AristeriDiexodos. Powered by Blogger.
 
Saturday, August 24, 2013

Για ένα Συλλογικό Όραμα...

0 comments

Βρισκόμαστε ακριβώς πριν μια νέα περίοδο έντονων πολιτικών ανακατατάξεων και έντονης πολιτικής αστάθειας. Εκεί που όλες οι κασσάνδρες και οι φιλοκυβερνητικοί κοντυλοφόροι ρίχνανε κροκοδείλια δάκρυα πριν τις κινητοποιήσεις στην ΕΡΤ για την δήθεν "καθίζηση του κινήματος" και την "σταθεροποίηση του πολιτικού σκηνικού", η πολιτική σκηνή στη χώρα ετοιμάζεται και πάλι να εκραγεί. Δεν ξέρουμε αν αυτό θα γίνει σήμερα, αύριο ή με καθυστέρηση αλλά είναι νομίζουμε δεδομένο για όλους ότι τα πράγματα πάνε ξανά προς τα εκεί. Ο τόπος αυτός δεν θα ηρεμήσει...

Το γεγονός αυτό το καταλαβαίνουν πρώτα και κύρια οι κυβερνώντες και οι καθοδηγητές - εντολείς τους σε Βερολίνο, Ουάσινγκτον κλπ. Για αυτό και πιέζουν μέχρι τέλους για νέες βαθιές αντιδραστικές τομές παρά το ότι είναι ανοιχτό το ενδεχόμενο να οδηγήσουν την κυβέρνηση "ΝΔ και συνιστωσών της" στο εν δυνάμει γρκεμό των πρόωρων εκλογών. Για το κεφάλαιο όμως και την αλαζονεία του, το θέμα είναι να αρπάξει και να φάει όντας σίγουρο για την "δεδομένη" ιστορική του νίκη απέναντι στους λαούς... Τέτοια είναι η αλαζονεία του για αυτό και όταν σκάσει κάτω, θα σκάσει με κρότο. 

Εμείς όμως ζούμε στο σήμερα και η πολιτική ανατροπή δεν είναι υπόθεση που μπορεί να αφεθεί στην τύχη της. Η χρονιά που πέρασε και το βάθος της επίθεσης δεν το επιτρέπουν. Με τον πλέον βάρβαρο τρόπο, ξένο και ντόπιο κεφάλαιο - σε αγαστή συνεργασία με τις κυβερνήσεις - προώθησαν τις πιο αντιδραστικές τομές διάλυσης των μεταπολεμικών κοινωνικών κεκτημένων, αποδιάρθρωσης της παραγωγικής βάσης της χώρας και ελέγχου των καλύτερων τομέων της, τσακίσματος των εργαζομένων και επίθεσης στη δημοκρατία και την ελευθερία. Παράλληλα σε κεντρικό και διεθνές πολιτικό σκηνικό έχουν κάνει τον υπερήφανο λαό μας να φαίνεται επαίτης και δήθεν υπάκουος υποταγμένος στη μπότα του Γερμανικού οικονομικού 4ου Ράιχ.



κούνια που τους κούναγε... ή γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος

