στον Φιντέλ Κάστρο μια εικόνα ζωγραφισμένη από τον Διοικητή της Μπολιβαριανής Επανάστασης, Ούγκο Τσάβες, την οποία είχε ζωγραφίσει κατά τη διάρκεια της ιατρικής του περίθαλψης στην Αβάνα, καθώς και το σχετικό βιβλίο του Ignacio Ramonet το οποίο περιέχει μια μεγάλη συνέντευξη του διοικητή Τσάβες, ο οποίος αφηγείται την ιστορία της ζωής του.

Κατά τη συνάντηση, ο Φιντέλ Κάστρο και ο πρόεδρος της Βενεζουέλας μίλησαν για την επίθεση στο στρατόπεδο Μονκάδα και για την ιστορική σημασία αυτής της επίθεσης. Ο Κουβανός ηγέτης, επίσης, εξέφρασε την ανησυχία του για την κλιματική αλλαγή και τις απειλές που αυτή εγκυμονεί για την ανθρωπότητα.

Παρακάτω ακολουθούν φωτογραφίες από την συνάντηση:







*Με πληροφορίες από το http://barbudosdesierramaestra.blogspot.gr/
Read more...

ISKRA.gr: Φάκελος - Ευρώ και Ευρωπαϊκή Αριστερά

0 comments
ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ
Στον παρόντα φάκελο υπάρχουν links των αρχείων της iskra, με θέματα σχετικά με το ευρώ και την ευρωζώνη.
Παραθέτουμε το σχετικό link, στην κατηγορία "ΦΑΚΕΛΟΙ"
http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=12882:eyrwpaikh-aristera-eyrw&catid=111:evroevrozoni&Itemid=336
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ
Οπως ήταν προβλέψιμο, η κρίση στην οποία βυθίζονται οι χώρες της ΕΕ εδώ και μία πενταετία έθεσε υπό σκληρή δοκιμασία την κυρίαρχη άποψη εντός της ευρωπαϊκής Αριστεράς σχετικά με τη φύση της ονομαζόμενης «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης» και των βασικών πυλώνων της, και πρωτ'απ'όλα του βασικότερου εξ'αυτών, της ΟΝΕ. Βεβαίως αυτή η κρίση είναι μια παγκόσμια κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, που άρχισε στις ΗΠΑ και αγγίζει τα θεμέλια της σημερινής χρηματιστικοποιημένης οικονομίας. Είναι όμως προφανές ότι πλήττει με ιδιαίτερη σφοδρότητα την ΕΕ, και εντός αυτής ορισμένες χώρες ποιοτικά περισσότερο από άλλες. Μετατιθέμενη στο τραπεζικό και δημοσιονομικό επίπεδο, η κρίση οδήγησε σε πρωτοφανείς για τα μεταπολεμικά δεδομένα ανεπτυγμένων χωρών πειραματισμούς, με αιχμές τα Μνημόνια και τη θεραπεία-σοκ που επιβλήθηκαν στις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας από τους ίδιους τους θεσμούς της ΕΕ (συνεπικουρούμενους από το ΔΝΤ, με περιορισμένο όμως ρόλο). Με άλλα λόγια, έγινε σαφές ότι το ευρωπαϊκό οικοδόμημα αποτελεί παράγοντα καθοριστικής σημασίας στην ειδική, και εξαιρετικά βεβαρυμένη μορφή που παίρνει η κρίση στην Γηραιά Ηπειρο. Αναδείχθηκαν ταυτόχρονα οι βασικές όψεις της λειτουργίας του που κινούνται γύρω από δύο βασικούς άξονες:
- Τη θωράκιση ιδιαίτερα σκληρών εκδοχών νεοφιλελευθερισμού, πολύ πέρα από μια απλή πολιτική λιτότητας.
- Την υπεράσπιση των συμφερόντων των καπιταλιστικών τάξεων του ευρωπαϊκού κέντρου, πρώτα και κύρια της Γερμανίας, σε βάρος αυτών της περιφέρειας, αλλά και των «ενδιάμεσων» μεγάλων χωρών (ειδικά της Γαλλίας και, ακόμη περισσότερο, της Ιταλίας, που έχει και όψεις περιφερειακής χώρας).
Ο συνδυασμός αυτών των παραγόντων είχε κατακλυσμικές συνέπειες σε ευρωπαϊκή κλίμακα. Οι κυριότερες μπορούν να συνοψιστούν ως εξής:
- Μια πρωτοφανής αύξηση των ανισοτήτων μεταξύ των χωρών του κέντρου και της περιφέρειας. Ενώ η Γερμανία έχει, από το 2010 και μετά, θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, με το ΑΕΠ της να κινείται το 2012 κατά 7% υψηλότερα απ'ότι το 2008 (παρά τη συρρίκνωση κατά 5,1% το 2009), η Ελλάδα γνωρίζει ύφεση τύπου δεκαετίας του 1930, με το ΑΕΠ της να έχει υποχωρήσει τουλάχιστον κατά 20% στην ίδια περίοδο. Τα αντίστοιχα ποσοστά συρρίκνωσης της Πορτογαλίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας είναι της τάξης του 6%, της Ιρλανδίας του 15%, ενώ η Γαλλία γνωρίζει στασιμότητα με εντεινόμενες υφεσιακές τάσεις.
- Εφαρμόστηκαν για πρώτη φορά σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης οι βίαιες συνταγές που είχαν ως τώρα εφαρμοστεί στις χώρες του Νότου και της Ανατολικής Ευρώπης (δραστική εσωτερική υποτίμηση, μαζική εκποίηση δημόσιας περιουσίας, απορύθμιση των εργασιακών σχέσεων), με τα γνωστά και απολύτως αναμενόμενα αποτελέσματα (μαζική ανεργία και φτωχοποίηση, διάλυση του κράτους κλπ).
- Τη δημιουργία ενός πλέγματος σχέσεων κυριαρχίας νεοαποικιακού τύπου στις χώρες που υποβλήθηκαν σε Μνημόνια, με κύριο μοχλό τους μηχανισμούς αναχρηματοδότησης του δημόσιου χρέους. Βασικές του όψεις η ολόπλευρη τροϊκανή κηδεμονία, η εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας και η αυταρχική κλιμάκωση του κράτους, που κινείται οριακά πλέον εντός του πλαισίου της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Η ειδική μορφή που παίρνει λοιπόν η κρίση εντός ΕΕ αναδεικνύει με τον πιο ανάγλυφο τρόπο τη φύση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος που βασίστηκε στις γνωστές συνθήκες του Μάαστριχτ και της Λισαβώνας. Από οικονομική άποψη, η ΟΝΕ οδήγησε σε μια ψαλίδα ανταγωνιστικότητας ανάμεσα στο ευρωπαϊκό κέντρο και την περιφέρεια, στην υπερχρέωση των χωρών που ανήκουν στο κλαμπ των χαμένων και κατόπιν στην υπαγωγή τους στη μνημονιακή λεηλασία. Από πολιτική άποψη, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί (ΕΚΤ, Κομισιόν, Eurogroup) εξελίσσονται στους κεντρικούς μηχανισμούς συντονισμού και επιβολής ακραίων νεοφιλελεύθερων επιλογών αλλά και διασφάλισης της κυριαρχίας των χωρών του κέντρου, με τη Γερμανία στη θέση του ηγεμόνα.
Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΑΜΗΧΑΝΙΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
Η συνοπτική απαρίθμιση των παραπάνω θα αρκούσε από μόνη της για να καταδειχθεί το αδιέξοδο της κυρίαρχης στρατηγικής εντός της ευρωπαϊκής αριστεράς, που βασίζεται όπως ξέρουμε στο στόχο μιας «άλλης ΕΕ», απαλλαγμένης από την πρόσδεση στις νεοφιλεύθερες πολιτικές. Ο συνδυασμός ακραίου αντιδημοκρατικού κατήφορου, σκληρού νεοφιλευθερισμού και νεοαποικιακής επιβολής καταρρακώνει τα θεμέλια του ευρωπαϊστικού σχεδίου που ορίζει την «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» ως μοντέλο ενός πιο «κοινωνικού» καπιταλισμού σε πλαίσιο δημοκρατικών εγγυήσεων και συνεργασίας μεταξύ διαφορετικών κρατών και λαών.