Υπόγεια ή φανερά, με ένταση ή χαμηλό αλλά διαρκή βρασμό η κοινωνία γεννά της εξελίξεις που έρχονται. Η ιστορία δεν τελειώνει ποτέ. Δεν έχει όμως και προδιαγεγραμμένη κατεύθυνση. Στον κόσμο αυτό ζούμε για να σπρώχνουμε και εμείς προς την κατεύθυνση που πρέπει, προς την κατεύθυνση των ονείρων μας. Για να πάμε εκεί και να πάμε μια ώρα αρχύτερα. Στην υπόθεση αυτή, η αριστερά του τόπου μας έχει συμβάλει ιστορικά. Σήμερα μπορεί να συμβάλει εκ νέου μετά από μια μακρά περίοδο ήττας. Στις καθοριστικές μέρες και εποχές που ζούμε, οι δυνάμεις της αριστεράς και του κινήματος έχουν επηρεάσει τις εξελίξεις. Όχι όμως όσο η ιστορία έχει ανάγκη, όχι τόσο όσο ο αντίπαλος να παραδοθεί: μετά από τέσσερα χρόνια όπου ο λαός έχει πρωτοστατήσει σε εντυπωσιακού μεγέθους κινητοποιήσεις και έχει έμπρακτα προσπαθήσει να ανασυγκροτηθεί ως κίνημα, ένα χρόνο μετά από τη στιγμή όπου η λαική ψήφος εκτίναξε την αριστερά μία αναπνοή πριν την κυβερνητική εξουσία, είναι φανερό ότι... έχουμε ακόμα δρόμο! Παρά τα σημαντικά προχωρήματα σε σχέση με κάθε άλλη πρόσφατη περίοδο, είναι εμφανές ότι η αριστερά ακόμα και σήμερα απέχει από το αναγκαίο εκείνο επίπεδο που θα τροφοδοτούσε συστηματικά, βέβαια, ελπιδοφόρα και καθοριστικά τον ταξικό αγώνα προς όφελος των εργαζομένων. Και να ξεκαθαριστεί εξαρχής ότι εδώ δεν υποστηρίζεται καμία θέση ότι δήθεν η μάχη έχει κλείσει προς όφελος των αστικών δυνάμεων αλλά αντίθετα υποστηρίζεται ότι ο πόλεμος έχει ακόμα πολλές μάχες και ότι στο χέρι του λαού και της αριστεράς είναι να γίνει η ιστορική τομή. 

Τι μας λείπει; 

Ίσως η πιο σημαντική τομή στην δράση και στη σκέψη της αριστεράς τα τελευταία χρόνια ήταν η εισαγωγή της συζήτησης για το πολιτικό πρόγραμμα μιας αριστερής κυβέρνησης και την ανάγκη ευρύτατων μετώπων σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Αυτή η σημαντική τομή στη σκέψη της αριστεράς αποτέλεσε τον πυρήνα των επιτυχιών που επιτεύχθηκαν στο πολιτικό επίπεδο. Είναι εξάλλου αυτή η κατεύθυνση που οδήγησε στο καθοριστικό σύνθημα-προοπτική για την Κυβέρνηση της Αριστεράς. Εντούτοις μέχρι και σήμερα το βήμα αυτό έχει μείνει ανολοκλήρωτο. Στα πλαίσια αυτού του κειμένου επιχειρείται μια περαιτέρω συμβολή πάνω σε αυτά τα ζητήματα και τα ερωτήματα πίσω από αυτά. 

Πιστεύουμε ότι μια βασική αδυναμία της αριστεράς στην εποχή μας είναι ότι οι παραπάνω τομές, τα παραπάνω σημαντικά και εξαιρετικά θετικά βήματα δεν συνδυάστηκαν με έναν ουσιαστικό, συγκροτημένο και συγκεκριμένο προσδιορισμό μιας εκ βάσεως άλλης πορείας της χώρας, ενός άλλου οράματος για την συλλογική προκοπή του λαού και του τόπου του. Δεν υποστηρίζουμε ότι λείπει μονάχα αυτό. Δεν θέλουμε να υποτιμήσουμε καμία άλλη πλευρά της πάλης και του αγώνα. Στα πλαίσια αυτού του κειμένου όμως καταπιανόμαστε με το θέμα αυτό μονάχα, τη σημαντικότητα του οποίου θέλουμε να αναδείξουμε.

Αν κάνουμε μια αφαίρεση και φανταστούμε ότι μιλάμε απευθείας με τον "συλλογικό νου των αστών", τότε είναι σαφές ότι παρά το πλήθος αντιφάσεων που διαπερνούν το αστικό σχέδιο, ο "συλλογικός τους νους" θα έχει μια σαφή κατεύθυνση για το πως θέλει τη χώρα και γνωρίζει ποιες είναι βασικές αρχές και θέσεις της πολιτικής του στην περίοδο. Δεν τα ξέρει όλα, δεν είναι σίγουρος και δεν είναι βέβαιος για το μέλλον αλλά έχει ορισμένες σταθερές και ένα σχετικά συμπαγές σχέδιο. Επιλογές όπως η ένταξη της χώρας στο διεθνή καταμερισμό στη λογική των ενιαίων αγορών και του ασύμμετρου ανταγωνισμού, η ΕΕ, το ενιαίο νόμισμα, ο διεθνής δανεισμός και η εσωτερική λιτότητα, το χτύπημα της δημοκρατίας είναι σήμερα αδιαπραγμάτευτες επιλογές για τον αστισμό. Η πολιτική του αστισμού έχει σταθερές και πραγματικές κόκκινες γραμμές από τη μεριά τους.