Για να κατανοήσουμε καλύτερα σε τι συνίσταται ειδικότερα η αριστερή εκδοχή του ευρωπαϊστικού σχεδίου, ας εξετάσουμε την πιο αντιπροσωπευτική του ίσως εκδοχή, δηλαδή τα ντοκουμέντα του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ), που συσπειρώνει τις κύριες δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς της ευρύτερης περιοχής.
Στο 3ο του συνέδριο, το 2010, το ΚΕΑ παρουσιάζει την αντίληψή του περί «εκδημοκρατισμού της ΕΕ» ως εξής :
«Το ΚΕΑ δεσμεύεται να διεκδικήσει την πραγματική δημοκρατία στους Ευρωπαϊκούς Θεσμούς και μια βαθιά αλλαγή της ευρωπαϊκής πολιτικής με διττή έννοια: πρώτον σε ότι αφορά τον πραγματικό έλεγχο της μετεγκατάστασης των κεφαλαίων και δεύτερον τοεμπόριο,με την έννοια της κατάργησης τωνανισοτήτων ανάμεσα στις διάφορες περιοχές η οποία θα επιτρέψει την ισορροπημένη ανάπτυξη όλων των περιοχών της Ευρώπης. Αυτή η διαδικασία δημοκρατικού μετασχηματισμού αφορά τους θεσμούς και τις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και των εθνικών κρατών. Παλεύουμε για τη δημοκρατική επανίδρυση της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης».
Δυσυχώς όμως το ντοκουμέντο δεν εξηγεί πως είναι δυνατό αυτοί οι στόχοι, που αντιβαίνουν το σύνολο των εν ισχύ συνθηκών, που συστηματοποιούν τον απρόσκοπτο και ελεύθερο ανταγωνισμό και δημιουργούν πανίσχυρους μηχανισμούς απόκλισης και ανισότητας μεταξύ περιοχών και χωρών, μπορούν να υλοποιηθούν με δεδομένο ότι οποιαδήποτε αλλαγή των συνθηκών απαιτεί ομοφωνία, ή έστω συμφωνία των κυριότερων (δηλαδή μεγαλύτερων) χωρών. Αναπόφευκτα λοιπόν καταλήγουν στο να μοιάζουν περισσότερο με ευχολόγια, κάτι που ίσως εξηγεί και την πλήρη αδυναμία τους να συγκροτήσουν το παραμικρό κίνημα σε ευρωπαϊκή επίπεδο παρά την τελετουργική τους επανάληψη εδώ και πολλά χρόνια σε πάμπολα κείμενα και εκδηλώσεις.
Κάτι παρόμοιο ισχύει φυσικά και για τα μέτρα που προτείνονται στη συνέχεια του ντοκουμέντου του ΚΕΑ και που προτάσσουν «ευρωπαϊκής λύσεις» για μια εναλλακτική αντιμετώπιση της κρίσης, δηλαδή λύσεις που η εφαρμογή τους νοείται μόνο κατ'ευθείαν σε ένα ευρωπαϊκό υπερεθνικό επίπεδο.
Ως τέτοια μέτρα το ΚΕΑ αναφέρει κυρίως:
- Την «ευρωπαϊκή αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους» με την «κατάργηση μέρους του» (δεν διευκρινίζεται αν αφορά το μεγαλύτερο μέρος του).
- Τη δημιουργία ενός «ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης των κρατών που αντιμετωπίζουν δυσκολίες».
- Τη μεταρρύθμιση της ΕΚΤ έτσι ώστε να τροφοδοτεί με πίστωση πραγματικά αναπτυξιακούς στόχους.
- Τη φορολόγηση σε ευρωπαϊκό επίπεδο των κερδοσκοπικών συναλλαγών και ευρύτερα των εισοδημάτων που προέρχονται από χρηματοπιστωτικές δραστηριότητες.
- Τη δημιουργία ευρωομόλογων.
Πέρα από τη συζήτηση σχετικά με το πόσο δόκιμα ή πραγματοποιήσιμα είναι το σύνολο ή μέρος αυτών των μέτρων εντός του υπαρκτού ευρωπαϊκού πλαισίου, και πάλι λείπει η οποιαδήποτε αναφορά στον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν: πχ αν αποκτήσει το ΚΕΑ την πλειοψηφία στο ονομαζόμενο «Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο» (που όμως δεν αποτελεί καν τύποις νομοθετικά κυρίαρχο όργανο); Αν συμβούν περίπου ταυτόχρονες πολιτικές ανατροπές σε μια σειρά ευρωπαϊκών χωρών; Εαν ναι είναι δυνατόν να νοηθεί μια διαδικασία συναινετικής αλλαγής των συνθηκών αντίστοιχης με αυτήν που επικράτησε κατά την επικύρωσή τους στη σημερινή τους μορφή;
Αντί για κάποια απόπειρα απάντησης έχουμε μια γενικόλογη διακύρηξη σύμφωνα με την οποία
«Το ΚΕΑ αγωνίζεται για μια δημοκρατική και αριστερή πολιτική λύση, για την αλλαγή της κατάστασης σε κάθε επίπεδο: τοπικό, εθνικό,ευρωπαϊκό και παγκόσμιο».
Παρά την απαρίθμιση των δυνάμεων που καλούνται να στρατευθούν σε τέτοια κατεύθυνση (κινήματα, συνδικάτα και κοινωνικοί φορείς, κλπ), λείπει η οποιαδήποτε ανάλυση των σχέσεων ανάμεσα σε αυτά τα επίπεδα και των διαφορετικών (ενίοτε και αντιθετικών) χρονικοτήτων που τα χαρακτηρίζουν από τη σκοπιά των πολιτικών συσχετισμών. Οι ρυθμοί ανάπυξης της ταξικής πάλης και οι συσχετισμοί που απορρέουν χαρακτηρίζονται και αυτές από την «άνιση και συνδυασμένη ανάπτυξη» που αποτελεί το ίδιον του καπιταλισμού ως παγκόσμιο σύστημα. Επιπλέον το κείμενο δεν ορίζει σε ποιό επίπεδο κρίνεται το στοίχημα της συνολικής ανατροπής του συσχετισμού δύναμης, δηλαδή της πολιτικής εξουσίας. Με χαρακτηριστικό τρόπο δεν τίθεται καν το ενδεχόμενο κατάκτησης από κόμμα μέλος του ΚΕΑ κυβερνητικής εξουσίας, προφανώς γιατί κάτι τέτοιο είναι νοητό μόνο σε εθνικό επίπεδο και θα διατάρασσε την ρητορική συμπληρωματικότητα μεταξύ όλων των επιπέδων που απαριθμούνται. Αυτό δείχνει εξ'άλλου και ο τρόπος με τον οποίο το κείμενο καταδικάζει απερίφραστα τόσο τις «εθνοκεντρικές» (το αγγλικό και το γαλλικό κείμενο μιλούν μάλιστα για «εθνικές: national/nationales») όσο και τις «ευρωκεντρικές» λύσεις:
«Πολλοί αντιμετωπίζουν τη διεύρυνση της φτώχειας και των ανισοτήτων ως συνολική αποτυχία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αν η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι ικανή να βάλει τέλος στην κερδοσκοπία, τότε ποιός μπορεί να το κάνει; Οι εθνοκεντρικές και ευρωκεντρικές λύσεις, που είναι σε αντίθεση με τα συμφέροντα των λαών ολόκληρης της Ευρώπης, δεν οδηγούν στην κοινωνική ισότητα. Χωρίς αλληλεγγύη και συνεργασία πέρα από τα εθνικά σύνορα, δεν θα έχουμε την ευκαιρία να σχεδιάσουμε τις πολιτικές του μέλλοντος. Πιστεύουμε πως η κοινωνική ευθύνη μπορεί να προκύψει μόνο μέσω της συνεργασίας, όχι από τον ανταγωνισμό».
Παρά τις επιφανειακά «ισορροπημένες» διατυπώσεις («ούτε εθνοκεντρισμός, ούτε ευρωκεντρισμός»), είναι εμφανές ότι επί της ουσίας καταδικάζεται οποιαδήποτε απόπειρα λύσης εκτός πλαισίου ΕΕ, που ταυτίζεται με τον «ανταγωνισμό» ενώ, εμμέσως πλην σαφώς, οι υπάρχοντες ευρωπαϊκοί θεσμοί (αν και βελτιώσιμοι) θεωρούνται ότι αποτελούν βήματα προς την «αλληλεγγύη και τη συνεργασία πέρα από τα εθνικά σύνορα". Πως αλλιώς θα μπορούσε εξ'άλλου να κατανοηθεί η εκπληκτική διατύπωση σύμφωνα με την οποία «μόνο η Ευρωπαϊκή Ενωση μπορεί να βάλει τέλος στην κερδοσκοπία»...
Δεν χρειάζεται νομίζουμε να τονισθεί πόσο ακατάλληλα μοιάζουν αυτά τα προ τριετίας κείμενα για να αντιμετωπισθεί με όρους στοιχειώδους ρεαλισμού η προοπτική ρήξης μιας χώρας, ακόμη και μιας σειράς χωρών, με το μνημονιακό πλαίσιο και την τροϊκανή κυριαρχία που το συνοδεύει. Πόσο απροετοίμαστη βρέθηκε, για να το πούμε διαφορετικά, η Αριστερά που κινήθηκε σε αυτή τη βάση μπροστά στο ενδεχόμενο σπασίματος της αλυσίδας σε έναν συγκεκριμένο «αδύνατο κρίκο», επί του προκειμένου την Ελλάδα, και στην ισχυρή πιθανότητα ανάλυψης της εξουσίας από ένα αριστερό κόμμα μιας μικρής περιφερειακής χώρας σε ένα απολύτως εχθρικό (σε διακρατικό επίπεδο) ευρωπαϊκό περιβάλλον. Και δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι η κατεύθυνση στην οποία κινούνται τα κείμενα του ΚΕΑ υποδηλώνει εν τέλει μια δορυφορική λογική ως προς τις στρατηγικές επιλογές των ευρωπαϊκών αρχουσών τάξεων και βεβαίως της ευρωπαϊστικής ιδεολογίας που τις νομιμοποιεί.
Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ
Η ισχύς αυτής της υποτελούς ως προς το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και την ιδεολογία του σχέση εξηγεί και την καθυστέρηση με την οποία εμφανισίστηκε η ανοιχτή αμφισβήτηση του ευρωπαϊσμού στο εσωτερικό των αριστερών δυνάμεων της ευρύτερης περιοχής. Πρέπει βέβαια να σημειωθεί ότι ορισμένα τμήματα της ευρωπαϊκής ριζοσπαστικής Αριστεράς ήταν παραδοσιακά εχθρικά έναντι της ΕΕ. Αυτή είναι η περίπτωση των εναπομείναντων «παραδοσιακών» ΚΚ, σε Ελλάδα και Πορτογαλία, αλλά αφορά και το μεγαλύτερο τμήμα των σκανδιναβικών κομμάτων , όπως και το μαοϊκών καταβολών Σοσιαλιστικό Κόμμα Ολλανδίας κ. α. Στις κεντρικές χώρες της Ευρώπης όμως, αλλά και στο Νότο, ο αριστερός ευρωπαϊσμός κυριαρχούσε δίχως στην ουσία αντίβαρο, με την εξαίρεση των υπολογίσιμων αλλά αυστηρά περιχαρακωμένων ΚΚ Πορτογαλίας και Ελλάδας.
Σε μια πρώτη φάση, από το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης έως την κυπριακή κρίση, σε επίπεδο πολιτικής Αριστεράς, μπορούμε να πούμε ότι επικρατεί ένα πάγωμα και μια σχετική σιωπή. Ακόμη και παραδοσιακά αντιΕΕ δυνάμεις όπως τα προαναφερθέντα ΚΚ Ελλάδας και Πορτογαλίας, αποφεύγουν, με διάφορετικά σκεπτικά, να θέσουν θέμα ευρώ και γενικότερα σύγκρουσης με την ΕΕ ως στοιχεία μιας αριστερής στρατηγικής. Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα (Αριστερό Μπλόκο Πορτογαλίας, ΚΚ Γαλλίας) παρατηρείται μια σκλήρυνση ευρωπαϊστικών αντανακλαστικών στο όνομα της οριοθέτησης απέναντι σε υποτιθέμενες τάσεις «εθνικής αναδίπλωσης». Η Ελλάδα, όπου αντίθετα διεξάγεται μια πολύ ζωντανή αντιπαράθεση εντός των δυνάμεων που συσπειρώνονται στον Σύριζα και όπου το σύνολο σχεδόν της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς έχει μια ιδιαίτερα οξυμένη αντι-ΟΝΕ και αντι-ΕΕ στάση, αποτελεί με αυτήν την έννοια εξαίρεση. Ακόμη και η θέση με την οποία ο Σύριζα κατέβηκε στις εκλογικές αναμετρήσεις της άνοιξης του 2012, και που τον έφεραν στα πρόθυρα της εξουσίας, δηλαδή το «καμμιά θυσία για το ευρώ», αποτελούσε παραφωνία για τα τότε δεδομένα του ΚΕΑ.
Είναι αλήθεια ότι κάτω από την επιφάνεια της στασιμότητας και το πέπλο σιωπής τα πράγματα κινούνταν. Σε τμήματα της γαλλικής αλλά και στην περιφέρεια της πορτογαλικής αριστεράς ακούγονταν φωνές που εξέφραζαν μια πιο συστηματική αντίθεση στην ΕΕ και το ευρώ . Ο πρώην ηγέτης της ισπανικής Ενωμένης Αριστεράς Γιαμαθάρες, παρά τη γενική μετριοπάθεια που χαρακτηρίζει τις θέσεις, υποστηρίζει την έξοδο της χώρας του από το ευρώ από το φθινόπωρο του 2012. Ο Μελανσόν (βλέπε και παρακάτω) είχε ήδη διαφοροποιηθεί σε καίρια σημεία από την γενικότερη ευρωπαϊστική λογική. Σ'αυτή τη φάση, ορισμένοι αριστεροί οικονομολόγοι, με δεσπόζουσες μορφές τον Κώστα Λαπαβίτσα και τον Γάλλο Ζακ Σαπίρ, και κάποια έντυπα όπως η Μοντ Ντιπλοματίκ, έπαιξαν έναν ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στο άνοιγμα της συζήτησης. Αναδρομικά μπορούμε να πούμε ότι άσκησαν μια διαβρωτική επίδραση στην ιδεολογική ηγεμονία του αριστερού ευρωπαϊσμού. Σε πολιτικό επίπεδο, με εξαίρεση και πάλι την ελληνική περίπτωση, οι διαδικασίες αυτές παρέμεναν ωστόσο υπόγειες, κτήμα περιορισμένων κύκλων της Αριστεράς.
Τα πράγματα αλλάζουν εντυπωσιακά με το ξέσπασμα της κυπριακής κρίσης. Η ωμότητα με την οποία η ΕΕ και η ΕΚΤ καταπάτησαν κάθε έννοια δημοκρατίας και εθνικής κυριαρχίας, σε συνδυασμό με το πρωτοφανές μέτρο του κουρέματος των τραπεζικών καταθέσεων, προκαλούν σοκ σε όλη την Ευρώπη. Στις εβδομάδες που ακολουθούν δύο από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της ευρωπαϊκής Αριστεράς, ο ηγέτης του Αριστερού Μετώπου της Γαλλίας Ζαν-Λυκ Μελανσόν και ο Γερμανός Οσκαρ Λαφοντέν, θέτουν ανοιχτά θέμα ευρώ. Ο πρώτος δηλώνει ότι αν χρειαστεί μια προοδευτική κυβέρνηση να επιλέξει μεταξύ λαϊκής κυριαρχίας και διατήρησης του ευρώ, θα πρέπει να αποφασίσει υπέρ της πρώτης. Ο δεύτερος προτείνει με πιο ολοκληρωμένο τρόπο την διάλυση της ΟΝΕ και την επιστροφή σε εθνικά νομίσματα αλλά με συντεταγμένο τρόπο. Αμέσως μετά, το ΑΚΕΛ παίρνει θέση υπέρ της διπλής εξόδου της Κύπρου από Μνημόνια και ΟΝΕ και γίνεται το πρώτο μεγάλο ευρωπαϊκό κόμμα που υιοθετεί παρόμοια θέση, αξιποιώντας ταυτόχρονα τις επεξεργασίας οικονομολόγων όπως ο Λαπαβίτσας και ο Φλάσμπεκ.
Από εκείνη τη στιγμή και μετά οι εξελίξεις παίρνουν αλυσιδωτό χαρακτήρα. Εντός της γερμανικής Αριστεράς ανοίγει μια αντιπαράθεση γύρω από τις δηλώσεις Λαφοντέν, που υποστηρίζονται από την ανερχόμενη ηγετική προσωπικότητα του Die Linke (Αριστερά), και αντιπρόεδρο του κόμματος, Σάρα Βαγκενκνεχτ, αλλά και από σημαντικά τμήματα της αριστερής του πτέρυγας. Ακολουθεί η έκδοση της μελέτης των Κώστα Λαπαβίτσα και του στενού συνεργάτη του Λαφοντέν Χάϊνερ Φλάσμπεκ από το Ιδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ, το επίσημο ινστιτούτου της Γερμανικής Αριστεράς, και η δημόσια παρουσίαση και συζήτησή του στο Βερολίνο σε συνεντεύξεις τύπου και ημερίδας που του είναι ειδικά αφιερωμένης.