Έχει η αριστερά μια τέτοια απάντηση; Έχει τις δικές τις κοινωνικά μαζικές σταθερές που ορίζουν τις αρχές της πολιτικής της σκέχης, της γραμμής της και του πολιτικού της προγράμματος στην περίοδο; Παρά τις σκέψεις που υπάρχουν σε πολλαπλούς χώρους και φορείς λείπει η περιγραφή του δικού μας συλλογικού οράματος για το ποια θα έπρεπε και θα μπορούσε να είναι η πορεία του τόπου. Όχι στο τέλος μιας διαδρομής, όχι μια περιγραφή του σοσιαλισμού παρά το ότι αυτή η σκέψη τροφοδοτεί τις αρχές οικοδόμησης αυτού του οράματος. Ούτε τις πρώτες εκατό μέρες μιας κυβέρνησης που αντικειμενικά δεν μπορούν να αλλάξουν τα πάντα. Αλλά ένα μεσοπρόθεσμο πλάνο και όραμα που να μπορεί να ορίζει την κατεύθυνση και να εντάσσει την κοινωνία στην προοπτική του.Ένα όραμα που να το οραματίζεται ο καθένας μας, με διαφορές και αντιθέσεις αλλά που να χωρά μέσα του όλο το λαό μας...

Η αδυναμία αυτή αποτελεί μια από τις πηγές των άμεσων αδυναμιών που σήμερα παρατηρούμε στους χώρους της αριστεράς. Οι ταλαντεύσεις προς τον ευρωπαισμό αποτελούν έκφραση της ανυπαρξίας ενός αντιπαραθετικού οράματος - σχεδίου με αποτέλεσμα την εγκόλπωση από τις βασικές επιλογές του αστισμού. Η δίκαια, αγωνιστική και ατόφια προσπάθεια αριστερών αγωνιστών να ρίξουν την κυβέρνηση προσκρούει στην αδυναμία της αριστεράς ως πολιτική δύναμη εν δυνάμει εξουσίας να χαράξει μια πειστική προς την κοινωνία πορεία που δεν περνά από τα ίδια βασικά σημεία με την πορεία που εδώ και χρόνια χαράζει το αστικό πολιτικό προσωπικό. Αντίστοιχα, η απογείωση και η κάλυψη της αδυναμίας αυτής από βερμπαλισμό στα συνθήματα αποτελεί μια άλλη έκφραση του ίδιου προβλήματος.

Για ένα συλλογικό όραμα...

Αναμφίβολα στη χώρα μας η αριστερά έχει ιστορική εμπειρία όπου υπήρξε μια συμπαγής πολιτική κατεύθυνση που έδινε όραμα στην κοινωνία συνολικά. Η εποποιία του ΕΑΜικου είναι μια τέτοια περίοδος. Τότε η αριστερά χάραξε το συλλογικό όραμα για μια πατρίδα ελεύθερη, για έναν λαό κυρίαρχο, για έναν άνθρωπο - δημιουργό, για έναν τόπου που μπορεί να θρέψει τα παιδιά του, για ένα κράτος που λειτουργεί δημοκρατικά. Το όραμα αυτό γέμισε καρδιές, ατσάλωσε τους αγώνες, έδωσε βάση στην ελπίδα, τραγουδήθηκε από τα χείλη χιλιάδων αγωνιστών.

Με κατανόηση ότι δεν ζούμε αυτές τις εποχές, με επίγνωση των αδυναμιών και ότι άλλο πολιτική τομή και άλλο όνειρα για απότομα θαύματα, πιστεύουμε ότι η εποχή επιτρέπει να ψηλαφήσουμε ένα τέτοιο όραμα.