Στη Γαλλία, το κόμμα του Ζαν-Λυκ Μελανσόν στο συνέδριό του σκιαγραφεί σχέδιο Β έναντι του ευρώ, σε περίπτωση που δεν γίνουν οι προτάσεις για μεταρρύθμιση της ΕΚΤ απορριφθούν από τις άλλες κυβερνήσεις, ένα εναλλακτικό σχέδιο που οικοδομείται γύρω από δύο «σενάρια»: το ενδεχόμενο κοινού νομίσματος χωρών του Νότου ή και την επιστροφή σε εθνικά νομίσματα με ειδικές ρυθμίσεις για τις ανταλλαγές με τις εκτός ΕΕ χώρες. Αλλά και σε άλλες συνιστώσες του Αριστερού Μετώπου, ειδικότερα σε αυτές που προέρχονται από τον τροτσκιστικό χώρο, άνοιξε μια ουσιαστική συζήτηση με την έκδοση του συλλογικού τόμου που επιμελήθηκε ο οικονομολόγος και στέλεχος της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς Σεντρίκ Ντιράν και κυκλοφόρησε με τον εύγλωτο τίτλο «Να τελειώνουμε με την Ευρώπη» . Στην Πορτογαλία οι φωνές αμφισβήτησης της ΟΝΕ πυκνώνουν και διαπερνούν όλους τους χώρους της Αριστεράς, έως και τις παρυφές της σοσιαλδημοκρατίας. Στην Ισπανία ο Χούλιο Αγκίτα, η ιστορική προσωπικότητα της κομμουνιστικού κινήματος, παίρνει την πρωτοβουλία ενός Μανιφέστου υπέρ της εξόδου της Ισπανίας από το ευρώ που συγκεντρώνει δεκάδες υπογραφές διανοούμενων, συνδικαλιστών και κεντρικών στελεχών της ισπανικής αριστεράς.
Αν και κυπριακή κρίση έπαιξε αναμφισβήτητα καταλυτικό ρόλο, οι δρόμοι πρέπει να υπγραμμισθεί ότι οι δρόμοι που οδήγησαν σε αυτή τη γρήγορη μεταβολή του τοπίου είναι περισσότεροι από ένας. Ο Μελανσόν για παράδειγμα υπήρξε στο παρελθόν θερμός ευρωπαϊστής, οπαδός μιας ομοσπονδιακής ΕΕ. Είχε μάλιστα ταχθεί υπέρ της Συνθήκης του Μάαστριχτ κάτι για το οποίο έκανε δημόσια αυτοκριτική. Η μετατόπισή σ'αυτά τα θέματα υπήρξε σταδιακή αλλά διαρκής. Το 2005, όταν ήταν ακόμη εντός του Σοσιαλιστικού Κόμματος, αντιτάχθηκε σθεναρά στο ευρωσύνταγμα και υπήρξε από τους βασικούς πρωταγωνιστές της ενωτικής καμπάνιας της ριζοσπαστικής Αριστεράς υπέρ του όχι στο σχετικό δημοψήφισμα (το οποίο και πλειοψήφισε). Μετά την αποχώρησή του από το Σοσιαλιστικό Κόμμα και κατά της διάρκεια της εντυπωσιακά μαζικής προεκλογικής του εκστρατείας ως υποψήφιος του Αριστερού Μετώπου στις προεδρικές του 2012 απέρριψε την ιδέα της ομοσπονδιακής Ευρώπης και χαρακτήρισε τους θεσμούς της ΕΕ δομικά αντιδημοκρατικούς. Γενικότερα, ο Μελανσόν αρνήθηκε κάθε εκχώρηση επιπλέον εθνικής κυριαρχίας σ'αυτούς καθώς και το δικαίωμα opting out (μονομερούς αποδέσμευσης) της Γαλλίας από οποιαδήποτε αντικοινωνική ρύθμιση αποφασίζεται σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ένα δικαίωμα αντίστοιχο με αυτό που αναγνωρίζεται στη Μεγάλη Βρετανία - για τους διαμετρικά αντίθετους λόγους βέβαια. Υπερασπίστηκε δε με πάθος, σκορπώντας ενθουσιασμό σε ογκώδη ακροατήρια, το δικαίωμα μιας πραγματικά αριστερής κυβέρνησης να ακολουθήσει μονομερώς μια διαφορετικά πορεία, ερχόμενη σε σύγκρουση με τη συντηρητική Γερμανία αλλά και τους θεσμούς της Ε.Ε..
Αντίστοιχη είναι και με μια έννοια η πορεία του Οσκαρ Λαφοντέν, επίσης προερχόμενου από την αριστερή τάση της σοσιαλδημοκρατίας, πρώην ευρωπαϊστή και θιασώτη του ευρώ, που διαπιστώνει όμως τις συνέπειες της γερμανικής καπιταλιστικής ηγεμονίας τόσο εντός όσο και εκτός της χώρας του. Μεταξύ αυτών είναι και η εμπέδωση μιας συστημικής εσωτερικής συναίνεσης γύρω από το γερμανικό μοντέλο και το ευρώ, που αγκαλιάζει το σύνολο των πολιτικών και οικονομικών ελίτ της χώρας αλλά και σημαντικά τμήματα της κοινωνίας (ακόμη και του συνδικαλιστικού κινήματος) και καθιστά απίθανη την οποιαδήποτε αλλαγή στάση της Γερμανίας στο άμεσο τουλάχιστον μέλλον. Το συμπέρασμα που συνάγουν ο Λαφοντέν, η Βάγκενκνεχτ και άλλοι γερμανοί αριστεροί είναι υπό αυτές τις συνθήκες η εμμονή στις «ευρωπαϊκές λύσεις» όπως αυτές που έχει επεξεργαστεί το ΚΕΑ, αλλά και τα επιμέρους κόμματα που το αποτελούν, ισοδυναμεί με πολιτικό παροπλισμό. Και ότι προέχει η επεξεργασία εναλλακτικών λύσεων και η υποστήριξη εκείνων των αριστερών δυνάμεων όπως το ΑΚΕΛ που προτείνουν λύσεις εκτός πλαισίου ΟΝΕ.
Τέλος, στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου που υφίστανται Μνημόνια, πλήρη (Πορτογαλία) ή άτυπα (Ισπανία), και μετρούν υπολογίσιμες και εκλογικά ανερχόμενες αριστερές δυνάμεις, η αμφισβήτηση της ΟΝΕ συνδέεται με την επιτακτική, και γνώριμη σε μας, ανάγκη άμεσα εφαρμόσιμων και ρεαλιστικών λύσεων που να ανοίγουν έναν δρόμο για την επιβίωση αυτών των κοινωνιών και να αποτελούν τη βάση μιας πρότασης εξουσίας για την Αριστερά.
Η Iskra ΚΑΙ Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
Η Ισκρα κάλυψε από την αρχή με συστηματικό και πρωτοπόρο θα λέγαμε για τα ελληνικά αλλά και τα ευρωπαϊκά δεδομένα τρόπο αυτήν τη συζήτηση. Σ'αυτό το φάκελλο συγκεντρώνουμε ορισμένα από τα πιο σημαντικά υλικά που αναρτήθηκαν στην ιστοσελίδα τους τελευταίους μήνες με σκοπό τη σφαιρική κάλυψη του θέματος.
Περιττό να πούμε ότι αυτή η συζήτηση κάθε άλλο παρά έχει κλείσει, τόσο εντός όσο και εκτός Ελλάδας. Θα λέγαμε μάλιστα ότι, όπως δείχνουν και τα υλικά του φακέλλου, μόλις έχει αρχίσει με την έννοια της παραγωγής αποτελεσμάτων που αλλάζουν τα ως τώρα δεδομένα. Ο φάκελλος αυτός αποτελεί απλά μια απόπειρα καταγραφής ενός κύκλου κατά τη διάρκεια του οποίου αναδείχθηκαν τα πρώτα στοιχεία μιας καινούργιας θεώρησης κρίσιμων στρατηγικών ζητημάτων του αριστερού κινήματος. Μιας θεώρησης που κατανοεί ότι ο νέος διεθνισμός που έχει ζωτική ανάγκη η Αριστερά δεν μπορεί να έχει καμμιά σχέση, παρά μόνο της αντιπαραράθεσης και της σύγκρουσης με τις πολιτικές και οικονομικές στρατηγικές των ευρωπαϊκών αρχουσών τάξεων και το ειδικό επίπεδο όπου αυτές συμπκνώνονται: την «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση», την ΟΝΕ και εν τέλει την ίδια την ΕΕ.
Γαλλία
Μελανσόν:
1. Μετάφραση δήλωσης «μεταξύ ευρώ και λαϊκής κυριαρχίας επιλέγουμε λαϊκή κυριαρχία»
2. συνέντευξη στον Στάθη Κουβελάκη
Ζακ Σαπίρ
Συν/ξη στην Εποχή