Ποιο όμως μπορεί να είναι αυτό; Από που μπορεί να ξεκινά;

Η πρώτη θέση που υποστηρίζουμε είναι ότι απαιτείται μια επιλογή αντίρροπη από αυτή της ένταξης της χώρας στον διεθνή καταμερισμό στη λογική των ελεύθερων αγορών και του ασύμμετρου ανταγωνισμού. Η χώρα μας δεν μπορεί να αντέξει το βάρος ενός τέτοιου άγριου ανταγωνισμού ιδίως σε περίοδο οικονομικής κρίσης όπου το μονοπωλιακό κεφάλαιο κινείται χωρίς κανέναν περιορισμό, σπάει όλα τα σύνορα για να βρει κέρδη από κάθε σπιθαμή γης, από κάθε εργαζόμενο ή συσσωρευμένο πλούτο. Η κατεύθυνση για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας μας μπορεί να προχωρήσει καλύτερα στα πλαίσια μιας γραμμής κύρια αυτόκεντρης ανάπτυξης, ανασυγκρότησης της εγχώριας παραγωγής και προστατευτισμού των κοινωνικά κρίσιμων παραγωγικών κλάδων απέναντι στον ασύμμετρο ανταγωνισμό. Είναι σήμερα προτιμότερο να κοιτάξουμε πως θα οικοδομήσουμε τα πόδια της οικονομίας που ο λαός χρειάζεται και να σηκώσουμε το βάρος των συγκρούσεων που αυτό απαιτεί παρά να προβάλουμε μια ψεύτικη θέση ότι θα μπορέσουμε να δούμε κοινωνική προκοπή όντας στο ίδιο πλαίσιο διεθνών σχέσεων ακόμα και είμαστε έτοιμη να διαπραγματευτούμε πιο σκληρά. Εξάλλου οι παρούσες διεθνείς συμμαχίες μόνο προβλήματα δημιουργούν στο λαό ενώ ένα σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης δίνει δυνατότητα ενος νέου, πιο μεσογειακού και παράλληλα διεθνιστικού πλαισίου συμμαχιών στην κατεύθυνση του σεβασμού του διεθνούς δικαίου και της αλληλεγγύης των λαών. Άρα θέλουμε μια Ελλάδα πιο δικιά μας, μια πατρίδα  που παράγει όσα χρειάζεται ο λαός της, έναν τόπο που δίνει αξία στον κόπο των ανθρώπων του και στα αγαθά και υπηρεσίες που αυτοί παράγουν.

Στα super market θα πρέπει να υπάρχουν ελληνικά φρούτα και μόνο ακόμα και αν μας λήψει το πιο απίθανο είδος στην πιο απίθανη εποχή. Η μεταποίηση των αγαθών του πρωτογενούς τομέα οφείλει να λαμβάνει χώρα από ελληνικά χέρια ενώ συνολικά απαιτείται σχέδιο εκβιομηχάνισης σε ιεραρχημένους τομείς. Δεν μπορεί να σταθεί κόντρα σε τόσα θηρία χωρίς κοινωνικά ελεγχόμενη βιομηχανική ανάπτυξη... Θα υπάρξουν ελλείψεις; Αναμφίβολα αλλά δεν θα είναι σημαντικές τουλάχιστον όχι μετά από λίγους μήνες από την πρώτη ανατροπή των ντόπιων εκπροσώπων της τρόικας όπως έχουν αποδείξει πολλοί σημαντικοί οικονομολόγοι. Σημαίνει αυτή η γραμμή ότι θα κλείσουμε τα σύνορα μας σαν να μην έγινε ποτέ η βιομηχανική επανάσταση, να μην ανακαλύφθηκε ο τηλέγραφος και να μην έγινε ποτέ η τομής της εμφάνισης του διεθνή παράγοντα στα εσωτερικά των κρατών; Όχι βέβαια. Δεν μιλάμε για μια θέση οπισθοδρομική. Θα συνεχίσουμε να έχουμε σχέσεις με άλλους λαούς και οικονομίας αλλά με βάση αυτό αυτό που η χώρα αντέχει να εξάγει αφού έχει καλύψει τις άμεσες ανάγκες του λαού μας, με βάση προιόντα που όντως έχουν συγκριτικό πλεονέκτημα στις διεθνείς αγορές ενώ αντίστοιχα θα εισάγουμε ότι πραγματικά δεν μπορούμε να παράξουμε.