Γερμανία
1. Δήλωση του Οσκαρ Λαφοντέν
2. Σ. Κουβελάκη Η Γερμανική Αριστερά συζητάει για το ευρώ και ένα κείμενο της Σ. Βάγκεβκνεχτ
3. Αρθρο του Αντρέϊ Χούνκο
4. Συνέντευξη της Σάρα Βάγκενκνεχτ στον Στάθη Κουβελάκη
5. Στάθη Κουβελάκη άρθρο για την ημερίδα του Ιδρύματος Ρόζα Λούξεμπουργκ για τη μελέτη Λαπαβίτσα-Φλάσμπεκ
6. 'Αρθρο Λαπαβίτσα Φλάσμπεκ: Η Γερμανική Αριστερά αμφισβητεί το ευρώ (από Αυγή)

Κύπρος
1. Απόφαση της ΚΕ του ΑΚΕΛ
2. Η μελέτη του ΑΚΕΛ για έξοδο από το ευρώ
3. Συν/ξη του Αντρου Κυπριανού

Ισπανία
Μανιφέστο για έξοδο από το ευρώ

Πορτογαλία
Η Πορτογαλική Αριστερά αμφισβητεί το ευρώ και ένα αρθρο του Νούνο Τέλες

Ιταλία
Αρθρο των Βαζαπόλο, Αριόλα
Τετάρτη 31 Ιουλίου 2013
Read more...

Δ. Καζάκης: Ολόκληρη η Ελλάδα ανήκει πλέον στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας..

0 comments
του Δημήτρη Καζάκη

Με μια περιεκτική σε ουσία – για όποιον ξέρει να διαβάζει – και λιτή ανακοίνωση ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ΕΜΣ) με έδρα το Λουξεμβούργο εξέδωσε την εξής ανακοίνωση: «Από την 1η Ιουλίου 2013, ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ΕΜΣ) είναι ο μοναδικός και μόνιμος μηχανισμός για την αντιμετώπιση των νέων αιτήσεων για οικονομική ενίσχυση από τα κράτη μέλη της ευρωζώνης. Από αυτή την ημέρα το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) δεν μπορεί πλέον να συμμετάσχει σε νέα προγράμματα χρηματοδότησης, ή να συνάψει νέες συμφωνίες δανείου. Ο Klaus Regling, Διευθύνων Σύμβουλος του ΕΜΣ και διευθύνων σύμβουλος του EFSF, δήλωσε: «Σήμερα ένα σημαντικό κεφάλαιο του EFSF τελειώνει και όλα τα πιθανά νέα καθήκοντα θα αναληφθούν από το ΕΜΣ, το μόνο ταμείο διάσωσης της νομισματικής ένωσης». Αυτό συμβαίνει σύμφωνα με τη Συμφωνία Πλαίσιο για το ΕΤΧΣ που υπογράφτηκε από τα 17 κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ και το Καταστατικό του EFSF. Το EFSF θα παραμείνει ενεργό στη χρηματοδότηση των εν εξελίξει προγραμμάτων για την Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Ελλάδα.»


Η ΣΥΝΘΗΚΗ ΙΔΡΥΣΗΣ ΤΟΥ ΕΜΣ

Ο ΕΜΣ δεν είναι κάτι απλό. Είναι ένα ίδρυμα ελεγχόμενης χρεοκοπίας με έδρα το Λουξεμβούργο για τις χώρες της ευρωζώνης που αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στα χρέη τους. Η συνθήκη για τον ΕΜΣ δεν είναι παρά μία συνθήκη χρέους για την προστασία του ευρώ. Το διοικητικό συμβούλιο και ο διευθύνων σύμβουλος έχουν απόλυτη εξουσία έναντι των κρατών μελών που οφείλουν να συμμορφώνονται «άνευ όρων και αμετάκλητα», όπως ορίζεται αυτολεξεί στην Συνθήκη Ίδρυσης του ΕΜΣ. Στην ουσία πρόκειται για το στήσιμο ενός ανεξέλεγκτου οργανισμού με έδρα το Λουξεμβούργο ώστε να μην υπόκειται σε κανέναν έλεγχο και καμία εξουσία, δικαστική, ή άλλης μορφής.

Ας δούμε τι προβλέπει η Συνθήκη Ίδρυσης του ΕΜΣ. Επιγραμματικά με το άρθρο 32 παρ. 2 της Συνθήκης: «Ο ΕΜΣ διαθέτει πλήρη νομική προσωπικότητα· έχει πλήρη δικαιοπρακτική ικανότητα:
α) να αποκτά και να διαθέτει κινητή και ακίνητη περιουσία,
β) να συμβάλλεται,
γ) να είναι διάδικος και
δ) να συνάπτει συμφωνία και/ή πρωτόκολλα για την έδρα, όποτε είναι αναγκαίο, για την εξασφάλιση της αναγνώρισης και της επιβολής του νομικού καθεστώτος και των προνομίων και ασυλιών του.»