Η δεύτερη θέση που υποστηρίζουμε σχετίζεται με την ανάγκη το όραμα συλλογικής προοπτικής που προβάλει η αριστερά να εγγυάται την εργασία αλλά και το κοινωνικό νόημα αυτής. Σήμερα η πλειοψηφία των ανθρώπων ή δεν έχουν δουλειά ή αγωνιούν για τη διατήρηση της θέσης εργασίας τους ενώ μάλιστα για έναν νέο άνθρωπο η εναλλαγή θέσεων εργασίας είναι απλά μια δεδομένη κατάσταση. Πόσοι άνθρωποι έχουν σήμερα τη δυνατότητα να σκεφτούν τι δουλειά επιθυμούν, πόσοι άνθρωποι βρίσκουν νόημα σε αυτό που κάνουν και δεν βιώνουν καθημερινά τη δουλειά ως δουλεία; Και πως να μην είναι έτσι όταν υποβαθμίζεται καθημερινά η μορφή και το είδος της εργασίας σε συνδυασμό με το τσάκισμα των εργατικών δικαιωμάτων και απολαβών.

Μας αξίζει αυτό; Είναι αυτό δεδομένο και η γραμμή της αριστεράς περιορίζεται σε λίγο καλύτερη πολιτική ανοίγματος θέσεων εργασίας σε ένα αντίστοιχο πλαίσιο; Είναι θέμα λίγο περισσότερων και λίγο καλύτερων προγραμμάτων ανοίγματος θέσεων εργασίας από το κράτος; Παρά το ότι και αυτά τα μέτρα στην αρχή θα έχουν σημασία, υποστηρίζουμε ότι στον τόπο μας - όπως και σε κάθε άλλον - οι άνθρωποι μπορούν να έχουν μια σταθερή δουλειά με έναν ορισμένο θετικό κοινωνικό ρόλο. Με κεντρική πολιτική ενίσχυσης του πρωτογενούς τομέα και της μεταποίησης, οι αγρότες, κτηνοτρόφοι και αλιείς μπορούν να έρθουν σε μια συμφωνία για την απευθείας και εγγυημένη διάθεση του προιόντος τους στην εσωτερική αγορά με παράλληλη ενίσχυση στα πλαίσια προγραμμάτων μεταποίησης ή άλλων αναπτυξιακών - εμπορικών δυνατοτήτων σε αναλογία με την παραγωγικότητα και την ποιότητα των μεθόδων καλλιέργειας. Τούτο θα σήμαινε ότι οι ντόπιες κοινωνίες συνδέονται ξανά με τους παραγωγούς, οι παραγωγοί έχουν εγγυημένη πρόσοδο μέχρι ένα βαθμό και κίνητρο να βελτιώσουν την παραγωγή τους. Αντίστοιχα οι χιλιάδες νέοι με ειδικευμένες γνώσεις μπορούν να βρουν πολλαπλές δημιουργικές διεξόδους στα πλαίσια ενός προγράμματος παραγωγικής ανασυγκρότησης σε κατεύθυνση εκβιομηχάνισης, αναβάθμισης ποιότητας και αναδιοργάνωσης της παραγωγικής βάσης της χώρας. Ένα τέτοιο συλλογικό όραμα θα έσπαγε τον ατομισμό και θα κατέρριπτε την απογοήτευση που σήμερα απενεργοποιεί χιλιάδες συνανθρώπους μας. Και το σημαντικότερο: ο συνδυασμός της κατεύθυνσης της παραγωγικής ανασυγκρότησης με ένα τέτοιο πλατύ όραμα θα συστράτευε την πλειοψηφία των παραγωγικών στρωμάτων, των εργαζομένων και των νεολαίων της χώρας στην κατεύθυνση του αγώνα και της αναγέννησης του τόπου διότι αυτή η κατεύθυνση εκπροσωπεί τα ίδια τα επιμέρους κλαδικά συμφέροντα αλλά και ένα γενικότερο όραμα συλλογικής προκοπής.

Η τρίτη θέση που υποστηρίζουμε αφορά την οργάνωση της παραγωγής και την ιδέα μιας πιο οριζόντιας, πιο συλλογικής και ενίοτε πιο κατανεμημένης παραγωγικής διαδικασίας. Η οργάνωση της παραγωγής για την κάλυψη των αναγκών της χώρας και η αντίσταση στην επιθετικότητα κύρια των μονοπωλιακών μερίδων του κεφαλαίου δεν μπορεί να απαντηθεί μονάχα με τη λογική της κρατικοποίησης. Η πολιτική κρατικοποιήσεων είναι αναγκαία για όλους τους κρίσιμους οικονομικούς κλάδους (ενέργεια, ύδρευση, τηλεπικοινωνίες, μέσα μαζικής μεταφοράς) αλλά δεν μπορεί φυσικά να διαπεράσει το σύνολο της οικονομικής ζωής. Παράλληλα βέβαια δεν μπορεί η πρόταση μας να περιορίζεται σε ένα πλαίσιο "ο καθής και μόνος", "ο κάθε ένας και μια επιχείρηση" σαν να μην πέρασαν ποτέ τα χρόνια και να μην έχουν υπάρξει ποτέ οι καταιγιστικές τομές στην παραγωγική διαδικασία που επέφερε ο σύγχρονος καπιταλισμός. Πολύ περισσότερο η απάντηση της αριστεράς δεν μπορεί να ελπίζει γενικά - όσο και αν θα αναγκαστεί να ζήσει και με αυτό -  σε μια παραδοσιακού τύπου επιχειρηματικότητα ή στην καλύτερη σε μια "υγιή" εκδοχή της. Η απάντηση στην ανάγκη μιας αποδοτικής οργάνωσης της παραγωγής που θα ευνοεί την ίδια την κοινωνία και την κατεύθυνση της παραγωγικής ανασυγκρότησης και του λαικού ελέγχου είναι αυτή της συλλογικής οργάνωσης των παραγωγών (πχ. με μια σύγχρονη μορφή συναιτερισμών που θα μαθαίνει από τα λάθη του παρελθόντος) και σε άλλες περιπτώσεις της οριζόντιας συνεργασίας των εργαζομένων ή μικρότερων εταιριών (άρα και δημιουργία "μονάδων" που θα ενώνουν τις παραγωγικές δυνατότητες των επιμέρους κυττάρων).

Η τέταρτη θέση που υποστηρίζουμε σχετίζεται με το ζήτημα της δημοκρατίας και της λαικής κυριαρχίας. Ο λαός μας έχει απωλέσει σημαντικά μέσα ελέγχου της εξουσίας. Σύμφωνα με τους φορείς της εξουσίας και τα μέσα τους, η δημοκρατία που μας "επιτρέπουν" είναι αυτή της εκλογής κυβέρνησης κάθε τετραετία στην οποία κυβέρνηση πρέπει μετά να έχουμε τυφλή υπακοή μέχρι τις επόμενες εκλογές. Μας κοροιδεύουν, ξεπουλούν το τόπο μας, τσακίζουν τους ανθρώπους μας αλλά μας ζητούν να κάνουμε καρτέρι μέχρι τις επόμενες εκλογές. Και όταν πάμε στις εκλογές... βγάζουν κυβέρνηση με 180 βουλευτές με ποσοστό περίπου 40% συνολικά από τρία κόμματα!