Η παρ. 3 του ίδιου άρθρου αναφέρει: «Ο ΕΜΣ, η ακίνητη περιουσία, οι πόροι του και τα περιουσιακά του στοιχεία, ανεξαρτήτως τοποθεσίας και κατόχου, χαίρουν ασυλίας από οιασδήποτε μορφής δικαστική διαδικασία, εκτός εάν ο ΕΜΣ παραιτηθεί ρητώς από την ασυλία του για τους σκοπούς οιασδήποτε διαδικασίας ή βάσει των όρων οιασδήποτε συμβάσεως, συμπεριλαμβανομένης της τεκμηρίωσης των χρηματοδοτικών του μέσων.»

Η παρ. 4 του ίδιου άρθρου αναφέρει: «Η περιουσία, οι χρηματοδοτικοί πόροι και τα στοιχεία του ενεργητικού του ΕΜΣ, ανεξαρτήτως τοποθεσίας και κατόχου, χαίρουν ασυλίας έναντι έρευνας, επίταξης, δήμευσης, απαλλοτρίωσης ή οποιασδήποτε άλλης μορφής κατάσχεσης, αφαίρεσης ή δέσμευσης βάσει εκτελεστικών, δικαστικών, διοικητικών ή νομοθετικών μέτρων.»

Οι παρ. 5 & 6 του ίδιου άρθρου αναφέρουν: «Τα αρχεία του ΕΜΣ και όλα τα έγγραφα που ανήκουν στον ΕΜΣ ή βρίσκονται στην κατοχή του είναι απαραβίαστα. Οι χώροι των εγκαταστάσεων του ΕΜΣ είναι απαραβίαστοι.»

Ενώ οι παρ. 8 & 9 του ίδιου άρθρου αναφέρουν: «Στον βαθμό που είναι αναγκαίο για την άσκηση των δραστηριοτήτων που προβλέπονται στην παρούσα συνθήκη, όλη η περιουσία, οι χρηματοδοτικοί πόροι και τα στοιχεία του ενεργητικού του ΕΜΣ δεν υπόκεινται σε κανέναν περιορισμό, ρύθμιση, έλεγχο και μορατόρια οποιασδήποτε φύσεως. Ο ΕΜΣ απαλλάσσεται από οιαδήποτε υποχρέωση έγκρισης ή αδειοδότησης ως πιστωτικό ίδρυμα, πάροχος επενδυτικών υπηρεσιών ή άλλου είδους επίσημη αδειοδοτημένη, ή ρυθμιζόμενη οντότητα δυνάμει των νομοθεσιών εκάστου μέλους του ΕΜΣ.»

ΕΝΑ ΥΠΕΡΚΡΑΤΟΣ…

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ο ΕΜΣ διαθέτει πλήρη δικαιοπρακτική ικανότητα ανάλογη οποιουδήποτε κράτους και ειδικά καθεστωτικά προνόμια που δεν διαθέτει κανένα άλλο κράτος μέλος. Πρόκειται για ένα υπερκράτος που στην πράξη μπορεί να εκποιήσει άλλα κράτη στο όνομα της δανειοδοτικής διευκόλυνσης. Μπορεί ακόμη και να αποκτήσει περιουσία (κινητή και ακίνητη) άλλου κράτους ως δική του κάτω από το καθεστώς των όρων δανειακής διευκόλυνσης που παρέχει. Αυτή την περιουσία μπορεί να την διαχειριστεί όπως θέλει χωρίς κανέναν περιορισμό και υπό καθεστώς πλήρους ασυλίας σε όλα τα κράτη μέλη.

Αυτό πρέπει να το προσέξουμε ιδιαίτερα. Οι πληροφορίες λένε ότι ήδη εξετάζεται από τον ΕΜΣ ένα σχέδιο τιτλοποίησης εισπράξεων από μελλοντική αξιοποίηση κρατικών ακινήτων. Το σχέδιο αυτό προωθεί το Ταμείο Αξιοποίησης της Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ). Το σχέδιο έχει ως μίνιμουμ στόχο έσοδα 1 δισ. ευρώ, αλλά θεωρείται ότι δύσκολα θα ξεκινήσει πριν από τον Νοέμβριο.

Στο πλαίσιο του προγράμματος θα εκδοθούν ομόλογα που θα αντανακλούν τα έσοδα από την αξιοποίηση επιλεγμένων ακινήτων τα οποία εν συνεχεία θα πωληθούν σε ενδιαφερόμενους επενδυτές. Υποψήφια προς τιτλοποίηση είναι πολλά από τα 1.000 ακίνητα που, σύμφωνα με το Μνημόνιο, έχουν ή επίκειται να μεταβιβαστούν στο Ταμείο μέσα στο 2013. Τέτοια ακίνητα είναι για παράδειγμα το βασιλικό κτήμα στο Τατόι, η έκταση 500 στρεμμάτων δίπλα στο Στάδιο Ειρήνης & Φιλίας, παραθαλάσσιες περιοχές στη Χαλκιδική, αλλά και ομάδες ακινήτων που ανήκουν σε υπουργεία όπως των Αγροτικής Ανάπτυξης και Εθνικής Άμυνας, σε ΟΤΑ, οργανισμούς κ.ά. Το ακριβές μοντέλο θα προέλθει από μελέτη βιωσιμότητας που εκπονεί ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας ύστερα από συνεννόηση με την κυβέρνηση, και η οποία θα περιγράφει τα πιθανά έσοδα, τη δομή της τιτλοποίησης, τη μορφή που θα πρέπει να έχουν τα πακέτα ακινήτων κ.ο.κ.

Στην πράξη αυτό που θα συμβεί είναι να μεταφερθεί η κυριότητα όλης της ακίνητης περιουσίας του ελληνικού δημοσίου στον ΕΜΣ που θα πρέπει να εγγυηθεί τα τιτλοποιημένα ομόλογα, ή για να αποτελέσουν εγγύηση για τους τίτλους που θα κληθεί να εκδώσει ο ίδιος ο Μηχανισμός για την Ελλάδα. Έτσι, τα ακίνητα θα μετατραπούν σε περιουσιακό στοιχείο του ΕΜΣ και θα διατεθούν σύμφωνα με τις δικές του προτεραιότητες και ανάγκες. Ενώ η τιτλοποίηση εσόδων του ελληνικού δημοσίου αναγκαστικά θα επεκταθεί σε όλες τις πιθανές πηγές, φορολογικές και μη.

ΠΡΟΣ ΝΕΟ «ΚΟΥΡΕΜΑ» ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ…

Ιδίως όταν προς το τέλος του έτους αναγκαστεί η τρόικα να προχωρήσει σε νέο «κούρεμα» του δημόσιου χρέους της Ελλάδας προκειμένου να το εμφανίσει ότι συγκρατείται. Η μέθοδος του κουρέματος θα είναι κατά πάσα πιθανότητα η επαναγορά ελληνικών ομολόγων από τη δευτερογενή αγορά, όπως έγινε και τον περασμένο Νοέμβριο. Για να πληρώσει το ελληνικό δημόσιο αυτή την πιθανή επαναγορά θα χρειαστεί ρευστό και μάλιστα αρκετό μιας και η τρέχουσα τιμή του 10ετούς ελληνικού ομολόγου στη δευτερογενή έχει πλησιάσει το 60% της ονομαστικής του αξίας. Αυτό σημαίνει ότι αν το ελληνικό δημόσιο χρειαστεί να προχωρήσει σε επαναγορά, τότε θα πρέπει να βρει 6 δις ευρώ σε ρευστό για κάθε 10 δις ευρώ ονομαστικής αξίας ελληνικά ομόλογα.