Απέναντι σε αυτή την πολιτική οπισθοδρόμηση, το σύνθημα "να γίνει ο λαός αφέντης στον τόπο του" είναι και πάλι απολύτως επίκαιρο. Η ψήφος δεν ήρθε να αντικαταστήσει τον καθημερινό αγώνα και τον άμεσο κοινωνικό έλεγχο της εξουσίας. Η συλλογική δράση, η διαδήλωση, η απεργία, η διαμαρτυρία στη βουλή και τα υπουργεία, οι μαζικές παραστάσεις είναι δημοκρατικά μέσα αγώνα και δικαίωμα των ανθρώπων. Η κοινωνία έχει κάθε λόγο να στρατευτεί σε ένα όραμα ενίσχυσης των δημοκρατικών όρων και θεσμών. Οι πλατείες μίλησαν για αυτό από πολύ νωρίς: όχι μόνο δεν πρέπει να πάμε πίσω όπως μας πάνε αλλά η εποχή μας έχει ανάγκη να πάμε μπροστά στην κατεύθυνση της άμεσης δημοκρατίας, της πιο άμεσης εμπλοκής του λαού, των τοπικών κοινωνιών και των εργαζομένων σε ένα σύνολο αποφάσεων που τους αφορούν. Δεν πρέπει να νοείται για παράδειγμα απόφαση δημιουργίας χρυσορυχείου χωρίς να ερωτηθεί διά δημοψηφίσματος η τοπική κοινωνία. Το τι απόφαση θα παρθεί αν υπάρχει ρήξη τοπικής κοινωνίας και κυβέρνησης είναι ένα θέμα που μπορεί να λυθεί μονάχα στα πλαίσια δημοκρατικών θεσμών συζήτησης και σύνθεσης και εν τέλει από τον ίδιο το λαό με τη μορφή δημοψηφίσματος (ανάλογα και με τη σοβαρότητα του θέματος). Δεν θέλουμε μόνο να παραχωρήσουμε την κυβέρνηση σε δημοκρατικούς εκπροσώπους. Θέλουμε να κάνουμε τη δημοκρατία και την ευθύνη κομμάτι της καθημερινότητας μας.

Η πέμπτη θέση ορίζεται στην ίδια κατεύθυνση και δεν είναι άλλη από αυτή της εθνικής ανεξαρτησίας. Είναι άλλο πράγμα το άνοιγμα προς τους λαούς και άλλο πράγμα η άλωση της χώρας από τις ξένες κυβερνήσεις και τα μονοπωλιακά συμφέροντα που εκπροσωπούν. Και η θέση αυτή αποτελεί όρο για την ενότητα του λαού, για την ευρύτατη δυνατή ενότητα που έχει ανάγκη η εποχή μας. Ενότητα που ορίζεται σε ταξική βάση και η τάξη των εργαζομένων δεν έχει χρώμα, δεν έχει φυλή, δεν έχει φύλο και δεν έχει γούστα αλλά έχει σύνορα για να μην κάνουν πάρτυ στο εσωτερικό της η Μέρκελ και ο Όλι Ρεν, η Cosco ή η τούρκικη φρεγάτα που προσπαθεί να καλύψει την εσωτερική αδυναμία να πείσει τον αδελφό Τούρκικο λαό για την ανάγκη των εκεί νεοφιλελεύθερων πολιτικών και εξάγει τις αδυναμίες της με επιθετικότητα προς τις γείτονες χώρες.


Το πολιτικό πρόγραμμα ως συμπύκνωση των άμεσων στόχων πάλης

Η παραπάνω πρόταση για αυτό που ονομάσαμε εδώ όραμα για τη συλλογική προοπτική της αριστεράς προς το λαό μας, νοηματοδοτεί και τροφοδοτεί περαιτέρω το άμεσο πολιτικό πρόγραμμα της αριστεράς, το άμεσο πρόγραμμα πολιτικής διεξόδου. Το άμεσο πολιτικό πρόγραμμα δεν είναι τίποτα λιγότερο από την ιεραρχημένη συμπύκνωση των άμεσων στόχων πάλης για το σύνολο της κοινωνίας σε ένα οργανωμένο πλαίσιο βημάτων και επιλογών που αφενός ανατρέπουν τα δεσμά που επιβλήθηκαν στα πλαίσια της μνημονιακής πολιτικής και αφετέρου ξεκλειδώνουν τη δυνατότητα για μια εναλλακτική, ατόφια και ουσιαστικά φιλολαική εναλλακτική κατεύθυνση.

Για παράδειγμα, η τοποθέτηση για την έξοδο από το ευρώ δεν είναι μια θέση που προκύπτει μονάχα από μια οικονομική ανάλυση του ειδικού θέματος του νομίσματος παρά το γεγονός ότι αυτή η ανάλυση και αναγκαία είναι και επαρκέστατα πείθει γιατί πρέπει να επιλέξουμε το δρόμο του εθνικού νομίσματος. Πέραν όμως αυτού είναι και μια θέση που σχετίζεται, με την ευρύτερη προοπτική της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας με έμφαση κυρίως στις δικές μας δυνάμεις. Ακόμα και αυτό το ίδιο το σύνθημα για την παραγωγική ανασυγκρότηση οφείλει δυνητικά να συσχετιστεί με μια τέτοια ευρύτερη αντίληψη διότι άλλες πολιτικές θα εφαρμοστούν αν η χώρα παλέψει να κρατηθεί στο ίδιο πλαίσιο διεθνές ανταγωνισμού και άλλες πολιτικές θα ξεδιπλωθούν αν δοκιμάσουμε να ιεραρχήσουμε πάνω από όλα την ανάγκη εσωτερικής ανασυγκρότησης και εναλλαγή του τρόπου ένταξης στις διεθνείς αντιθέσεις με τη λογική του διεθνισμού, της αλληλεγγύης των λαών και ειδικότερα με την κατεύθυνση της συμμαχίας των πληττόμενων λαών ιδιαίτερα του ευρωπαικού νότου και όχι μόνο απέναντι στις ιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις (και φυσικά όχι στους λαούς τους).

Αντίστοιχα η γραμμή για την ανάγκη εθνικοποίησης και κοινωνικού ελέγχου του τραπεζικού συστήματος διαπλέκεται με την κατεύθυνση της εσωτερικής παραγωγικής ανασυγκρότησης, της ενίσχυσης της εργασίας, της επανακατοχύρωσης των όρων λαικής κυριαρχίας απέναντι στο ρόλο των μεγάλων πιστωτικών ομίλων.

Στην ίδια λογική τα άμεσα αιτήματα για άρνηση-διαγραφή του χρέους και ακύρωση του μνημονίου πέρα από άμεσες προυποθέσεις επιβίωσης του λαού γίνονται και η αρχή για την πορεία εθνικής ανεξαρτησίας, λαικής κυριαρχίας, επανακατοχύρωσης της δημοκρατίας και εκκίνησης εφαρμογής ενός άλλου μοντέλου ανάπτυξης, ανάπτυξης με κριτήριο τις ανάγκες της κοινωνίας και όχι την γιγάντωση των κερδών.

Το πολιτικό πρόγραμμα τροφοδοτείται και τροφοδοτεί την οικοδόμηση του συλλογικού οράματος. Αποτελεί την άμεση υλική αποκρυστάλλωση του "που το πάμε". Στη διαλεκτική τους επιτρέπουν την κατανόηση και το καλύτερο άνοιγμα της συζήτησης για την οικοδόμηση μιας λαικής ενότητας με άμεσες επιδιώξεις και ενιαίο όραμα για το μέλλον. Μιας λαικής ενότητας που θα οδηγήσει την ανατροπή και τη νίκη. 

Αντί επιλόγου...

...και περίπου ως μια συμπύκνωση των ιδεών που μέχρι ένα βαθμό περιγράφονται σε αυτό το κείμενο, παρατίθενται οι στίχοι από το τραγούδι της κατοχής:

Ελλάδα μας, Ελλάδα μας
ως πότε σκλάβα θάσαι;
Τον μαύρον ύπνο της σκλαβιάς –Ελλάδα μας-
ως πότε θα κοιμάσαι;

Ξετίναξε πια το ζυγό
τις αλυσίδες σπάσε
και με λεβέντες του ΕΛΑΣ –Ελλάδα μας-
κανέναν μη φοβάσαι.

Σαν δουλευτάδες του χεριού
και του μυαλού εργάτες,
θα σε σηκώνουμε ψηλά –Ελλάδα μας-
με τις δικές μας πλάτες.

Δουλειά, χαρά και μόρφωση
να το ιδανικό μας!
και θέλουμε στον τόπο μας, -Ελλάδα μας-
Αφέντη το λαό μας.



Αριστερή Διέξοδος

Leave a Reply

 
Αριστερή Διέξοδος © 2011 DheTemplate.com & Main Blogger. Supported by Makeityourring Diamond Engagement Rings

You can add link or short description here

Google+