Μην ξεχνάμε ότι η επαναγορά περί των 30 δις ευρώ ονομαστικής αξίας ελληνικών ομολόγων τον περασμένο Νοέμβριο στοίχισε στο ελληνικό δημόσιο 11,7 δις ευρώ, που δανείστηκε από το EFSF. Τώρα θα χρειαστεί να δανειστεί από τον ΕΜΣ. Μόνο που ο συγκεκριμένος Μηχανισμός έχει αναλάβει ήδη και την δανειοδότηση της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών στην Κύπρο και την Ισπανία. Στη σειρά συνωστίζονται κι άλλες τράπεζες από την Ελλάδα, την Ιταλία, κοκ. Τα διαθέσιμα του ΕΜΣ που εγγυώνται οι κυβερνήσεις των κρατών μελών εκτιμάται ότι δεν επαρκούν για να σηκώσει ο συγκεκριμένος μηχανισμός τον δανεισμό τόσο των τραπεζών απευθείας, όσο και των κρατών που έχουν ανάγκη χρηματοδότησης. Κατά συνέπεια η τιτλοποίηση εσόδων του κράτους, δημόσιας περιουσίας, αλλά και ιδιωτικής περιουσίας πρώτα και κύρια διαμέσου της φορολογίας, θα αποτελέσει μια αναγκαστική πηγή επιπρόσθετων εγγυήσεων και πόρων για τον ΕΜΣ. Στην πράξη δεν θα υπάρξει τίποτε αξίας στην χώρα που δεν θα υποθηκευτεί, ή δεν θα περάσει στην κυριότητα του Μηχανισμού. 

Μην ξεχνάμε επίσης και το κορυφαίο. Από την στιγμή που εντάσσεται ένα κράτος μέλος υπό την κηδεμονία του ΕΜΣ και δεχτεί τους όρους δανειακής διευκόλυνσης, παραιτείται από κάθε δυνατότητα κατοπινής διαπραγμάτευσης, ή επαναδιαπραγμάτευσης των όρων και των συνθηκών. Μιας και «όλη η περιουσία, οι χρηματοδοτικοί πόροι και τα στοιχεία του ενεργητικού του ΕΜΣ δεν υπόκεινται σε κανέναν περιορισμό, ρύθμιση, έλεγχο και μορατόρια οποιασδήποτε φύσεως», όπως αναφέρει ρητά η παρ. 8 του άρθρου 32. Κι όλα αυτά υπό καθεστώς πλήρους ασυδοσίας μιας και δεν υφίσταται κανενός είδους έλεγχος, εκτός απ’ αυτόν που νομιμοποιεί το ΔΣ του ίδιου του ΕΜΣ. Μπροστά στον ΕΜΣ καταλύονται ακόμη και οι δικαστικές αρχές των κρατών μελών, μιας και από την Συνθήκη δεν έχουν κανενός είδους δικαιοδοσία πάνω του, στην περιουσία του, στους χρηματοδοτικούς πόρους του, στα στοιχεία του ενεργητικού του, στα αρχεία του και στο προσωπικό του.

ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΚΟΥΡΕΜΑ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ

Ένα επιπλέον στοιχείο που φέρνει μαζί ο ΕΜΣ είναι και το γεγονός ότι απ’ εδώ και μπρος θα αναλαμβάνει την χρηματοδότηση ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών. Η πρόταση είναι παλιά και την στήριξε από τους πρώτους ο κ. Σόρος, αυτός ο μέγας φιλάνθρωπος των αγορών και μέγας ευεργέτης της αριστεράς των καφέ και των δημοσίων σχέσεων. Μετά το θέμα σήκωσε ο μέγας Ολάντ, αλλά και η «μοναδική ελπίδα της Ευρώπης σήμερα,» όπως μας είπαν οι Βαρουφάκης-Γκαλμπρέιθ, ο κ. Τσίπρας. Οι δε σύμβουλοι του κ. Τσίπρα έχουν ξεσκιστεί να το επαναλαμβάνουν.

Ελάτε όμως να δούμε τι σημαίνει κάτι τέτοιο εκτός από τα προφανή. Όταν λέμε τα προφανή, εννοούμε την επιβολή μνημονίου πολιτικής για κάθε νέα δανειακή σύμβαση ανεξάρτητα αν γίνεται για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, ή τον δανεισμό του κράτους. Όπως ακριβώς έκανε το ΕΜΣ με την Κύπρο, όπου ο Μηχανισμός ανέλαβε την ανακεφαλαιοποίηση των χρεοκοπημένων τραπεζών του νησιού με παράλληλη επιβολή ενός άθλιου μνημονίου που εκτός του κουρέματος των καταθέσεων προβλέπει την διευκόλυνση των διαδικασιών πλειστηριασμού των ενυπόθηκων δανείων όταν ο ιδιώτης δανειολήπτης δεν μπορεί να ανταποκριθεί.

Μπορεί να προχωρήσει ο ΕΜΣ σε απευθείας ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών ενός κράτους μέλους χωρίς η χώρα και ο λαός της να πάθε τα ίδια με τους Κυπρίους; Όχι. Να πώς απαντά ο ίδιος ο ΕΜΣ στο ερώτημα, θα υπάρξει κάποιο bail-in ή άλλης μορφής συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στην περίπτωση απευθείας χρηματοδότησης των τραπεζών;

«Ναι. Άμεση ανακεφαλαιοποίηση από τον ΕΜΣ θα τεθεί μόνον εφόσον τα ιδιωτικά κεφάλαια εμπλακούν πρώτα. Ένα κατάλληλο επίπεδο bail-in θα πρέπει να εφαρμοστεί πρώτα σύμφωνα με τους κοινοτικούς κανόνες κρατικών ενισχύσεων και την εφαρμογή των αρχών της Οδηγίας για την Αποκατάστασης και Εξυγίανσης της Τράπεζας (BRRD) αμέσως μετά την έναρξη της εποπτείας των τραπεζών από τον Ενιαίο Εποπτικό Μηχανισμό των ευρωπαϊκών τραπεζών (SSM). Αυτό το νέο εποπτικό ρόλο προβλέπεται να αναληφθεί από την ΕΚΤ κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2014, μετά από αξιολόγηση του ισολογισμού των τραπεζών που θα εποπτεύονται από τον SSM.»

Αυτό σημαίνει ότι μπορέσει να αναλάβει την χρηματοδότηση της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών αν, πρώτα, υπάρξει κατάλληλο σχήμα bail-in και αφ’ ότου λειτουργήσει ο νέος Ενιαίος Εποπτικός Μηχανισμός. Τι σημαίνει bail-in; Σημαίνει με εσωτερική χρηματοδότηση, δηλαδή αφού πρώτα φορτωθούν οι καταθέτες και οι μέτοχοι των τραπεζών μέρος των ζημιών. Όπως ακριβώς έγινε στην Κύπρο. Και πότε θα γίνει αυτό; Μετά το δεύτερο εξάμηνο του 2014, όταν ο SSM που έχει αναλάβει να στήσει η ΕΚΤ θα είναι εν λειτουργία. Αυτός ο νέος εποπτικός μηχανισμός θα αποφασίζει ποια τράπεζα είναι «συστημική» και άρα πρέπει να διασωθεί σε βάρος καταθετών και μετόχων, ποια πρέπει να κλείσει ή να συγχωνευθεί με βάση κριτήρια που αφορούν την ενίσχυση της ολιγοπωλιακής σύνθεσης του τραπεζικού καρτέλ στο επίπεδο ολόκληρης της ευρωζώνης. Θα πέφτει λόγος στο κράτος μέλος; Ούτε κατά διάνοια. Θα αποφασίζουν αποκλειστικά οι τραπεζίτες της ΕΚΤ.

Και για να μην έχουμε καμιά αυταπάτη να τι συνεχίζει και λέει ο ίδιος ο ΕΜΣ: «Οι βασικές αρχές της BRRD συμφωνήθηκαν από το Συμβούλιο ECOFIN στις 27 Ιουνίου 2013. Οι εθνικές αρχές θα είναι σε θέση να εφαρμόσουν bail-in, δηλαδή να διαγράψουν, ή να μετατρέψουν σε ίδια κεφάλαια τις απαιτήσεις των μετόχων και των πιστωτών των αφερέγγυων τραπεζών. Σύμφωνα με το νέο καθεστώς, οι ασφαλισμένες καταθέσεις (κάτω από € 100,000) θα είναι πλήρως προστατευμένες, ενώ οι ανασφάλιστες καταθέσεις (άνω των € 100.000) δεν προστατεύονται, αλλά θα πρέπει να δοθεί προτιμησιακή μεταχείριση για ορισμένες ομάδες των καταθετών. Ένα bail-in που ισοδυναμεί με τουλάχιστον 8% των συνολικών υποχρεώσεων της τράπεζας και ιδίων κεφαλαίων θα πρέπει να αντληθούν κεφάλαια από τον Μηχανισμό. Σε έκτακτες περιστάσεις, μια εθνική αρχή εξυγίανσης μπορεί να ζητήσει χρηματοδότηση από εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης.»

Τι σημαίνουν όλα αυτά σε απλά ελληνικά; Ότι δεν πρόκειται να γίνει κανενός είδους ανακεφαλαιοποίηση από τον ΕΜΣ αν πρώτα δεν κουρευτούν οι καταθέσεις κατ’ ελάχιστο 8%. Μην σας ξεγελά η δήλωση ότι οι καταθέσεις έως 100 χιλιάδες ευρώ είναι προστατευμένες. Δεν είναι έτσι. Πρώτο, γιατί δεν υπάρχει κανενός είδους πρόβλεψη για την εμπράγματη προστασία των καταθέσεων αυτών, εκτός από νόμους και οδηγίες στα χαρτιά χωρίς αντίκρισμα σε διαθέσιμο ρευστό. Δεύτερο, θυμηθείτε τι έγινε στην Κύπρο. Ναι μεν κουρεύτηκαν κατά 40% οι καταθέσεις άνω των 100 χιλιάδων ευρώ, αλλά η δέσμευση των καταθέσεων και οι περιορισμοί αναλήψεων χτύπησαν όλους τους καταθέτες, νοικοκυριά, ελευθεροεπαγγελματίες και επιχειρήσεις. Το ίδιο θα γίνει και σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση εφαρμοστεί «κούρεμα» (bail in) καταθέσεων.

ΜΕΓΑΛΟΜΕΤΟΧΟΙ ΥΠΟ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ

Το ίδιο ισχύει και για τους μετόχους των τραπεζών. Έχει ενδιαφέρον εδώ να υπογραμμίσουμε την δήλωση του ΕΜΣ ότι «θα πρέπει να δοθεί προτιμησιακή μεταχείριση για ορισμένες ομάδες των καταθετών.» Μην αυταπατάστε ότι πρόκειται για εκδήλωση ευαισθησίας υπέρ των μικρομετόχων των τραπεζών και των αποταμιευτών. Όχι κάθε άλλο. Η προτιμησιακή μεταχείριση αφορά στους μεγαλοκατεθέτες επενδυτικών λογαριασμών, διαμέσου των οποίων κινούνται κεφάλαια για τοποθετήσεις σε τίτλους της χρηματαγοράς, ή σε κάθε λογής επενδύσεις. Όπως επίσης και υπέρ των μεγαλομετόχων των τραπεζών που σε πολλές περιπτώσεις είναι επενδυτικά κεφάλαια (funds) ή άλλες τράπεζες. Αυτοί που θα υποστούν το bail in είναι οι μικρομέτοχοι και όσα ασφαλιστικά ταμεία, ΝΠΙΔ και ΝΠΔΔ διαθέτουν μετοχές σε τράπεζες.

Τι συνάγουμε απ’ όλα αυτά; Κάτι πολύ απλό. Ο ΕΜΣ θα χρειαστεί στα τέλη του πρώτου εξαμήνου του 2014 να προβεί σε ένα νέο δανειακό πακέτο προς την Ελλάδα. Το πακέτο αυτό θα έχει δυο σκέλη: Αφενός την εκ νέου χρηματοδότηση της «μαύρης τρύπας» του δημόσιου χρέους που δεν μπορεί με κανένα τρόπο να τιθασευτεί. Και αφετέρου, την χρηματοδότηση ενός νέου γύρου ανακεφαλαιοποίησης των ήδη χρεοκοπημένων εγχώριων τραπεζών. Μόνο που αυτή την φορά θα γίνει ταυτόχρονα με «κούρεμα» καταθέσεων και ολοκληρωτικής απαξίωσης των τραπεζικών μετοχών που κατέχουν μικρομέτοχοι, ασφαλιστικά ταμεία και νομικά πρόσωπα.

Αυτός είναι ο σχεδιασμός τους προκειμένου να έχει προλάβει η ΕΚΤ να στήσει τον SSM προκειμένου να προστατέψει τους τραπεζίτες, τις πρακτικές τους, αλλά και τις διαπλοκές τους αναμεταξύ τους και με το δημόσιο ταμείο. Αυτό το νόημα έχει η Τραπεζική Ένωση που προωθεί η ευρωζώνη. Να κρατηθούν μακριά οι καταχρηστικές πρακτικές του ευρωπαϊκού τραπεζικού καρτέλ από τα εθνικά κράτη που ελλοχεύει η δικαιοσύνη και η λογοδοσία σ’ αυτήν. Αν μέχρι σήμερα έχει δοθεί γη και ύδωρ στις τράπεζες δεν είναι τίποτε μπροστά σ’ αυτό που θα συμβεί απ’ εδώ και μπρος. Γι’ αυτό και θέλουν να θωρακίσουν θεσμικά το τραπεζικό καρτέλ μετατρέποντάς το επίσημα σε Τραπεζική Ένωση.

Ποιο αξιοπρεπές κράτος θα δεχόταν έναν τέτοιο μηχανισμό; Ποιο σοβαρό κράτος θα δεχόταν να τεθεί υπό την δικαιοδοσία και την δικαιοπρακτική ικανότητα ενός τέτοιου μηχανισμού, όπως είναι το ΕΜΣ; Μόνο εκείνο το κράτος που θέλει να τεθεί υπό καθεστώς κατοχής και εκποίησης.

Πώς μπορούμε να μιλάμε για εθνική κυριαρχία μετά την υπαγωγή μας σ’ έναν τέτοιο μηχανισμό; Ποιος νοιάζεται; Πάντως όχι η συμπολίτευση και η αντιπολίτευση που αρνούνται και οι δυο να σηκώσουν το θέμα. Κι ο λόγος είναι απλός. Μας τον εξήγησε ο κ. Στουρνάρας στις 17/7/13 όταν απαντούσε στον κ. Τσίπρα: «Μιλάτε για εντολές διεθνών κέντρων. Ποιος τα πιστεύει αυτά πια; Ποια διεθνή κέντρα; Αυτά που μας έδωσαν τα 240 δισεκατομμύρια; Ποιος ακούει και πιστεύει περί διεθνών κέντρων, κλαμπ κλπ.;» Έτσι είναι. Όταν ξεπουλάς την χώρα ολόκληρη και παραχωρείς την κυριαρχία της σ’ έναν υπερκρατικό οργανισμό σαν τον ΕΣΜ, είναι λογικό να μην πιστεύεις στα διεθνή κέντρα. Βλέπετε πάνω από το κεφάλι του Στουρνάρα και των υπολοίπων επικρέμεται σαν δαμόκλειος σπάθη η επιταγή του άρθρου 120 παρ. 3 του Συντάγματος: «O σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.»


Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 28/7/2013
Read more...
 
Αριστερή Διέξοδος © 2011 DheTemplate.com & Main Blogger. Supported by Makeityourring Diamond Engagement Rings

You can add link or short description here

Google+